0001

0. PRAEFATIO.

Sunt plures qui sudarunt in Explicatione Apocalypseos, sed quia Sensus Spiritualis Verbi hactenus ignotus fuerat, non potuerunt videre Arcana, quae inibi latent recondita, haec enim Sensus Spiritualis solum retegit; quare Explicatores conjecturarunt varia, et plerique applicuerunt illa quae ibi sunt ad status Imperiorum, commiscendo etiam aliqua de Ecclesiasticis. Sed Apocalypsis, sicut totum Verbum, in Sensu suo Spirituali ne hilum agit de Mundanis, sed de Caelestibus, ita non de Imperiis et Regnis, sed de Caelo et Ecclesia. Sciendum est, quod post Ultimum Judicium, quod Anno 1757 in Mundo Spirituali peractum est, de quo in peculiari Opusculo Londini 1758 edito, formatum sit novum Caelum ex Christianis, sed ex illis solis qui recipere potuerunt quod Dominus sit Deus Caeli et Terrae, secundum Ipsius verba apud Matthaeum, xxviii. 18, et simul paenitentiam a malis operibus in mundo egerunt; ex hoc Caelo descendit et descensura est Nova Ecclesia in terris, quae est Nova Hierosolyma. Quod haec Ecclesia agnitura sit solum Dominum, patet ex his in Apocalypsi:
“Venit ad me unus ex septem Angelis, et locutus est mecum, dicens, veni, ostendam tibi Sponsam Agni Uxorem, et ostendit mihi Urbem magnam sanctam Hierosolymam descendentem e Caelo a Deo’ (xxi. 9, 10{1})
et alibi:
“Gaudeamus et exultemus, quia venit tempus Nuptiarum Agni, et Uxor Ipsius paravit se: beati qui ad Caenam Nuptiarum Agni vocati sunt” (cap. xix. 7, 9).
Quod Caelum Novum futurum sit, et quod inde descensura sit Nova Ecclesia in terris, patet ex his ibi.
“Vidi Caelum novum et Terram novam, et vidi Urbem sanctam Hierosolymam descendentem a Deo e Caelo, paratam sicut Sponsam ornatam Marito suo. Dixit Sedens super throno, ecce nova omnia facio; et dixit mihi, scribe, quia haec verba vera et fidelia sunt” (cap. xxi. 1, 2, 5).
“Novum Caelum” est novum Caelum ex Christianis; “nova Hierosolyma” est nova Ecclesia in terris, quae cum novo illo Caelo unum aget; “Agnus” est Dominus quoad Divinum Humanum.
His adjicientur aliqua ad illustrationem: Caelum Christianum est infra Caelos antiquos; in illud a tempore Domini, cum fuit in Mundo, admissi sunt, qui Deum unum sub tribus Personis coluerunt, et non simul ideam trium Deorum habuerunt; et hoc ex causa, quia Trinitas Personarum recepta est in toto Christiano Orbe; at illi, qui de Humano Domini non aliam ideam foverunt, quam sicut de humano alterius hominis, non potuerunt recipere fidem Novae Hierosolymae, quae est quod Dominus sit Solus Deus, in Quo Trinitas; hi ideo separati sunt, et emissi ad angulos: datum est videre separationes post Ultimum Judicium, et ablegationes. Nam super justa idea Dei fundatur universum Caelum, et in terris universa Ecclesia, et in genere omnis Religio; per illam enim est Conjunctio, et per conjunctionem Lux, Sapientia, et Felicitas aeterna.
Quisque potest videre, quod Apocalypsis neutiquam possit explicari nisi a Solo Domino, singula enim verba ibi continent arcana, quae absque singulari illustratione et sic revelatione nusquam scirentur; quare placuit Domino aperire mihi visum spiritus mei, et docere. Ne itaque credatis quod aliquid ex me ibi sumserim, nec ex aliquo Angelo, sed ex Domino Solo. Dixit etiam Dominus per Angelum ad Johannem,
“Ne obsignes verba prophetiae Libri hujus” (cap. xxii. 10);
per quod intelligitur, quod manifestanda sint.
@1 xxi. scripsi pro “xx.”$

[DOCTRINALIA
Ecclesiae et Religionis Catholico Romanae, ac Reformatorum,
IN COMPENDIO.]
DOCTRINALIA ECCLESIAE ET RELIGIONIS CATHOLICO ROMANAE,
IN COMPENDIO.
Quoniam in Apocalypsi, xvii., xviii., xix., etiam agitur de “Babylonia,” quae est Religiosum Catholico Romanum, aperienda sunt in ingressu Doctrinalia ejus, et quidem in hoc ordine, (1.) DE BAPTISMO, (2.) DE EUCHARISTIA SEU SACRA CAENA, (3.) DE MISSIS, (4.) DE PAENITENTIA, (5.) DE JUSTIFICATIONE, (6.) DE PURGATORIO, (7.) DE SEPTEM SACRAMENTIS, (8.) DE SANCTIS, et (9.) DE POTESTATE.

1. DE BAPTISMO, haec docent: -Quod totus Adam post praevaricationis offensam, quoad corpus et animam, in deterius commutatus sit: quod peccatum id in omne genus humanum transfusum sit: quod peccatum hoc originale solummodo per meritum Christi tollatur; et quod meritum Christi per Baptismi Sacramentum applicetur; et quod sic totus reatus Peccati originalis per Baptismum tollatur: quod in Baptizatis usque remaneat concupiscentia sicut fomes ad peccata, non autem peccatum: quod sic induant Christum, fiant nova creatura, et consequantur plenam et integram remissionem peccatorum. Baptismus vocatur Lavacrum regenerationis et fidei. Quod Baptizati, cum adoleverunt, interrogandi sint de sponsionibus factis a patrinis, quod est Sacramentum Confirmationis. Quod propter lapsus post Baptismum necessarium sit Sacramentum Paenitentiae.
2. DE EUCHARISTIA SEU SACRA CAENA. -Quod statim post Consecrationem verum Jesu Christi Corpus et verus Sanguis sub Panis et Vini specie, una cum Ipsius Anima et Divinitate, realiter et substantialiter contineantur, Corpus sub specie Panis et Sanguis sub specie Vini, ex vi verborum: at ipsum Corpus sub specie Vini et Sanguis sub specie Panis, ac Anima sub utraque, vi naturalis connexionis et concomitantiae, qua partes Domini Christi inter se copulantur, et Divinitas propter admirabilem ejus cum corpore et anima hypostaticam unionem; ita quod tantundem sub altera specie atque sub utraque contineatur; verbo, quod totus et integer Christus sub Panis specie et sub quavis istius speciei parte, et totus etiam sub Vini specie et hujus partibus existat; quod ideo binae species separentur ac Panis detur Laicis, et Vinum sit Clericis. Quod miscenda sit aqua vino in calice. Quod Laici accipient a Clericis communionem, et quod Clerici seipsos communicent. Quod sit verum Corpus et verus Sanguis Christi post consecrationem in hostiis in particulis consecratis; et quod ideo hostia adoranda sit cum monstratur et circumfertur. Quod mirabilis et singularis illa conversio totius substantiae Panis in Corpus et totius substantiae Vini in Sanguinem dicatur Transsubstantiatio. Quod communicatio sub utraque specie concedi queat sub certis conditionibus a Pontifice. Vocatur Panis supersubstantialis, et Panis Angelorum, quem hi edunt absque velaminibus; vocatur etiam spiritualis cibus; tum antidotum quo liberantur a peccatis.
3. DE MISSIS. -Dicitur Sacrificium Missae, quoniam sacrificium, quo Christus Se obtulit Deo Patri repraesentatur in hoc sub specie Panis et Vini; quod inde sit Sacrificium vere propitiatorium, purum, et non nisi sanctum in eo. Quod si populus non sacramentaliter communicat, sed solus Minister, tunc populus spiritualiter communicet, quia Ministri non pro se tantum, sed pro omnibus fidelibus, qui ad Corpus Christi pertinent, id obeunt. Quod Missae non fieri debeant lingua vulgari, quia magnam continent populi fidelis eruditionem, sed ut Ministri aliquid declarent diebus Dominicis: quod institutum sit, ut quaedam, quae mystica sunt, voce submissa, et quaedam elatiore, pronuntientur; et quod, ut sit majestas tanti sacrificii quod offertur Deo, sint Lumina, Thymiamata, Vestes, et id genus alia. Quod offerendum sit pro Vivorum peccatis, poenis, satisfactionibus, et quibusvis necessitatibus; et pro Defunctis. Quod Missae in honorem Sanctorum sint gratiarum actiones propter quod intercedant dum implorantur.
4. DE PAENITENTIA. -Quod praeter Baptismum sit Sacramentum Paenitentiae, quo lapsis post Baptismum beneficium mortis et meriti Christi applicatur, quare vocatur laboriosus quidam Baptismus. Quod partes Paenitentiae sint Contritio, Confessio, et Satisfactio. Quod Contritio sit donum Dei, et impulsus Spiritus Sancti non adhuc inhabitantis, sed tantum moventis, ita quod sit dispositio. Quod Confessio debeat esse omnium mortalium peccatorum, etiam occultissimorum, ac intentionum: quod peccata quae retinentur non remittantur, at quod illa quae post scrutationem non occurrunt, inclusa sint Confessioni: quod fieri debeat ad minimum semel in anno: -quod peccata absolvenda sint a clavium Ministris, et quod remittantur cum dicunt, “Ego absolvo,”‘ quod Absolutio sit sicut actus judicis, cum sententia pronuntiatur: quod graviora peccata absolvenda sint ab Episcopis, et adhuc graviora a Pontifice. Satisfactio, quod fiat per poenas satisfactorias a Ministro ex arbitrio pro mensura delicti imponendas: quod cum Poena aeterna etiam Poena temporalis remittatur. Quod Indulgentiarum potestas a Christo relicta sit Ecclesiae, et quod usus illarum maxime salutaris sit.
5. DE JUSTIFICATIONE. -Quod translatio ab eo statu in quo homo nascitur filius Adami in statum gratiae per secundum Adamum Salvatorem, sine Lavacro regenerationis et fidei, seu Baptismo, non fiat. Quod exordium justificationis secundum sit a gratia praeveniente, quae est Vocatio, cum qua homo cooperatur convertendo semet. Quod dispositio fiat per Fidem, cum credit vera esse quae revelata sunt, ad quam libere movetur: tum per Spem, dum credit quod Deus propter Christum propitius sit: et per Charitatem, qua incipit proximum diligere, et odio habere peccatum. Quod Justificatio, quae sequitur, non solum sit peccatorum remissio, sed sanctificatio et interioris hominis renovatio; quod tunc non reputentur justi, sed quod sint justi, justitiam in se recipientes; et quia accipiunt meritum passionis Christi, quod ita inseratur Justificatio per Fidem, Spem et Charitatem. Quod Fides sit humanae salutis initium, fundamentum et radix Justificationis, et quod hoc sit per fidem justificari: et quia nihil eorum quae Justificationem praecedunt, sive fides sive opera, justificationis gratiam promerentur, quod hoc sit justificari gratis, est enim gratia praeveniens: et quod usque homo ex operibus justificetur, et non ex fide tantum: quod justi in levia et venialia peccata cadant, et quod usque sint justi: et quod justi ideo continue laborare debeant per orationes, oblationes, eleemosynas, jejunia, ne cadant, quia renati sunt in spem gloriae, et non in gloriam. Quod Justi, si exciderint justificationis gratia, rursus justificari possint per Paenitentiae sacramentum: quod per quod libet mortale peccatum amittatur gratia, sed non fides; at quod per infidelitatem, quae est recessio a Religione, etiam fides. Quod Opera hominis justificati sint merita, et quod justificati per illa, quae ab illis per Dei gratiam et meritum Christi fiunt, promereantur vitam aeternam. Quod Liberum Arbitrium post Adami peccatum non amissum et exstinctum sit, et quod homo cooperetur assentiendo vocanti Deo, et quod alioquin foret inanimatum corpus. Praedestinationem statuunt, dicendo quod nemo sciat num sit in numero praedestinatorum, et inter illos quos Deus Sibi elegerat, nisi ex speciali revelatione.
6. DE PURGATORIO. -Quod per Justificationem non deleatur omnis reatus poenae temporalis exsolvendae; quod ideo omnes in Purgatorium veniant ut exsolvantur, antequam in Caelum patet aditus. Quod Animae ibi detentae fidelium suffragiis juventur et praecipue per sacrificium Missae; et quod hoc diligenter docendum et praedicandum sit. Tormina ibi describuntur varie, sed sunt inventa, in se figmenta.
7. DE SEPTEM SACRAMENTIS. -Quod Sacramenta septem sint, Baptismus, Confirmatio, Eucharistia, Paenitentia, Extrema Unctio, Ordo et Matrimonium: quod non plura nec pauciora sint: quod unum altero dignius sit: quod contineant gratiam; et quod ex Opere operato per illa conferatur gratia: quod totidem fuerint Sacramenta Antiquae Legis.

De Baptismo, Confirmatione, Eucharistia, et Paenitentia, supra actum est.
De Sacramento Extremae Unctionis: quod sit ex Jacobo, v. 14, 15: quod fiat aegrotis circa finem vitae, unde vocatur Sacramentum Exeuntium: quod si convaluerint, possit iterum applicari: quod fiat per oleum ab Episcopo benedictum, et per haec verba, “Indulgeat tibi Deus quicquid oculorum, sive narium, sive tactus vitio deliquisti.” De Sacramento Ordinis: quod septem Ordines sint in Ministerio Sacerdotii, qui differunt dignitate, et vocantur simul Hierarchia Ecclesiastica, quae est sicut castrorum acies ordinata: quod inaugurationes in Ministerium fiant per unctiones, et per translationes Spiritus Sancti in illos. Quod ad ordinationes Episcoporum et Sacerdotum non requiratur saecularis potestas, aut Magistratus consensus aut vocatio aut auctoritas; quod qui ab illis vocatione instituti ad ministerium tantummodo ascendunt, non sint ministri, sed fures et latrones, qui per ostium non ingrediuntur. De Sacramento Matrimonii: quod dispensatio graduum et divortiorum sit Ecclesiae: quod Clerici non contrahent matrimonium: quod omnes illi possint habere castitatis donum, et si quis dicit se non posse, cum tamen voverat, sit anathema, quia Deus id rite petentibus non denegat, et non patitur aliquem supra id quod potest tentari. Quod status virginitatis et caelibatus anteponendus sit statui conjugiali: praeter plura.

8. DE SANCTIS. -Quod Sancti una cum Christo regnantes orationes suas pro hominibus Deo offerant: quod Christus adorandus sit, et quod Sancti invocandi; quod invocatio Sanctorum non sit idololatrica, nec adversetur honori unius Mediatoris Dei et hominum; vocatur Latria: quod imagines Christi, Deiparae Mariae, et Sanctorum, sint venerandae et honorandae; non quod credendum quod in illis Divinitas et virtus sit, sed quod honor, qui illis exhibetur, referatur ad prototypa, quae illae repraesentant; et quod per imagines, quas osculantur, et coram quibus procumbunt ac caput nudant, Christum adorent, et Sanctos venerentur: quod miracula Dei per Sanctos fiant.
9. DE POTESTATE. -Quod Papa Romanus sit{1} Petri Apostoli Successor, et Jesu Christi Vicarius, Caput Ecclesiae et Episcopus universalis; quod sit supra Concilia: quod Illi sint claves aperiendi et claudendi Caelum, ita potestas remittendi et retinendi peccata; quod ideo Illi sicut vitae aeternae Clavigero, terreni simul et caelestis imperii jura sint: quod etiam ab Illo sit talis potestas Episcopis et Sacerdotibus, quia etiam data est reliquis Apostolis, et quod ideo dicantur Ministri clavium. Quod Ecclesiae sit judicare de vero sensu et interpretatione Scripturae Sacrae, et quod qui contraveniunt, poenis ex jure statutis puniendi sint: quod non conveniat ut Laici legant Scripturam Sacram, quoniam sensum ejus non scit nisi Ecclesia; inde Ministri ejus venditant quod illum sciant.
   1 sit pro “fit”

{1}Haec sunt ex Conciliis et Bullis, imprimis ex Concilio Tridentino et Bulla Papali confirmante, ubi omnes, qui contra illa quae decreta sunt, quae in genere sunt supra allata, sentiunt, credunt, et faciunt, anathemate condemnant.
@1 Haec pro “X. Haec”$

DOCTRINALIA ECCLESIAE ET RELIGIONIS REFORMATORUM, IN COMPENDIO.
Quoniam in Apocalypsi in Sensu ejus spirituali multum agitur de Reformatis, ideo etiam in ingressu ad Explicationes, aperienda sunt Doctrinalia illorum, et quidem in hoc ordine : -(1.) DE DEO, (2.) DE CHRISTO DOMINO, (3.) DE JUSTIFICATIONE PER FIDEM, ET DE BONIS OPERIBUS, (4.) DE LEGE ET EVANGELIO, (5.) DE PAENITENTIA ET CONFESSIONE, (6.) DE PECCATO ORIGINALI, (7.) DE BAPTISMO, (8.) DE SACRA CAENA, (9.) DE LIBERO ARBITRIO, et (10.) DE ECCLESIA.

1. DE DEO. -De Deo creditur secundum fidem symbolicam Athanasianam, quae, quia in cujusvis manu est, non hic assumitur: quod credatur in Deum Patrem ut Creatorem et Conservatorem, in Deum Filium ut Salvatorem et Redemptorem, et in Spiritum Sanctum ut Illustratorem et Sanctificatorem, etiam notum est.
2. DE CHRISTO DOMINO. -De Persona Christi non docetur similiter ab omnibus Reformatis. A Lutheranis, ita:
   Quod Virgo Maria non verum Hominem duntaxat, sed et verum Dei Filium conceperit et genuerit, unde recte Mater Dei appellatur et revera est: quod in Christo duae naturae sint, Divina et Humana, Divina ab aeterno, et Humana in tempore; quod duae illae naturae personaliter unitae sint, ita prorsus ut non sint duo Christi, unus Filius Dei, alter Filius Hominis, sed ut unus et idem sit Filius Dei et Filius Hominis; non quod duae illae naturae in unam substantiam commixtae sint, nec quod una in alteram mutata sit, sed quod utraque natura retineat suas proprietates essentiales, quae quales sunt, etiam describitur: quod unio illarum sit hypostatica, et quod haec sit summa communio, qualis est animae et corporis; quod sic recte dicatur, quod in Christo Deus sit Homo et Homo Deus. Quod non ut nudus Homo tantum pro nobis passus sit, sed talis Homo, cujus Humana natura cum Filio Dei tam arctam ineffabilem unionem et communionem habet, ut cum Eo una facta sit Persona: quod vere Filius Dei pro nobis passus sit, sed usque secundum proprietates Humanae naturae: quod Filius Hominis, per quem intelligitur Christus quoad Humanam naturam, ad dextram Dei realiter exaltatus sit, cum Ille in Deum assumtus fuit, quod factum est, ut primum in utero matris a Spiritu Sancto conceptus est: quod Christus illam Majestatem ratione unionis personalis semper habuerit, sed quod in statu exinanitionis, non nisi quantum Ei visum fuit, exercuerit; at quod formam servi post resurrectionem plene et prorsus deposuerit, et Humanam naturam seu essentiam in plenariam usurpationem Divinae Majestatis collocaverit; et quod hoc modo in gloriam ingressus sit; verbo, Christus verus Deus et Homo in una indivisa Persona est et permanet in aeternum; ac verus, omnipotens, ac aeternus Deus, etiam quoad Humanum ad dextram Dei praesens gubernat omnia in Caelis et in terris, et quoque implet omnia, nobiscum est, in nobis habitat et Operatur: quod non sit adorationis differentia, quia per naturam quae cernitur adoratur Divinitas quae non cernitur: quod Divina Essentia proprias suas excellentias Humanae naturae communicet et impertiat; et quod Divinas suas operationes per corpus sicut per Organum perficiat; quod sic omnis plenitudo Divinitatis in Christo habitet corporaliter, secundum Paulum. Quod incarnatio facta sit, ut reconciliaret nobis Patrem, ac hostia fieret pro totius Mundi peccatis, tam originalibus quam actualibus; quod incarnatus sit ex substantia Spiritus Sancti, sed quod Humana natura a Virgine Maria producta sit, quam ut Verbum assumpsit et Sibi univit: quod sanctificet credentes in Ipsum, misso in corda illorum Spiritu Sancto, qui regat, consoletur et vivificet illos, ac defendat contra diabolum et vim peccati. Quod Christus ad inferos descenderit, et infernum pro omnibus credentibus destruxerit; quo autem modo haec fuerunt effecta, non curiose vult ut scrutentur, sed hujus rei cognitio alteri saeculo reservetur, quando non modo hoc mysterium, sed etiam alia multa revelabuntur.
   Haec sunt ex Luthero, Augustana Confessione, et Concilio Nicaeno, Articulis Smalcaldicis; videatur Formula Concordiae.
   Ab aliqua parte ex Reformatis, de quibus etiam in Formula Concordiae, creditur,
   Quod Christus secundum Humanam naturam per exaltationem tantum creata dona et finitam potentiam acceperit, ita quod sit Homo sicut alius, retinens proprietates carnis; quod ideo quoad Humanam naturam non sit Omnipraesens et Omnisciens; quod tamen absens regat tanquam Rex dissita a Se; quod ut Deus ab aeterno sit apud Patrem, ac ut Homo natus in tempore sit apud Angelos in Caelo; quodque in Christo Deus sit Homo et Homo Deus, sit locutio figurata; praeter similia alia.
   At dissensionem hanc dirimit Symbolum Athanasii, quod ab omnibus in Christiano Orbe receptum est, ubi haec sunt:
   “Vera fides est, ut credamus et confiteamur, quod noster Dominus Jesus Christus Filius Dei sit Deus et Homo, Deus ex substantia Patris natus ante mundum, et Homo ex substantia matris natus in mundo; perfectus Deus et perfectus Homo; Qui tametsi est Deus et Homo, non tamen sunt duo, sed unus Christus; unus non per conversionem Essentiae Divinae in corpus, sed per assumptionem Humani Sui in Deum; unus prorsus, non per confusionem substantiae sed per Unitatem Personae; quoniam sicut rationalis anima et corpus est unus homo, ita Deus et Homo est unus Christus.”

3(1). DE JUSTIFICATIONE PER FIDEM, ET DE BONIS OPERIBUS. -Fides Clericorum justificans et salvans haec est:
Quod Deus Pater averterit Se a Genere humano propter iniquitates ejus, et sic ex justitia damnaverit illud morti aeternae; et quod idea miserit Filium in mundum, Qui expiaret et redimeret, ac satisfaceret et reconciliaret; et quod Filius hoc fecerit per quod in Se susceperit damnationem legis, et passus Se crucifigi, et quod sic et per obedientiam impleverit omnem justitiam Dei, usque ut Ipse factus sit Justitia; et quod Deus Pater hanc ut Ipsius meritum credentibus imputet et applicet, et ad illos mittat Spiritum Sanctum, qui operatur charitatem, bona opera, paenitentiam, ut bona arbor bonos fructus, ac justificet, renovet, regeneret et sanctificet; et quod haec fides sit unicum medium salutis, et quod per illam solam remittantur homini peccata. Distinguunt inter Justificationis actum et statum; per Justificationis actum intelligunt initium justificationis, quod fit momento cum homo per solam illam fidem cum fiducia apprehendit meritum Christi; per Justificationis statum intelligunt progressum illius fidei, qui fit per Operationem Spiritus Sancti interiorem, quae se non manifestat nisi per quaedam signa, de quibus varia docent; tradunt etiam bona opera manifesta, quae fiunt ab homine et ejus voluntate, et sequuntur illam fidem; sed illa excludunt a justificatione, quia proprium et sic meritum hominis est in illis.
Haec est fides hodierna in summario, verum confirmationes ejus et traditiones de illa sunt plures et multiplices, ex quibus aliquae etiam adducentur, quae sunt,
Quod homines non possint justificari coram Deo propriis viribus, meritis et operibus, sed gratis propter Christum, per fidem, per hanc quod credant se in gratiam recipi et peccata remitti propter Ipsum, Qui Sua morte pro nobis satisfecit, et quod Deus Pater hoc credentibus imputet propter justitiam coram Ipso: quod fides haec non tantum sit notitia historica quod Christus pro nobis passus et mortuus sit, sed etiam assensus corde, confidentia et fiducia, quod gratis propter Christum remittantur peccata et justificentur; et quod tunc haec tria concurrant, Promissio gratuita, Meritum Christi tanquam pretium, et Propitiatio: quod fides sit justitia, qua coram Deo justi reputamur propter promissionem: et quod justificari sit absolvi a peccatis, et quod etiam quodam modo dici possit vivificari et regenerari: quod fides nobis ad justitiam reputetur, non quia illa tam bonum opus est, sed quia meritum Christi apprehendit: quod meritum Christi sit Ipsius Obedientia, Passio, Mors et Resurrectio: quod necessum sit, ut aliquid sit per quod Deus adiri potest, et quod id non aliud sit quam fides per quam fit receptio. Quod fides in actu justificationis intret per Verbum et auditum, et quod non sit actus hominis, sed quod sit operatio Spiritus Sancti, et quod tunc homo non cooperetur plus quam statua salis, truncus aut lapis, nihil ex se agens, et de eo nihil sciens, sed quod post actum cooperetur, verum non cum aliqua voluntate propria in spiritualibus; aliter in naturalibus, civilibus et moralibus; attamen quod tunc in spiritualibus eo usque possint progredi, ut bonum velint, eoque delectentur, sed hoc ipsum non a sua voluntate, sed a Spiritu Sancto, et quod sic cooperentur non a suis viribus, sed a novis viribus et donis, quae Spiritus Sanctus in conversione inchoavit; quodque in vera conversione immutatio, renovatio et motus fiant in hominis intellectu et corde: quod charitas, bona opera et paenitentia non ingrediantur actum justificationis, sed quod in statu justificationis necessaria sint, imprimis propter mandatum Dei, et quod per illa mereantur praemia hujus vitae corporalia, sed non remissionem peccatorum et vitae aeternae gloriam, quia sola fides absque operibus legis justificat et salvat: quod fides actu hominem justificet, sed fides statu renovet: quod in renovatione propter mandatum Dei, necessario facienda sint honesta opera, quae Decalogus praecipit, quia vult Deus ut carnales cupiditates coerceantur civili disciplina; quare dedit doctrinam, leges, magistratus et poenas: quod ideo sequatur falsum esse, quod per opera mereamur remissionem peccatorum et salutem, tum quod opera aliquid faciant ad fidem conservandam; et quoque falsum esse, quod homo reputetur justus propter justitiam rationis suae, et quod ratio possit propriis viribus Deum super omnia amare, ac legem Ipsius facere: verbo, quod fides et salus in hominibus conserventur et retineantur non per bona opera, sed tantum per Spiritum Dei et per Fidem; sed usque quod bona opera testimonia sint, quod Spiritus Sanctus praesens sit, et in illis habitet: damnatur, ut perniciosa, phrasis, quod bona opera noxia sint ad salutem, quia intelligenda sunt opera Spiritus Sancti interiora, quae bona sunt, non exteriora procedentia a propria voluntate hominis, quae non bona sunt sed mala, qua meritoria. Tradunt praeterea, quod Christus Ultimo Judicio laturus sit sententiam de operibus bonis et malis tanquam effectis propriis et non propriis fidei hominis.
Haec fides hodie regnat in toto Christiano Reformato Orbe apud Clericos, sed non apud Laicos nisi perpaucos; Laici enim non aliud intelligunt per fidem, quam credere in Deum Patrem, Filium et Spiritum Sanctum, et quod qui bene vivit et bene credit, salvetur; et de Domino quod sit Salvator; ignorant enim arcana justificationis Praedicatorum suorum, qui tametsi illa praedicant, usque apud auditores Laicos intrant per unam aurem et exeunt per alteram; imo ipsi Doctores se reputant eruditos ex scientia illorum, ac in Gymnasiis et Lyceis multum laborant ut illa capiant; quare supra dictum est, quod illa fides sit fides Clericorum.
Sed usque Doctores eandem hanc fidem in Regnis ubi Reformati sunt, diversimode docent. In Germania, Suecia et Dania,
Quod Spiritus Sanctus per illam fidem operetur, ac homines justificet et sanctificet, ac postea successive renovet et regeneret, sed absque operibus legis; et qui in illa fide ex fiducia et confidentia sunt, in gratia apud Deum Patrem sint; et quod tunc mala quae faciunt quidem appareant, sed jugiter remittantur.
In Anglia,
Quod illa fides operetur charitatem inscio homine, et quod id etiam bonum charitatis sit, quod homo interius sentit Spiritum Sanctum apud se operari: et si non sentit, et usque propter salutem facit bonum, quod id possit dici bonum, sed quod usque trahat ex homine quod in eo sit meritum: tum quod illa fides id possit in ultima mortis hora operari, tamen non scitur quomodo.
In Hollandia,
Quod Deus Pater propter Filium per Spiritum Sanctum justificet et purificet hominem interius per illam fidem, sed usque ad propriam voluntatem ejus, a qua se deflectit, nec illam tangit (quidem quod leviter tangat), et quod sic mala voluntatis hominis non appareant coram Deo.
Sed de his illorum arcanis pauci ex Laicis norunt, nec volunt illa, sicut sunt, propalare, quia sciunt quod illa non sapiant.

4{1}. DE LEGE ET EVANGELIO. -Quod Lex a Deo data sit, ut sciatur quid peccatum, et sic ut id comminatione et metu, et dein promissione et annuntiatione gratiae, arceatur; quare praecipuum officium Legis est, ut peccatum originale et omnes fructus ejus revelentur, ac sciatur quam horrendum in modum natura hominis lapsa et funditus depravata est; hac ratione hominem perterrefacit, humiliat, prosternit, usque ut desperet de se ipso, et anxie desideret auxilium; hic effectus Legis vocatur Contritio, quae non est activa seu factitia, sed passiva, et conscientiae cruciatus. Evangelium autem est tota Doctrina de Christo et de fide, et sic de remissione peccatorum, ita laetissimus nuntius non arguens et terrens, sed consolans: per Legem ira Dei revelatur super omnem impietatem, et homo damnatur, quare facit ut homo ad Christum respiciat, et ad Evangelium; praedicatio de utraque erit, quia conjuncta sunt: Evangelium docet, quod Christus in Se susceperit omnem maledictionem Legis, et omnia peccata expiaverit, et quod remissionem per fidem consequamur. Quod Spiritus Sanctus non per Legis sed per Evangelii praedicationem detur et accipiatur, et cor hominis renovetur, et quod Spiritus dein ministerio Legis utatur, ut doceat et in Decalogo monstret, quae sit voluntas Dei bona et placens; sic Spiritus mortificat et vivificat. Quod discrimen faciendum sit inter opera Legis et inter opera Spiritus; quare fideles non sunt sub Lege sed sub Gratia, nempe illa ratione. Quod justitia Legis non justificet, hoc est, non reconciliet, neque regeneret, neque per se faciat acceptos Deo, sed donato Spiritu Sancto sequitur Legis impletio: quod opera secundae tabulae Decalogi non justificent, quia per illam agimus cum hominibus, et non proprie cum Deo, et tamen in justificatione agendum est cum Deo. Quod Christus, quia sine peccato subiit poenam peccati, et victima pro nobis factus est, sustulerit illud jus Legis, ne damnet credentes, quia Ille est propitiatio pro illis, propter quam justi reputantur.
@1 4 pro “III.”$

5{1}. DE PAENITENTIA ET CONFESSIONE. -Quod Paenitentia constet ex duabus partibus, una quae est contritio seu terror incussus conscientiae propter peccata; altera quae est fides quae concipitur ex Evangelio, et per remissionem peccatorum consolatur conscientiam, et ex terroribus liberat. Qui confitetur totum se esse peccatum, is comprehendit omnia peccata, nullum excludit, et nullius obliviscitur; sic purgantur peccata, homo purificatur, rectificatur, sanctificatur, quoniam Spiritus Sanctus non sinit peccatum dominari, sed reprimit et coercet. Quod enumeratio peccatorum debeat esse libera, si velit aut non velit; et quod confessio et absolutio privata magnificienda sit; quare si quis vult, potest confiteri peccata, et Absolutionem a Confessionario accipere, et quod peccata tunc remissa sint; verba, quae Minister tunc responsurus est, sint, Deus tibi sit propitius, et confirmet fidem tuam, fiat tibi sicut credis, et ego ex mandato Domini remitto tibi peccata (at alii, annuntio tibi remissionem peccatorum): quod tamen usque non per paenitentiam, sicut nec per opera, sed per fidem peccata remittantur. Quare paenitentia Clericorum est modo confessio coram Deo quod peccatores sint, et oratio ut in fide perseverent. Quod expiationes et satisfactiones non sint necessariae, quia Christus est Expiatio et Satisfactio.
@1 5 pro “IV.”$

6{1}. DE PECCATO ORIGINALI docent : -Quod post lapsum Adami omnes homines secundum naturam propagati nascantur cum peccato, hoc est, sine metu Dei, et cum concupiscentiis, quodque hoc damnet et afferat nunc quoque mortem aeternam illis qui non renascuntur per Baptismum et per Spiritum Sanctum: quod sit privatio originalis justitiae, et cum hac inordinata dispositio partium animae, et habitus corruptus. Quod sit discrimen inter ipsam naturam, in quam homo creatus est, quae etiam post lapsum est et permanet Dei Creatura, et inter peccatum originale; ita quod sit discrimen inter corruptam naturam, et inter corruptionem quae naturae infixa est, et per quam natura est corrupta: quod naturae corruptionem ab ipsa natura nemo nisi solus Deus separare possit; id quod in beata resurrectione plane fiet, quia tunc ipsa natura, quam in mundo homo circumfert, absque peccato originali, resurrectura est, ac aeterna felicitate fruitura; quod sit discrimen sicut inter opus Dei et opus Diaboli; quod peccatum hoc non eo modo naturam invaserit, quasi Satan aliquod malum substantialiter creaverit, et illud cum natura commiscuerit, sed quod justitia concreata et originalis amissa sit: quod peccatum originis sit accidens; et quod homo ratione ejus coram Deo spiritualiter quasi mortuus sit. Quod hoc malum per solum Christum contegatur et condonetur: quod ipsum semen, ex quo homo formatur, peccato illo contaminatum sit: quod inde etiam sit, quod homo a parentibus accipiat pravas inclinationes ac internam immunditiem cordis.
@1 6 pro “V.”$

7{1}. DE BAPTISMO. -Quod Baptismus non sit simpliciter aqua, sed quod sit aqua Divino mandato comprehensa, et Verbo Dei obsignata, et sic sanctificata: quod Baptismi virtus, opus, fructus et finis sit, ut homines salventur, et in Christianam Communionem cooptentur: quod per Baptismum offeratur victoria super mortem et Diabolum, remissio peccatorum, gratia Dei, Christus cum omnibus Suis operibus, et Spiritus Sanctus cum omnibus Suis dotibus, ac aeterna beatitudo omnibus et singulis qui credunt: num fides etiam per Baptismum detur infantibus, est altius quam ut sollicite inquirendum sit. Quod immersio in aquam significet mortificationem veteris hominis, et resurrectionem novi; quod ideo vocari possit lavacrum regenerationis, ac vere lavacrum in Verbo, tum in morte et sepultura Christi: quod Christiani vita sit quotidianus Baptismus semel sic inceptus: quod aqua non id efficiat, sed Verbum Dei, quod in et cum aqua est, et fides Verbi Dei aquae addita; quod inde sequatur, quod Baptizatio in Nomine Dei, quidem ab hominibus fiat, sed non sit, verum ab ipso Deo: quod Baptismus non tollat peccatum originale, exstincta prava concupiscentia, sed reatum.
Alii vero ex Reformatis credunt,
Quod Baptismus sit externum lavacrum aquae, per quod interna ablutio a peccatis significatur: quod non conferat regenerationem, fidem, gratiam Dei et salutem, sed tantum significet et obsignet illa; et quod illa non conferantur in et cum Baptismo, sed postea increscente aetate; quodque solum electi consequantur gratiam Christi et donum fidei: et quia salus non dependet a Baptismo, quod ideo permittatur fieri ab alio in defectu ordinarii Ministri.
@1 7 pro “VI.”$

8{1}. DE SACRA CAENA. -Reformati qui vocantur Lutherani, docent, Quod in Sacra Caena seu Sacramento Altaris, Corpus et Sanguis Christi vere et substantialiter sint praesentia, et quod una cum Pane et Vino vere distribuantur et accipiantur; et quod ideo verum Corpus et verus Sanguis Christi in, cum, et sub Pane et Vino sint, ac Christianis ad manducandum et bibendum dentur; et quod ideo non simpliciter panis et vinum sint, sed Verbo Dei inclusa et alligata, et quod hoc faciat quod Christi Corpus et Sanguis sint; nam cum accedit Verbum ad elementum, fit Sacramentum: quod tamen non sit transsubstantiatio, qualis est Pontificiis: quod sit cibus animae, novum hominem alens et fortificans: quod instituta sit, ut fides vires suas reparet atque recipiat, detur remissio peccatorum, et nova vita, quam Christus nobis meruit: quod sic Corpus et Sanguis Christi non tantum spiritualiter per fidem, sed etiam ore, supernaturali modo, ratione sacramentalis unionis cum Pane et Vino, sumantur: quod dignitas istius Caenae consistat in sola obedientia, et in Christi merito, quod vera fide applicatur: verbo, quod Sacramenta, Caena Domini et Baptismus, sint testimonia voluntatis et gratiae Dei erga homines; et quod Sacramentum Caenae sit promissio remissionis peccatorum per idem; quod moveat corda ad credendum; et quod Spiritus Sanctus per Verbum et Sacramenta operetur: quod consecratio Ministri illa non producat, sed quod soli omnipotenti virtuti Domini id tribuendum sit: quod tam digni quam indigni verum Corpus et verum Sanguinem Christi, sicut super cruce pependit, accipiant, sed digni ad salutem, indigni ad condemnationem; quod digni sint qui fidem habent; quod nemo ad Caenam illam adigendus sit, sed quisque cum spiritualis fames urget, accedat.
Alii vero Reformati docent,
Quod in Sacra Caena Corpus et Sanguis Christi tantum spiritualiter sumantur, et quod Panis et Vinum ibi sint modo signa, typi, symbola, tesserae, figurae et similitudines; quod Christus non corpore praesens sit, sed solum virtute et operatione ex Divina Sua essentia at quod in Caelo sit conjunctio secundum communicationem idiomatum: quod dignitas hujus Caenae non modo a fide, sed etiam a praeparatione pendeat: quod solum digni virtutem ejus accipiant, at indigni modo panem et vinum.
Tametsi hi dissensus sunt, usque conveniunt omnes Reformati in eo,
Quod omnino Paenitentiam acturi sint, qui digne volunt Sanctam illam Caenam obire;
Lutherani,
Quod nisi paenitentiam ab operibus malis egerint, et usque accedant, in aeternum damnati sint;
et Angli,
Quod alioquin diabolus in illos intraturus sit sicut in Judam;
hoc constat ex Orationibus praelectis ante Communionem.
@1 8 pro “VII.”$

9{1}. DE LIBERO ARBITRIO. Distinguunt inter statum ante lapsum, post lapsum, post acceptam fidem et renovationem, et post resurrectionem. Quod homo post lapsum in rebus spiritualibus et Divinis ex propriis viribus prorsus nihil possit inchoare, cogitare, intelligere, credere, velle, operari ac cooperari, nec se ad gratiam applicare aut accommodare, sed quod naturale arbitrium sit solum ad illa quae contra Deum sunt, et Deo displicent; ita quod homo in spiritualibus sit sicut stipes, sed quod usque ei sit capacitas, non activa sed passiva, qua verti potest ad bonum per gratiam Dei; quod tamen liberum arbitrium homini post lapsum reliquum sit, posse et non posse audire Verbum Dei; et quod sic scintillula fidei in corde accendatur, quae remissionem peccatorum propter Christum amplectitur, et consolatur. Quod tamen humana voluntas habeat libertatem ad faciendum civilem justitiam, et ad deligendum res rationi subjectas.
@1 9 pro “VIII.”$

10{1}. DE ECCLESIA. -Quod Ecclesia sit congregatio et communio sanctorum, et quod sit sparsa per universum Orbem apud illos qui habent eundem Christum et eundem Spiritum Sanctum, ac eadem Sacramenta, sive habeant similes aut dissimiles traditiones: et quod principaliter sit Societas fidei; et quod haec Ecclesia sola sit Corpus Christi, et quod boni sint re et nomine Ecclesia, sed mali solum nomine: quod mali et hypocritae, quia commixti, sint membra Ecclesiae secundum externa signa ejus, modo non sint excommunicati, sed quod non sint membra Corporis Christi. Quod Ritus Ecclesiastici, qui Ceremoniae vocantur, sint adiaphori, et quod non sint cultus Dei, nec pars cultus Dei; quod ideo in libertate Ecclesiae sit talia instituere, mutare et abrogare, ut discrimina vestium, temporum, dierum, ciborum, et alia; et quod ideo nulla Ecclesia aliam propter talia condemnare debeat.
@1 10 pro “IX.”$

{1}Haec sunt Doctrinalia Ecclesiae et Religionis Reformatorum, in compendio: illa autem, quae tradunt Schwengfeldiani, Pelagiani, Manichaei, Donatistae, Anabaptistae, Armeniani, Cingliani, Antitrinitarii{2}, Sociniani, Ariani, ac hodie Quaqueri et Herrenhuteri, praeterita sunt, quia illi ut Haeretici ab Ecclesia Reformatorum reprobati et rejecti sunt.
@1 Haec pro “X. Haec”$
@2 Antitrinitarii pro “Antetrinitarii”$

1. APOCALYPSIS REVELATA
   APOCALYPSIS, CAPUT I.

REVELATIO JESU CHRISTI, quam dedit Illi Deus indicare servis Suis, quae oportet fieri cito, et significavit mittens per Angelum Suum servo Suo Johanni.

2. Qui testatus est Verbum Dei, et testimonium Jesu Christi, quaecunque vidit.
3. Beatus legens, et audientes Verba prophetiae et servantes quae in ea scripta, quia tempus prope.
4. Johannes septem Ecclesiis quae in Asia, Gratia vobis et pax ab Ipso Qui Est et Qui Fuit et Qui Venturus; et a septem Spiritibus, qui sunt in conspectu Throni Ipsius.
5. Et a Jesu Christo, Ipse Testis fidelis, Ipse Primogenitus ex mortuis, et Ipse Princeps regum terrae, amante nos et lavante nos a peccatis nostris in sanguine Suo.
6. Et facit nos reges et sacerdotes Deo et Patri Suo: Ipsi gloria et robur in saecula saeculorum (Amen).
7. Ecce venit cum nubibus, et videbit Ipsum Omnis Oculus, et qui Ipsum transfixerunt, et plangent super Ipsum Omnes Tribus terrae, etiam, Amen.
8. Ego sum Alpha et Omega, Principium et Finis, dicit Dominus, Qui Est et Qui Fuit et Qui Venturus, Qui Omnipotens.
9. Ego Johannes, qui et frater Vester, et consocius in
   afflictione, et in regno et patiente exspectatione Jesu Christi. Eram in Insula Vocata Patmos propter verbum Dei, et propter testimonium Jesu Christi.
10. Factus sum in Spiritu in Dominica die, et audivi post me vocem magnam tanquam tubae,
11. Dicentem, Ego sum Alpha et Omega, Primus et Ultimus; quod Vides scribe in libro, et mitte Ecclesiis, illis in Asia, Ephesum, et Smyrnam, et Pergamum, et Thyatira, et Sardes, et Philadelphiam, et Laodiceam.
12. Et conversus videre vocem quae loquebatur mecum, et conversus vidi septem Candelabra aurea.
13. Et in medio septem Candelabrorum Similem Filio Hominis, indutum talari, et praecinctum ad mamillas zona aurea.
14. Et Caput Ipsius, et Capilli candidi tanquam lana candida, tanquam nix, et Oculi Ipsius tanquam flamma ignis.
15. Et Pedes Ipsius similes chalcolibano, tanquam in camino igniti, et vox Ipsius tanquam vox aquam multarum.
16. Et habens in dextra Sua manu Stellas Septem, et ex ore Ipsius romphaea anceps acuta exiens; et Facies Ipsius tanquam Sol lucet in potentia sua.
17. Et Cum vidi Ipsum, cecidi ad pedes Ipsius tanquam mortuus, et imposuit dextram Suam manum super me, dicens mihi, Ne time, Ego sum Primus et Ultimus.
18. Et Qui Vivens, et factus sum mortuus, et ecce Vivens sum in saecula saeculorum, amen: et habeo claves inferni et mortis.
19. Scribe quae vidisti, et quae Sunt, et quae futura sunt posthac.
20. Mysterium septem Stellarum quas vidisti in dextra Mea, et septem Candelabra aurea: Septem Stellae Angeli septem Ecclesiarum sunt, et Septem Candelabra quae vidisti septem Ecclesiae Sunt.

SENSUS SPIRITUALIS.

CONTENTUM TOTIUS CAPITIS.
QUOD REVELATIO HAEC SIT A SOLO DOMINO, ET QUOD ILLA RECIPIATUR AB ILLIS QUI IN NOVA IPSIUS ECCLESIA, QUAE EST NOVA HIEROSOLYMAE, ERUNT, ET DOMINUM PRO DEO CAELI ET TERRAE AGNOSCUNT: DESCRIBITUR ETIAM DOMINUS QUOAD VERBUM.

CONTENTA SINGULORUM VERSUUM.

1. “Revelatio Jesu Christi,” significat praedictiones a Domino de Ipso deque Ipsius Ecclesia, qualis haec erit in fine suo, et qualis postea futura est (n. 2); “quam dedit Illi Deus indicare servis Suis,” significat pro illis qui in fide ex charitate sunt (n. 3); “quae oportet fieri cito,” significat quod certe futura sint ne pereat Ecclesia (n. 4); “et significavit, mittens per Angelum Suum servo Suo Johanni,” significat quae a Domino revelata sunt per Caelum illis qui in bono vitae sunt ex charitate et ejus fide (n. 5).
2. “Qui testatus est Verbum Dei et testimonium Jesu Christi,” significat qui ex corde et sic in luce recipiunt Divinum Verum ex Verbo, et agnoscunt Humanum Domini esse Divinum (n. 6); quaecunque vidit,” significat illustrationem illorum in omnibus quae in hac Revelatione sunt (n. 7).
3. “Beatus legens, et audientes verba prophetiae, et servantes quae in ea scripta sunt,” significat communionem illorum cum Angelis Caeli, qui vivunt secundum doctrinam Novae Hierosolymae (n. 8); “quia tempus prope,” significat quod status Ecclesiae sit, ut diutius non possit persistere, ut ejus conjunctio sit cum Domino (n. 9).
4. “Johannes septem Ecclesiis,” significat ad omnes qui in Christiano Orbe sunt, ubi Verbum et per id Dominus notus est, et accedunt ad Ecclesiam (n. 10); “quae in Asia,” significat ad illos qui ex Verbo in luce veritatis sunt (n. 11); “gratia vobis et pax,” significat salutationem Divinam (n. 12); “ab Ipso Qui Est et Qui Fuit et Qui Venturus,” significat a Domino Qui est Aeternus ac Infinitus, et Jehovah (n. 13); “et a septem spiritibus, qui sunt in conspectu Throni,” significat ab universo Caelo, ubi Dominus in Divino Suo Vero est (n. 14).
5. “A Jesu Christo,” significat Divinum Humanum (n. 15): “Ipse Testis fidelis,” significat quod est Ipsum Divinum Verum (n. 16); “Primogenitus ex mortuis,” significat et quod est Ipsum Divinum Bonum (n. 17); “et Ipse Princeps (regum) terrae,” significat ex Quo omne verum ex bono in Ecclesia [n. 18]; “amante nos et lavante nos a peccatis nostris (in sanguine Suo),” significat Qui ex Amore et Misericordia reformat et regenerat homines per Sua Divina vera ex Verbo (n. 19).
6. “Et facit nos reges et sacerdotes,” significat Qui dat ut illi qui nati sunt ab Ipso, hoc est, regenerati, in sapientia ex Divinis veris, et in amore ex Divinis bonis sint (n. 20); “Deo et Patri Suo,” significat ita imagines Divinae Suae Sapientiae et Divini Sui Amoris (n. 21); “Ipsi gloria et robur in saecula saeculorum,” significat Cui Soli Divina Majestas et Divina Omnipotentia in aeternum (n. 22); “amen,” significat confirmationem Divinam ex Veritate, ita ex Se Ipso (n. 23).
7. “Et venit cum nubibus” caeli, significat quod Dominus Se revelaturus sit in sensu literae Verbi, et aperiturus sensum spiritualem ejus in fine Ecclesiae (n. 24); “et videbit Ipsum omnis oculus,” significat quod agnituri omnes qui ex affectione in intellectu Divini Veri sunt (n. 25); “et qui Ipsum transfixerunt,” significat quod etiam visuri qui in Ecclesia in falsis sunt (n. 26); “et plangent omnes Tribus terrae,” significat quod hoc erit quando nulla bona et vera in Ecclesia amplius sunt (n. 27); “etiam, amen,” significat confirmationem Divinam quod ita futurum sit (n. 28).
8. “Et Ego sum Alpha et Omega, Principium et Finis,” significat Qui est Ipsum et Unicum a Primis ad Ultima, ex Quo omnia; ita Qui est Ipse et Unicus Amor, Ipsa et Unica Sapientia, et ipsa et Unica Vita in Se, et sic Ipse et Unicus Creator, Salvator et Illustrator a Se, et inde Omne in omnibus Caeli et Ecclesiae (n. 29); “dicit Dominus, Qui Est et Qui Fuit et Qui Venturus,” significat Qui est Aeternus et Infinitus, ac Jehovah (n. 30); “et Omnipotens” significat Qui est, vivit et potest ex Se Ipso, et Qui ratiocinia ex prius per ultima (n. 31).
9. “Ego Johannes qui et{1} frater vester et consocius,” significat illos qui in bono charitatis et inde veris fidei sunt (n. 32); “in afflictione, et in regno, et patiente exspectatio Jesu Christi,” significat quae in Ecclesia sunt infestata a malis et falsis, at quae a Domino, cum venturus est, removenda sunt (n. 33). “Eram in insula vocata Patmos,” significat statum et locum in quo illustrari potuit (n. 34); “propter Verbum Dei et testimonium Jesu Christi,” significat ut ex corde et sic in luce recipiatur Divinum Verum ex Verbo, et agnoscatur Humanum Domini esse Divinum (n. 35).
   @1 et pro “est”$
10. “Factus sum in spiritu (in) Dominica die,” significat statum spiritualem tunc ex Divino influxu (n. 36); “et audivi post me vocem magnam tanquam tubae,” significat perceptionem manifestam Divini Veri e Caelo revelati (n. 37).
11. “Dicentem, Ego sum Alpha et Omega, Primus et Ultimus,” significat Qui est Ipsum et Unicum a primis ad ultima ex Quo omnia, et plura ut supra (n. 38); (“quod vides, scribe in Libro,” significat ut revelata sint posteritati{1} (n. 39); “et mitte Ecclesiis, illis in Asia,” significat pro illis In Christiano Orbe qui in luce veritatis ex Verbo sunt (n. 40); “Ephesum, et Smyrnam, et Pergamum, et Thyatira, et Sardes, et Philadelphiam, et Laodiceam,” significat in specie secundum statum receptionis cujusvis (n. 41).
    @1 Verba in uncis inclusa videantur infra (n. 39).$
12. “Et conversus videre vocem quae mecum loquebatur,”{1} significat inversionem status eorum, qui in bono vitae sunt, Quoad perceptionem veri in Verbo, dum se convertunt ad Dominum (n. 42); “et conversus vidi septem Candelabra aurea,” significat Novam Ecclesiam, quae in illustratione a Domino ex Verbo erit (ii. 43).
    @1 loquebatur pro “loquetur”$
13. “Et in medio septem Candelabrorum similem Filio Hominis,” significat Dominum quoad Verbum, a Quo illa (n. 44); “indutum talari,” significat Divinum procedens quod est Divinum Verum (n. 45); “et praecinctum ad mamillas Zona aurea,” significat Divinum procedens et simul conjungens, quod est Divinum Bonum (n. 46).
14. “Et Caput Ipsius, et Capilli candidi tanquam lana (candida,) tanquam nix,” significat Divinum Amorem Divinae Sapientiae in primis et in ultimis (n. 47); “et Oculi Ipsius tanquam flamma ignis,” significat Divinam Sapientiam Divini Amoris (n. 48).
15. “Et Pedes Ipsius similes chalcolibano tanquam in camino igniti,” significat Divinum Bonum naturale (n. 49); “et Vox Ipsius tanquam vox aquarum multarum,” significat Divinum Verum naturale (n. 50).
16. “Et habens in dextra Sua manu Stellas septem,” significat omnes cognitiones boni et veri in Verbo ex Ipso (n. 51); “et ex ore Ipsius romphaea anceps acuta exiens,” significat dispersionem falsorum per Verbum et per doctrinam inde a Domino (n. 52); “et Facies Ipsius tanquam sol, lucens in potentia (sua),” significat Divinum Amorem et Divinam Sapientiam, quae sunt Ipse, et procedunt ab Ipso (n. 53).
17. “Et cum vidi Ipsum, cecidi ad pedes Ipsius tanquam mortuus,” significat ex tali praesentia Domini defectum vitae propriae (n. 54); “et imposuit dextram Suam manum super me,” significat vitam ab Ipso tunc inspiratam (n. 55); “dicens mihi, Ne time,” significat resuscitationem, et tunc ex summa humiliatione adorationem (n. 56); “Ego sum Primus et Ultimus,” significat quod sit Aeternus a Infinitus, ita Solus Deus (n. 57).
18. “Et Qui sum Vivens,” significat Qui Solus est Vita, et a Quo Solo Vita (n. 58); “et tactus mortuus,” significat quod in Ecclesia neglectus, et Divinum Humanum Ipsius non agnitum (n. 59); “et ecce Vivens sum in saecula saeculorum,” significat Quod sit Vita aeterna (n. 60); “amen,” significat confirmationem Divinam quod sit veritas (n. 61); “et habeo claves inferni et mortis,” significat quod Solus salvare possit (n. 62).
19. “Scribe quae vidisti, et quae sunt, et quae futura posthac,” significat ut omnia quae nunc revelantur sint posteritati (li. 63).
20. “Mysterium septem stellarum quas vidisti in dextra Mea, et septem candelabra aurea,” significat arcana in visionibus de novo Caelo, et de nova Ecclesia (n. 64); “septem stellae Angeli septem Ecclesiarum sunt,” significat novam Ecclesiam in Caelis, quae est novum Caelum (n. 65); “et septem candelabra quae vidisti, septem Ecclesiae sunt,” significat novam Ecclesiam in terris, quae est nova Hierosolyma, descendens a Domino e novo Caelo (n. 66).

EXPLICATIO.
QUID Sensus Spiritualis, hactenus ignotum fuit; quod ille sit in singulis Verbi, in Doctrina Novae Hierosolymae de Scriptura Sacra (n. 5-26), ostensum est, et quod Verbum absque illo in multis locis non possit intelligi: ille Sensus non apparet in sensu literae, inest enim ei Sicut anima corpori. Notum est, quod Sit Spirituale et Naturale, et quod Spirituale influat in Naturale, et se sistat videndum et sentiendum in formis quae cadunt in visum et tactum, et quod Spirituale absque illis non percipiatur aliter quam sicut Affectio et Cogitatio, aut sicut Amor et Sapientia, quae sunt mentis; quod Affectio et Cogitatio, seu Amor cujus est affici, et Sapientia cujus est cogitare, sint spirituales, agnoscitur; quod illae binae animae facultates se sistant in formis in corpore, quae vocantur organa sensoria et motoria, notum est; tum etiam quod unum faciant, ac ita unum, ut dum mens cogitat, id os in instanti eloquatur, et dum mens vult, id corpus in instanti agat; inde patet, quod sit perfecta unio spiritualium et naturalium apud hominem. Simile est in omnibus et singulis mundi; est ibi spirituale quod est intimum causae, et est naturale quod est ejus effectus, et illa duo unum faciunt; et in naturali non apparet spirituale, quia hoc illi inest sicut anima corpori, ac sicut intimum causae effectui, ut dictum est. Simile est cum Verbo; quod hoc sit spirituale in suo sinu, quia est Divinum, a nemine negari potest; sed quia spirituale non apparet in sensu literae, qui est naturalis, ideo Sensus Spiritualis hactenus ignotus fuit; nec potuit notus fieri prius quam dum genuina vera a Domino revelata sunt, nam in his est ille sensus. Inde est, quod Apocalypsis hactenus non intellecta fuerit. Verum ne dubium sit quin talia insint, explicanda sunt singula, et demonstranda per similia alibi in Verbo. Explicatio et demonstratio nunc sequitur.

2. (Vers. 1.) “Revelatio Jesu Christi,” significat praedictiones a Domino de Ipso deque Ipsius Ecclesia, qualis haec erit in fine suo, et qualis postea futura est, tam in Caelis quam in Terris. – Per “Revelationem Jesu Christi,” significantur omnes praedictiones, quae quia sunt a Domino, dicitur Revelatio Jesu Christi; quod sint de Domino deque Ipsius Ecclesia, ab Explicationibus patebit. In Apocalypsi non agitur de successivis statibus Ecclesiae, minus de successivis statibus Regnorum, ut quidam hactenus crediderunt, sed ibi a principio ad finem agitur de ultimo statu Ecclesiae in Caelis et in Terris, et tunc de ultimo Judicio, et post hoc de Nova Ecclesia, quae est Nova Hierosolyma: quod Nova haec Ecclesia sit finis hujus operis, patet; quare illa quae praecedunt, agunt de Ecclesiae statu, qualis est proxime ante illam; sed in quanam serie de illis agitur, videri potest a Contentis singulorum Capitum, et distinctius ab Explicatione singulorum Versuum.
3. “Quam dedit illi Deus indicare servis Suis,” significat pro illis qui in fide ex charitate sunt, seu in veris sapientiae ex bono amoris. – Per “indicare” significatur manifestare, et per “servos” significantur hic qui in fide ex charitate sunt; illis haec manifestantur, quia intelligunt et recipiunt: per servos in spirituali sensu intelliguntur qui in veris sunt, et quia vera Sunt ex bono, per servos intelliguntur qui in veris ex bono sunt, ita quoque qui in Sapientia ex amore, quia sapientia est veri et amor est boni; tum qui in fide ex charitate, quia fides etiam est veri et charitas est boni; et quia genuinus sensus spiritualis est abstractus a persona, ideo in illo per servos significantur vera; nunc quia vera inserviunt bono, docendo illud, ideo in genere et proprie per servum in Verbo intelligitur inserviens, seu qui aut quod inservit; in hoc Sensu non modo Prophetae vocabantur servi Dei, sed etiam Dominus quoad Humanum Suum: quod Prophetae vocati sint servi Dei, constat ex his locis:
   “Misit Jehovah ad vos omnes Servos Suos Prophetas” (Jerem. xxv.{1} 4).
   “Revelavit arcanum Suum Servis Suis Prophetis” (Amos iii. 7).
   “Dedit coram nobis{2} per manum Servorum Suorum Prophetarum” (Dan. ix. 10).
   Et Moses vocatur “Servus Jehovae” (Malach. iii. 22 (Bibl. Angl. iv. 4)):
   causa est, quia per “Prophetam” in sensu spirituali intelligitur Verum doctrinae, de quo infra. Et quia Dominus erat ipsum Divinum Verum, quod etiam eSt Verbum, et ex eo dictus est Ipse Propheta, et in mundo inserviebat, ac in aeternum inservit omnibus docendo, ideo etiam Ipse passim vocatur “Servus Jehovae,” ut in sequentibus locis:
   “Ex labore animae Suae videbit, saturabitur; per scientiam Suam justificabit justus Servus Meus multos” (Esaj. liii. 11).
   “Ecce prudenter aget Servus Meus; extolletur et exaltabitur et evehetur valde” (Esaj. lii. 13).
   “Ecce Servus Meus, in Quem incumbo, Electus Meus, beneplacitum habet anima Mea, dedi Spiritum super Ipsum” (Esaj. xlii. 1, 19):
   haec de Domino. Similiter David, ubi per illum intelligitur Dominus, ut in his:
   “Ego Jehovah ero illis in Deum, et Servus Meus David Princeps in medio illorum” (Ezech. xxxiv. 24).
   “Servus Meus David erit Rex super illos, ut Pastor unus sit omnibus illis” (Ezech. xxxvii. 24).
   “Protegam urbem hanc ad servandum eam, propter Me et Davidem Servum Meum” (Esaj. xxxvii. 35):
   pariter Psalm. lxxviii. 70, 71, 72; lxxxix. 4, 5, 21 (B. A. 3, 4, 20):)
   quod per “Davidem” in his locis intelligatur Dominus, videatur in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino (n. 43, 44). Ipse Dominus de Se similiter dicit,
   “Quisquis voluerit inter vos magnus fieri, esse debebit vester Minister; et quisquis voluerit esse primus, debebit esse vester Servus, sicut Filius Hominis non venit ut Ipsi ministretur, sed ut ministret” (Matth. XX. 25-28; Marc. x. 42-44; Luc. xxii. 27; pariter Luc. xii. 37):
   hoc dicit Dominus, quia per servum et ministrum intelligitur qui inservit et ministrat docendo, et abstracte a persona Divinum Verum, quod fuit Ipse. Cum itaque per servum intelligitur qui docet Divinum Verum, patet quod per “servos” in hoc loco Apocalypseos intelligantur qui in veris ex bono sunt, seu in fide ex charitate, quia hi possunt docere ex Domino, hoc est, potest Dominus docere et ministrare per illos: in hoc sensu dicuntur servi apud Matthaeum:
   In consummatione saeculi, “qui est fidelis Servus et prudens, quem constituet Dominus ejus super famulitium Suum, ut det illis cibum in tempore suo: beatus Servus hic quem invenerit Dominus facientem ita” (xxiv. {3}45, 46)
   et apud Lucam:
   “Beati Servi hi, quos veniens Dominus invenerit vigilantes: amen dico vobis, quod cincturus sit Se, et accumbere facturus eos, Ipseque accedens ministraturus illis” (xii. 37).
   In Caelo vocantur omnes servi Domini, qui in Regno spirituali Ipsius sunt, at Ministri, qui in Regno Caelesti Ipsius sunt; causa est, quia illi qui in Regno Ipsius spirituali sunt, in Sapientia ex Divino Vero sunt, et qui in Regno Caelesti in Amore ex Divino Bono; ac Bonum ministrat, et Verum inservit. In opposito autem sensu per servos intelliguntur qui serviunt Diabolo; hi in ipso statu servitutis sunt; illi autem qui serviunt Domino, in statu libertatis sunt; ut quoque docet Dominus (Joh. viii. 32-36).
   @1 xxv. pro “xv.”$
   @2 nobis pro “vobis”$
   @3 45, 46 pro “45”$
4. “Quae oportet fieri cito,” significat quod certe futura sint, ne pereat Ecclesia. – Per “oportet fieri cito” non intelligitur quod illa quae in Apocalypsi praedicta sunt, statim et cito futura sint, sed quod certe, et nisi fiant pereat Ecclesia: in idea Divina, et inde in sensu Spirituali, non est tempus, sed pro tempore est status; et quia cito est temporis, per id significatur certum, et quod ante suum tempus futurum sit; Apocalypsis enim data est primo saeculo, et nunc praeterierunt septendecim saecula; ex quo patet, quod per cito significetur id quod correspondet, quod est certum. Consimilia etiam involvunt haec verba Domini:
   “Nisi abbreviarentur dies illi, non conservaretur ulla caro, sed propter electos abbreviabuntur dies illi” (Matth. xxiv. 22);
   per quae etiam intelligitur, quod Ecclesia nisi finiretur ante suum tempus, prorsus periret; agitur in eo Capite de Consummatione saeculi et de Adventu Domini, et per Consummationem saeculi intelligitur ultimus status Ecclesiae veteris, et per Adventum Domini primus status Ecclesiae novae. Dictum est, quod in idea Divina non sit tempus, sed praesentia omnium quae fuerunt et futura Sunt; quare dicitur apud Davidem,
   “Mille anni in oculis Tuis sicut dies hesternus” (Psalm. xc. 4);
   et apud eundem,
   “Annuntiabo de statuto, Jehovih dixit ad Me, Filius Meus Tu, hodie genui Te” (Psalm. ii. 7):
   hodie est praesentia adventus Domini. Inde etiam est, quod integra Periodus in Verbo dicatur Dies, ac primus ejus status Diluculum et Mane, ac ultimus Vespera et Nox.
5. “Et significavit mittens per Angelum Suum servo Suo Johanni,” significat quae a Domino revelata sunt per Caelum illis qui in bono vitae sunt ex charitate et ejus fide. – Per significavit mittens per Angelum Suum,” in sensu Spirituali intelligitur quae revelata sunt e Caelo, seu per Caelum a Domino: per “Angelum” enim in Verbo passim intelligitur Caelum angelicum, et in supremo sensu Ipse Dominus; causa est, quia nusquam aliquis Angelus separatus a Caelo loquitur cum homine, est enim cujusvis talis conjunctio cum omnibus ibi, ut quisque loquatur ex communione, tametsi angelus id non conscit: Caelum enim in conspectu Domini est sicut Unus Homo, cujus Anima est Ipse Dominus; quare Dominus loquitur per Caelum cum homine, sicut homo ex anima sua per corpus cum alio, et hoc fit in conjunctione cum omnibus et singulis ejus mentis, in quorum medio sunt illa quae loquitur; sed hoc arcanum non potest paucis evolvi; est quoad partem evolutum in Sapientia Angelica de Divino Amore et Divina Sapientia: inde patet, quod per “Angelum” significetur Caelum, et in supremo sensu Dominus: quod, Dominus per “Angelum” in supremo sensu intelligitur, est quia Caelum non est Caelum ex propriis Angelorum sed ex Divino Domini, ex Quo est illis amor et sapientia, imo vita; inde est, quod Ipse Dominus in Verbo dicatur “Angelus.” Ex his patet, quod non Angelus ex se locutus sit cum Johanne, sed quod Dominus medio Caelo per illum. Quod per illa verba intelligatur, quod revelata sint illis qui in bono vitae sunt ex charitate et ejus fide, est quia hi per “Johannem” intelliguntur; per duodecim enim Discipulos Domini seu Apostolos, intellecti sunt omnes qui ab Ecclesia in veris ex bono sunt, et in sensu abstracto omnia Ecclesiae, et per “Petrum” omnes qui in fide sunt, et abstracte ipsa fides, per “Jacobum” illi qui in charitate sunt, et abstracte ipsa charitas, et per “Johannem” illi qui in bono vitae sunt ex charitate et ejus fide, et abstracte ipsum bonum vitae inde; quod haec per “Johannem,” “Jacobum,” et “Petrum,” in Verbo Evangelistarum intellecta sint, videatur in Opusculo de Nova Hierosolyma et ejus Doctrina Caelesti, Londini Anno 1758 edito, n. 122. Nunc quia bonum vitae ex charitate et ejus fide facit Ecclesiam, ideo per Johannem Apostolum revelata sunt arcana de statu Ecclesiae, quae in visionibus ejus continentur. Quod per omnia Nomina personarum et locorum in Verbo significentur res Caeli et Ecclesiae, multis ostensum est in Arcanis Caelestibus, etiam Londini editis. Ex his constare potest, quod per “significavit mittens per Angelum Suum servo Suo Johanni,” in sensu Spirituali intelligatur, quae a Domino per Caelum revelata sunt illis qui in bono vitae sunt ex charitate et ejus fide: charitas enim per fidem operatur bonum, et non charitas per se nec fides per se.
6. (Vers. 2.) “Qui testatus est verbum Dei, et testimonium Jesu Christi,” significat qui ex corde, et sic in luce, recipiunt Divinum verum ex Verbo, et agnoscunt Humanum Domini Divinum esse. -Dicitur de Johanne, quod ille “testatus sit Verbum Dei;” sed quia per Johannem intelliguntur omnes qui in bono vitae ex charitate et ejus fide sunt, ut mox supra (n. 5) dictum est, ideo in sensu Spirituali omnes illi intelliguntur. Angeli, qui in sensu Spirituali Verbi sunt, nusquam sciunt aliquod nomen personae in Verbo nominatum, sed solum id quod persona repraesentat et inde significat, quod pro Johanne est bonum vitae, seu bonum actu; consequenter omnes in complexu qui in illo bono sunt; hi “testantur,” hoc est, vident, agnoscunt, recipiunt ex corde in luce, et confitentur vera Verbi, imprimis illud verum ibi quod Humanum Domini sit Divinum, ut constare potest ex locis e Verbo in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino, in copia allatis. Per “Jesum Christum” et per “Agnum” in Apocalypsi intelligitur Dominus quoad Divinum Humanum; et per “Deum,” Dominus quoad Ipsum Divinum a Quo. Quod significationem spiritualem “testari” attinet, praedicatur id de Veritate, ex causa quia in mundo veritas testanda est, et cum testata est, agnoscitur; at in Caelo ipsa veritas de se testatur, quia est ipsa Lux Caeli; dum enim Angeli audiunt veritatem, illico cognoscunt illam et agnoscunt; et quia Dominus est ipsa Veritas, ut Ipse docet apud Johannem, cap. xiv. 6, est Ipse in Caelo Testimonium Sui; inde patet quid per “Testimonium Jesu Christi” intelligitur quare dicit Dominus,
   “Vos misistis ad Johannem, et testis fuit veritati; Ego tamen non ab homine testimonium accipio” (Joh. v. 33{1}, 34);
   et alibi:
   Johannes venit in Testimonium ut testaretur de Luce; non erat ille Lux: Verbum, quod erat apud Deum et erat Deus, et Caro factum est, erat Lux vera, quae illuminat omnem hominem (Joh. i. 1, 2, 7, 8, (9,) 14, 34);
   alibi:
   “Jesus dixit, Ego testor de Me Ipso, et verum est Testimonium Meum, quia scio unde veni et quo vado” (Joh. viii. 14);
   “Cum venerit Paracletus Spiritus veritatis, ille testabitur de Me” (Joh. xv. 26);
   per Paracletum Spiritum veritatis intelligitur ipsa Veritas procedens a Domino; quare de illo dicitur, quod non locuturus sit a se sed ex Domino (Joh. xvi. 13, 14, 15).
   @1 33, 34 pro “13”$
7. “Quaecunque vidit,”‘ significat illustrationem illorum in omnibus quae in hac Revelatione sunt. Per “quaecunque vidit,” in sensu spirituali non intelligitur quae Johannes vidit, illa erant solum Visiones, sed quae vident illi qui per Johannem intelliguntur, qui sunt qui in bono vitae ex charitate et ejus fide sunt, ut supra dictum est; hi vident in Visionibus Johannis arcana de Ecclesiae statu, non ita cum ipsi illa legunt, sed cum vident illa revelata. Praeterea videre significat intelligere, quare etiam in communi loquela dicitur, quod videat illam rem, et quod videat quod veritas sit; est enim visus homini quoad ejus spiritum, aeque ac est ei visus quoad ejus corpus, sed homo spiritu suo videt spiritualia quia ex luce Caeli, at corpore naturalia quia ex luce mundi, et spiritualia sunt res, at naturalia sunt formae illarum; visus spiritus hominis est qui vocatur Intellectus. Ex his patet, quid per “quaecunque vidit,” in spirituali sensu intelligitur, similiter in sequentibus, ubi dicitur quod viderit.
8. (Vers. 3.) “Beatus legens, et audientes verba prophetiae, et servantes quae in ea scripta sunt,” significat communionem illorum cum Angelis Caeli, qui vivunt secundum doctrinam Novae Hierosolymae. – Per “beatum” hic intelligitur qui quoad spiritum in Caelo est; ita dum in mundo vivit, in communione cum Angelis Caeli est, is enim quoad Spiritum in Caelo est; per “verba prophetiae” non aliud intelligitur quam doctrina Novae Hierosolymae, nam per “prophetam” in sensu abstracto significatur Doctrina Ecclesiae ex Verbo, ita hic Doctrina Novae Ecclesiae, quae est Nova Hierosolyma; simile per “prophetiam:” per “legere, audire, et servare illa quae in ea scripta sunt,” significatur velle scire ,illam, attendere ad illa quae ibi, et facere illa quae ibi, in summa vivere secundam illam; quod non beati sint, qui solum legunt, audiunt et servant, seu memoria custodiunt, illa quae visa sunt Johanni, patet (videatur infra n. 944). Quod per “prophetam” significetur Doctrina Ecclesiae ex Verbo, et simile per “prophetiam,” est quia Verbum scriptum est per prophetas, et in Caelo spectatur persona ex eo quod ejus muneris et functionis est; ex eo etiam omnis homo, spiritus et angelus ibi nominatur; quare cum dicitur Propheta, quia ejus functio fuit scribere et docere Verbum, intelligitur Verbum quoad Doctrinam, seu Doctrina ex Verbo. Inde est quod Dominus, quia est Ipsum Verbum, dictus fuerit Propheta (Deut. xviii. 15-20; Matth. xiii. 57; cap. xxi. 11{1} Luc. xiii. 33). Ut sciatur, quod per Prophetam intelligatur Doctrina Ecclesiae ex Verbo, adducentur aliqua loca, ex quibus id colligi potest; apud Matthaeum:
   In Consummatione Saeculi “multi Pseudoprophetae exsurgent, et seducent multos: surgent falsi Christi et falsi Prophetae, et in errorem inducent, si possibile, electos” (xxiv. 11, 24);
   “consummatio saeculi” est ultimum tempus Ecclesiae, quod nunc est, quando non falsi Prophetae, sed falsa doctrinae sunt. Apud eundem:
   “Quisquis Prophetam susceperit in nomine Prophetae, mercedem Prophetae accipiet, et quisquis justum in nomine justi, mercedem justi accipiet” (x. 41);
   “suscipere prophetam in nomine prophetae” est recipere doctrinae verum quia est verum, et “suscipere justum in nomine justi” est recipere bonum propter bonum, et “accipere mercedem” est salvari secundum receptionem; quod non aliquis mercedem recipiat seu salvetur quia prophetam et justum in nomine eorum suscipit, patet: illa verba absque cognitione quid “propheta” et quid “justus,” a nemine possunt intelligi; nec quae sequuntur, quod
   “Quisquis potaverit unum parvorum horum potu frigidae tantum in nomine discipuli, non perdet mercedem;”
   per “Discipulum” intelligitur charitas et simul fides a Domino. Apud Joelem:
   “Effundam spiritum Meum super omnem carnem, ita ut Prophetent filii vestri et filiae vestrae” (iii. 1 (Bibl. Angl. ii. 28));
   haec de Ecclesia instauranda a Domino, in qua non prophetarunt, sed receperunt doctrinam, quod est “prophetare.” Apud Matthaeum:
   Jesus dixit, “Multi dicent Mihi in die illo, Domine, Domine, nonne per Nomen Tuum prophetavimus; sed tunc confitebor illis, non novi vos, discedite a Me operarii iniquitatis” (vii. 22, 23);
   quis non videt, quod non dicturi sint quod prophetaverint, sed quod sciverint Doctrinam Ecclesiae et docuerint. In Apocalypsi:
   “Venit tempus mortuos judicandi, et dandi mercedem Prophetis ” (xi. 18);
   et alibi,
   “Exulta Caelum, sancti Apostoli et Prophetae, quia judicavit Deus judicium vestrum” (xviii. 20);
   quod merces non danda solum Prophetis sit, et quod (non) exultaturi solum Apostoli et Prophetae sint, cum ultimum judicium futurum est, patet; sed quod omnes qui receperunt vera doctrinae, et vixerunt secundum illa; hi itaque intelliguntur per “Apostolos” et “Prophetas.” Apud Mosen:
   Jehovah dixit ad Mosen, “Constitui te Deum Pharaoni, et Aharon frater tuus erit Propheta tibi” (Exod. vii. 1);
   per “Deum ” intelligitur Divinum Verum quoad receptionem, a Domino, in quo sensu etiam Angeli vocantur Dii, et per “Prophetam” intelligitur docens et loquens illud; inde est quod Aharon ibi dicatur Propheta. Simile per ” Prophetam” significatur alibi, ut in his:
   “Non peribit Lex a Sacerdote, nec Verbum a Propheta” (Jerem. xviii. 18);
   “A Prophetis Hierosolymae exivit hypocrisis in Universam terram (Jerem. xxiii. 15, 16);
   “Prophetae erunt in ventum, nec verbum in illis” (Jerem. v. 13);
   “Sacerdos et Propheta errant per siceram, absorbentur a vino, titubant judicio” (Esaj. xxviii. 7);
   “Occidit sol super Prophetis, et nigrescit super iis dies” (Mich. iii. 6);
   “Propheta usque ad Sacerdotem, quisque facit mendacium” (Jerem.{2} viii. 10);
   in his locis per “Prophetas” et “Sacerdotes” in Sensu spirituali non intelliguntur prophetae et sacerdotes, sed universa Ecclesia, per “Prophetas” illa quoad verum doctrinae, et per “Sacerdotes ” illa quoad bonum vitae, quorum utrumque deperditum fuit; ita intelliguntur illa ab Angelis in Caelo, dum secundum Sensum literae ab hominibus in mundo. Quod Prophetae repraesentaverint statum Ecclesiae quoad doctrinam, et quod Dominus illam quoad ipsum Verbum, videatur in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino (n. 15-17).
   @1 11 pro “1”$
   @2 Jerem. pro “Esaj.”$
9. “Quia tempus prope,” significat quod status Ecclesiae talis sit, ut diutius non possit persistere, ut ejus conjunctio sit cum Domino. – Sunt duo Essentialia, per quae fit conjunctio cum Domino et inde salvatio, Agnitio unius Dei, et Paenitentia vitae; sed hodie pro agnitione unius Dei est agnitio Trium, et pro Paenitentia vitae est paenitentia solius oris quod peccator Sit, et per haec duo non est aliqua conjunctio; quare nisi nova Ecclesia, quae agnoscit duo illa Essentialia, et vivit illa, exsurgat, non potest aliquis salvari propter hoc periculum abbreviatum est tempus a Domino, secundum Ipsius verba apud Matthaeum,
   “Erit tunc afflictio magna, qualis non fuit ab initio mundi usque nunc, nec erit; imo nisi abbreviarentur dies illi, non conservaretur ulla caro” (xxiv. 21, 22).
   Quod non intelligatur prope seu propinquum temporis, videatur infra (n. 947).

10 (Vers. 4.) “Johannes septem Ecclesiis,” significat ad omnes qui in Christiano Orbe sunt, ubi Verbum, et per id Dominus notus est, et accedunt ad Ecclesiam. – Per “septem Ecclesias” non intelliguntur Septem Ecclesiae, sed omnes qui ab Ecclesia in Christiano Orbe sunt; nam numeri in Verbo significant res, ac “septem” omnia et omnes, et inde etiam plenum et perfectum, et dicuntur in Verbo ubi agitur de re sancta, et in opposito sensu de re prophana; quare ille numerus involvit Sanctum, et in opposito Sensu prophanum. Quod numeri significent res, vel potius quod sint sicut quaedam adjectiva ad substantiva afferentes aliquod quale rebus, est quia numerus in se est naturalis, naturalia enim determinantur per numeros, spiritualia autem per res et earum status; quare qui non scit significationem numerorum in Verbo, et imprimis in Apocalypsi, non scire potest multa arcana, quae inibi continentur. Nunc quia per “Septem” significantur omnia et omnes, patet quod per “septem Ecclesias” intelligantur omnes qui in Christiano Orbe sunt, ubi Verbum est, et per id Dominus notus est; hi, si vivunt secundum praecepta Domini in Verbo, faciunt ipsam Ecclesiam. Inde est quod Sabbathum Die Septimo institutum sit, et quod Septimus Annus dictus fuerit Annus Sabbatharius, et quod Septies Septimus Annus Jubilaeum; per quae significabatur omne Sanctum in Ecclesia: inde etiam est, quod Septimana, apud Danielem et alibi, significet integram periodum a principio ad finem, et praedicetur de Ecclesia. Similia per Septem significantur in sequentibus; ut,
Per “Septem Candelabra aurea, in quorum medio Filius Hominis” (Apoc. i. 13);
Per “Septem Stellas in dextra Ipsius” (Apoc. i. 16, 20);
Per “Septem Spiritus Dei” (Apoc. i. 4; cap. iv. 5);
Per “Septem Lampades ignis” (Apoc. iv. 5);
Per “Septem Angelos,” quibus datae sunt “Septem Tubae” (Apoc.viii. 2);
Per “Septem Angelos habentes Septem Plagas ultimas” (Apoc. xv. 5, 6)
Per “Septem Phialas plenas Septem Plagis ultimis” (Apoc. xvi. 1; cap xxi. 9);
Per “Septem Sigilla” quibus Liber obsignatus est (Apoc. v. 1):
similiter in sequentibus his:
Quod Septem diebus implerentur manus (Exod. xxix. 35);
Quod Septem diebus sanctificarentur (Exod. xxix. 37);
Quod cum inaugurabantur Septem diebus incederent induti vestibus sanctitatis (Exod. xxix. 30):
Quod Septem diebus non recederent a Tentorio, cum initiabantur in sacerdotium (Levit. viii. 33, 35{1};
Quod Altare Septies expiaretur super cornua (Levit. xvi. 18, 19);
Quod Altare per oleum Septem vicibus sanctificaretur (Levit. viii. 11);
Quod sanguis Septem vicibus spargeretur versus velum (Levit. iv. 16, 17);
Et quoque Septem vicibus versus orientem (Levit. xvi. 12-15);
Quod qua separationis Septem vicibus spargeretur versus tentorium (Num. xix. 4);
Quod Pascha Septem diebus celebraretur; et Septem diebus comederetur azyma (Exod. xii. 1, seq. (vers. 15); Deutr. xvi. 4-7);
pariter,
Quod Judaei punirentur septuplum propter peccata eorum (Levit. xxvi.{2} 18, 21, 24, 28);
quare David dicit,
“Retribue vicinis septuplum in sinum eorum” (Psalm. lxxix. 12{3});
“septuplum” est plene. Tum in his locis:
“Sermones Jehovae sermones puri, argentum in camino purificatum Septies” (Psalm. xii. 7 (B.A. vers. 6));
“Famelici cessarunt, usque dum sterilis peperit Septem, multiprolis autem defecit” (1 Sam. ii. 5);
“sterilis” est Ecclesia ex gentibus, quibus non fuit Verbum; “multiprolis” est Ecclesia ex Judaeis, quibus fuit Verbum.
“Elanguescet quae pepererat Septem, exspirabit animam suam” (Jerem. xv. 9{4}); similiter.
“Habitatores urbium Israelis incendent et comburent arma, et accendent illis ignem Septem annis: sepelient Gogum, et mundabunt terram Septem mensibus” (Ezech. xxxix. 9, (11,) 12);
“Immundus spiritus accipiet Septem spiritus alios pejores se ipso” (Matth. xii. 45);
describitur ibi prophanatio, et per “septem Spiritus” cum quibus rediturus est, significantur omnia falsa mali, ita plenaria exstinctio boni et veri. Per “Septem capita draconis,” et per
“Septem diademata super capitibus” (Apoc. xii. 3),
significatur prophanatio omnis boni et veri. Ex his patet, quod “Septem” involvant sanctum aut prophanum, ac significent omnia et plenum.
@1 35 pro “34”$
@2 xxvi. pro “xvi.”$
@3 12 pro “72”$
@4 xv. 9 pro “xi. 8, 9″$

11. “Quae in Asia,” significat ad illos qui ex Verbo in luce veritatis sunt. – Quoniam per omnia Nomina personarum et locorum in Verbo intelliguntur res Caeli et Ecclesiae, ut prius dictum est, ita quoque per “Asiam,” similiter per Nomina septem Ecclesiarum ibi, ut ex sequentibus patebit. Quod per “Asiam” illi qui in luce veritatis ex Verbo sunt, intelligantur, est quia Antiquissima Ecclesia, et post illam Antiqua, et postea Israelitica, in Asia fuit; tum quia apud illos Verbum vetustum, et postea Israeliticum et ex Verbo est omnis Lux veritatis. Quod Ecclesiae Antiquae in Asiatico Orbe fuerint, et quod illis fuerit Verbum, quod postea deperditum est, et demum Verbum quod hodie, videatur in Doctrina Novae Hierosolymae de Scriptura Sacra (n. 101-103). Inde nunc est, quod per “Asiam” hic significentur omnes qui ex Verbo in luce veritatis sunt.
    De hoc Verbo Vetusto, quod ante Verbum Israeliticum in Asia fuerat, referre meretur hoc novum, quod hoc ibi adhuc reservatum sit apud populos qui in Magna Tartaria habitant; locutus sum cum Spiritibus et Angelis, qui in Mundo Spirituali inde erant, qui dixerunt quod possideant Verbum, et quod id ab antiquis temporibus possederint, et quod secundum hoc Verbum Divinum suum cultum obeant, et quod id ex meris correspondentiis consistat; dixerunt quod in illo etiam Liber Jaschar sit, qui memoratur apud Josuam (cap. x. 12, 13), et in Libro 2 Samuelis (cap. i. 17, 18), tum etiam quod apud illos sint Libri, Bella Jehovae et Prophetica, qui memorantur a Mose (Num. xxi. vers. 14, 15, et 27-30); et cum legi coram illis verba quae Moses inde desumserat, inquisiverunt num illa ibi exstent, et invenerunt: ex his patuit mihi, quod Verbum Vetustum adhuc apud illos sit: inter loquendum cum illis dixerunt, quod Jehovam colant, quidam ut Deum invisibilem, quidam ut visibilem. Porro retulerunt, quod non patiantur ut Extranei ad illos intrent, praeter Chinenses, cum quibus pacem colunt, quia Imperator Chinensis est inde; tum etiam, quod tam populosi sint, ut non credant aliquam regionem in universo mundo populosiorem esse; quod etiam credibile est ex Muro tot milliarium, quem Chinenses pro tutela sua contra invasionem ab illis olim exstruxerant Quaerite de eo in China, et forte invenietis illud ibi apud Tartaros.
12. “Gratia vobis et pax” significat salutationem Divinam. – Quid in specie per “gratiam” et per “pacem” intelligitur, in sequentibus dicetur: quod “Pax vobis” fuerit salutatio Domini ad discipulos, ita salutatio Divina, videatur Luc. xxiv. 36, 37; Joh. xx. 19-21; et ex mandato Domini salutatio discipulorum ad omnes ad quos ingrederentur (Matth. x. 11-15).
13. “Ab Ipso Qui Est et Qui Fuit et Qui Venturus,” significat a Domino Qui est Aeternus ac Infinitus, et Jehovah. – Quod sit Dominus, patet manifeste a sequentibus in hoc capite, ubi dicitur quod audiverit vocem ex Filio Hominis dicentem,
    “Ego sum Alpha et Omega. Primus et Ultimus” (vers. 11, 13);
    et dein:
    “Ego sum Primus et Ultimus” (vers. 17);
    et in sequente capite, vers. 8; et postea cap. xxi. 6; cap. xxii. 12, 13; et apud Esajam:
    “Dixit Jehovah Rex Israelis, et Redemptor ejus Jehovah Zebaoth; Ego Primus et Ego Ultimus, et praeter ille non Deus” (xliv. 6; tum cap. xlviii. 12):
    et “Qui Est Primus et Ultimus,” est “Qui Est, Qui Fuit, et Qui Venturus.” Hoc quoque intelligitur per “Jehovam;” nomen “Jehovae” enim significat Est; et Qui Est, seu Qui est ipsum ESSE, est quoque Fuit et Venturus, sunt enim praeterita et futura in Ipso praesentia; inde est absque tempore Aeternus, et absque loco Infinitus: hoc quoque Ecclesia confitetur ex Doctrina Trinitatis, quae Athanasiana vocatur, ubi haec: “Pater est Aeternus et Infinitus, Filius est Aeternus et Infinitus, et Spiritus Sanctus est Aeternus et Infinitus, sed tamen non sunt tres Aeterni et
    Infiniti, sed Unus;” quod Ille Unus sit Dominus, in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino demonstratum est.
14. “Et a septem Spiritibus, qui sunt in conspectu Throni,” significat ab universo Caelo, ubi Dominus in Divino Suo Vero est, et Divinum Ipsius Verum recipitur. – Per “septem Spiritus” intelliguntur omnes qui in Divino Vero sunt, et in sensu abstracto ipsum Divinum Verum seu ipsa Divina Veritas; quod per “Septem” in Verbo intelligantur omnes et omnia, videatur supra (n. 10); et quod per “Thronum” intelligatur universum Caelum, mox videbitur; inde per “in conspectu Throni,” intelligitur ubi Ipsius Divinum Verum
    est; nam Caelum non est Caelum ex propriis Angelorum, sed ex Divino Domini, ut multis ostensum est in Sapientia Angelica de Divina Providentia, et de Divino Amore. Quod “Thronus Domini significet Caelum, patet ex sequentibus locis:
    “Dixit Jehovah, Caeli Thronus Meus” (Esaj. lxvi. 1{1});
    “Jehovah in Caelis firmavit Thronum Suum” (Psalm. ciii. 19); “Qui jurat per Caelum, jurat per Thronum Dei, et per Ipsum Qui sedet super illo” (Matth. xxiii. 22);
    “Super Expanso, quod super capite Cheruborum, quasi aspectus lapidis Sapphiri, similitudo Throni, et super illo aspectus Homini” (Ezech. i. 26; cap. x. 1);
    per “Expansum super capite Cheruborum” intelligitur Caelum. Et in Apocalypsi.’
    “Vincens, dabo ei sedere in Throno Meo” (iii. 21);
    “in Throno” est in Caelo; in specie, ubi Divinum Ipsius Verum regnat; quare etiam, ubi de Judicio agitur, dicitur, quod Dominus Sessurus sit super Throno, judicium enim fit per vera.
    @1 1 pro “5”$
15. (Vers. 5.) “Et a Jesu Christo,” significat Divinum Humanum. – Quod per “Jesum Christum” et per “Agnum” in Verbo intelligatur Dominus quoad Divinum Humanum, videatur supra (n. 6).
16. Ipse Testis fidelis,” significat quod est ipsum Divinum Verum. – Quod “testis” dicatur de veritate, et quod Veritas testetur de Se, ita Dominus, Qui est ipsum Divinum Verum ac Verbum, videatur supra (n. 6).
17. Ipse Primogenitus ex mortuis,” significat et quod est ipsum Divinum Bonum. – Quid “Primogenitus ex mortuis,” nondum aliquis scit; et quid significat, a Veteribus disceptatum fuit; notum illis fuit, quod per “Primogenitum significetur Primum et Primarium ex quo omne Ecclesiae; et a multis creditum est, quod esset verum doctrina et fide, sed a paucis, quod esset verum actu et opere, quod est bonum vitae; quod hoc sit primum et primarium Ecclesiae, et inde in proprio sensu intelligatur per “Primogenitum,” videbitur: sed primum dicetur de opinione illorum qui crediderunt, quod verum doctrina et fide sit primum et primarium Ecclesiae, ita primogenitum; crediderunt illud, quia id primum discitur, et quia Ecclesia sit Ecclesia per verum, sed usque non prius quam dum verum sit vitae; prius est modo in intellectus cogitatione et memoria, et non in voluntatis actu, ac verum quod non est verum actu seu opere, non vivit; est modo sicut arbor luxurians ramis et foliis absque fructu; estque sicut scientia absque applicatione ad usum; et est sicut fundamentum super quo exstruitur domus, in quo habitandum est; haec sunt prima tempore, sed non sunt prima fine, et prima fine sunt primaria; nam primum fine est habitatio in domo, et primum tempore est fundamentum; primum etiam fine est usus, et primum tempore est scientia; pariter primum fine, dum plantatur arbor, est fructus, sed primum tempore sunt rami et folia. Simile est cum intellectu, qui primum apud hominem formatur, sed ob finem. ut homo id quod intellectu videt, faciat; alioquin est intellectus sicut praedicator, qui bene docet, sed male vivit. Praeterea omne Verum seminatur in Interno homine, et radicatur in Externo; quare nisi Verum seminatum radicatur in Externo homine, quod fit per agere, fit sicut arbor posita non in humo, sed supra illam, quae aspirante aestu solis illico marcescit: hanc radicem homo secum fert post mortem, qui veritates fecerat; non autem homo qui sola fide illas cognoverat et agnoverat. Nunc quia multi ex veteribus id quod primum tempore est, fecerunt primum fine, quod est primarium, ideo dixerunt, quod Primogenitum significaret verum doctrina et fide in Ecclesia, nescientes quod hoc apparenter primogenitum sit, non autem actualiter. Sed omnes illi qui fecerunt Verum doctrina et fide primarium damnati sunt, quia nihil facti seu operis, seu nihil vitae, isti Vero inest; ideo Cainus, qui fuit Primogenitus Adami et Evae, damnatus est; quod per illum significetur Verum doctrina et fide, videatur in Sapientia Angelica de Divina Providentia (n. 242). Ideo etiam
    Ruben, qui erat Primogenitus Jacobi, a Patre damnatus est (Genes. xlix. 3, 4);
    Ac primogenitura ei adempta est (1 Chron. v. 1);
    quod per Rubenem in Sensu spirituali intelligatur Verum doctrina et fide, in sequentibus videbitur. Per “Primogenita Aegypti,” quae omnia percussa sunt, quia damnata, nec aliud in Sensu spirituali intelligitur, quam Verum doctrina et fide separatum a bono vitae, quod Verum in se mortuum est. Per “Hircos” apud Danielem et Matthaeum, nec alii intelliguntur, quam qui in fide separata a vita sunt, de quibus in Doctrina Novae Hierosolymae de Fide (n. 61-68). Quod illi qui in fide separata a vita fuerunt, circa Ultimum Judicium rejecti sint et damnati, videatur in Continuatione de Ultimo Judicio (n. 16, seq.). Ex his paucis constare potest, quod Verum doctrina et fide non sit primogenitum Ecclesiae, sed Verum actu seu opere, quod est bonum vitae; nam non prius Ecclesia est apud hominem quam dum verum fit vitae, et cum verum fit vitae tunc id est bonum; intellectus enim cogitatio et memoria non influit in voluntatem, et per voluntatem in actum, sed voluntas influit in intellectus cogitationem et memoriam, et facit; et quod ex voluntate per intellectum procedit, hoc ex affectione quae est amoris per cogitationem quae est intellectus procedit, et id omne vocatur bonum, ac intrat vitam; quare dicit Dominus, quod
    Qui facit veritatem, in Deo faciat (Joh. iii. 21).
    Quoniam Johannes repraesentabat Bonum vitae, ac Petrus Verum fidei (videatur supra, n. 5), ideo
    Johannes cubuit ad pectus Domini, et Secutus est Jesum, non autem Petrus (Joh. xxi. 18-23);
    Dixit etiam Dominus de Johanne, quod Mansurus sit usque dum venit (vers. 22, 23),
    ita ad hodiernum diem, qui est Adventus Domini; quare etiam a Domino nunc docetur bonum vitae pro illis qui e nova Ipsius Ecclesia, quae est nova Hierosolyma, erunt. In summa, “Primogenitum” est, quod Verum ex Bono primum producit, ita quod Intellectus ex Voluntate; quia Verum est Intellectus et Bonum est Voluntatis: hoc Primum, quia est sicut semen, ex quo reliqua procedunt, est Primarium. Quoad Dominum, Ipse est Primogenitus ex Mortuis, quia Ipse etiam quoad Humanum Suum est Ipsum Verum unitum
    Divino Bono, ex Quo omnes homines, qui in se mortui sunt, vivunt. Simile intelligitur apud Davidem:
    “Dabo Ipsum Primogenitum, altum Regibus terrae” (Psalm. lxxxix. 28 (B.A. 27));
    hoc de Humano Domini. Inde est quod
    Israel dicatur Primogenitus (Exod. iv. 22, 23);
    per “Israelem” intelligitur Verum actu, et per “Jacobum” Verum doctrina, et quia ex hoc solo non aliqua Ecclesia fit, ideo Jacob nominatus est Israel; in Supremo autem sensu per” Israelem” intelligitur Dominus. Propter hanc repraesentationem “Primogeniti,”
    Sanctificabantur Jehovae omnes primogeniti et omnia primogenita (Exod. xiii. 2, 12 cap. xxii. 28, 29).
    Propter illam repraesentationem “Primogeniti,”
    Assumebantur Levitae loco omnium Primogenitorum in Ecclesia Israelitica, et dicitur quod sic essent Jehovae (Num. iii. 12, 13, 40-46{1}; cap. xviii. 15-18);
    per “Levim” enim significatur verum actu, quod est bonum vitae et ideo posteritati ejus datum est sacerdotium, de qua re in sequentibus. Propterea etiam,
    Primogenito dabatur duplum haereditatis, et vocabatur “Principium roboris” (Deutr. xxi. 15-17).
    Quod “Primogenitum” significet primarium Ecclesiae, est quia in Verbo per Nativitates naturales significantur Nativitates spirituales, et tunc quod primum illas; facit apud hominem, intelligitur per “Primogenitum” ejus; non enim prius Ecclesia est apud illum, quam dum Verum doctrinae in Interno homine conceptum in Externo nascitur.
    @1 40-46 pro “46 ad 46″$
18. “Et Ipse Princeps regum terrae,” significat ex Quo omne verum ex bono in Ecclesia. -Hoc sequitur ex antecedentibus, quia per Testem fidelem significatur Dominus quoad Divinum Verum, et per Primogenitum Ipse quoad Divinum Bonum, ita per “Principem (regum) terrae,” significatur ab Ipso omne Verum ex Bono in Ecclesia; quod hoc per “Principem regum terrae” significetur, est quia per “Reges” in Sensu spirituali Verbi intelliguntur qui in veris ex bono sunt, et abstracte vera ex bono, et per “terram” intelligitur Ecclesia: quod illi ac illa per “reges” et “terram” significentur, videatur infra (n. 20, et n. 285).
19. “Amante nos et lavante nos a peccatis nostris, (in sanguine Suo)” significat qui ex amore et misericordia reformat et regenerat homines per Sua Divina Vera ex Verbo. -Quod “lavare nos a peccatis,” sit purificare a malis, ita reformare et regenerare, patet; nam regeneratio est lavatio spiritualis: quod autem per “sanguinem Suum” non intelligatur passio crucis, ut a multis creditur, sed Divinum Verum procedens ab Ipso, constare potest a multis locis in Verbo, quae omnia hic adducere nimis prolixum foret; adducentur infra (n. 379, 684{1}); interea videantur quae de significatione Sanguinis et Carnis Domini in Sancta Caena, in Nova Hierosolyma et Doctrina ejus Caelesti, Londini Anno 1758 edita (n. 210-222), dicta et demonstrata sunt; et de Lavatione Spirituali, quae est regeneratio (n. 202-209 ibi).
    @1 684 pro “654”$
20. (Vers. 6.) “Et facit nos Reges et Sacerdotes,” significat Qui dat ut illi qui nati sunt ab Ipso, hoc est, regenerati, in sapientia ex Divinis veris et in amore ex Divinis bonis sint. -Notum est quod Dominus in Verbo dicatur “Rex” et quoque “Sacerdos;” “Rex” dicitur ex Divina Sapientia, et “Sacerdos” ex Divino Amore; quare illi, qui a Domino in sapientia sunt, vocantur “filii Regis,” tum “Reges,” et qui ab Ipso in amore Sunt, vocantur “Ministri” et “Sacerdotes;” est enim Sapientia et amor apud illos non ab illis, ita non est illorum, sed Domini; inde est quod illi intelligantur per “reges” et per “sacerdotes” in Verbo; non quod illi sint, sed quod Dominus in illis sit, et faciat ut ita nominentur. Vocantur etiam “nati ab Ipso,” “filii regni,” “filii Patris,” et “haeredes;”
    “Nati ab Ipso” (Joh. i. 12, 13);
    hoc est, e novo nati seu regenerati (Joh. iii. 1, seq.);
    “Filii regni” (Matth. viii. 12; cap. xiii. 38);
    “Filii Patris in Caelo” (Matth. v{1}. 45);
    `Haeredes” (Psalm. cxxvii. 3; 1 Sam. ii. 8; Matth. xxv. 34);
    et quia haeredes, filii regni, ac nati a Domino ut Patre dicuntur, ideo vocantur “Reges et Sacerdotes;” tum etiam dicitur, quod Sessuri cum Domino in Throno Ipsius (Apoc. iii. 21).
    Sunt duo Regna, in quae universum Caelum distinctum est, Regnum Spirituale et Regnum Caeleste. Regnum Spirituale est quod vocatur Regium Domini; et quia omnes qui ibi sunt, in Sapientia ex veris sunt, ideo intelliguntur per “Reges,” quos faciet Dominus homines qui in sapientia ab Ipso sunt; et Regnum Caeleste est quod vocatur Sacerdotium Domini, et quia omnes qui ibi sunt, in amore ex bonis sunt, ideo illi intelliguntur per “Sacerdotes,” quos faciet Dominus homines qui in amore ab Ipso sunt; similiter in duo Regna distinguitur Ecclesia Domini in terris; de duobus illis Regnis, videatur in Opere de Caelo et Inferno, Londini Anno 1758 edito (n. 24, 226). Qui non scit significationem spiritualem “Regum” et “Sacerdotum,” hallucinari potest in multis quae apud Prophetas et in Apocalypsi de illis memorantur; ut in his apud Prophetas: “Aedificabunt filii alienigenae muros tuos, et Reges eorum ministrabunt tibi: suges lac gentium, imo ubera Regum suges; ut scias quod Ego Jehovah Salvator tuus et Redemptor tuus” (Esaj. lx. 10, 16);
    “Erunt Reges nutritii tui, et Principes eorum lactatrices tuae” (Esaj.xlix. 23);
    (et alibi: ut Genes. xlix. 20; Psalm. ii. 10; Esaj. xiv. 9; cap. xxiv. 21 ; cap. lii{2}. 15; Jerem. ii. 26; cap. iv. 9; cap. xlix. 3{3}; Thren. ii. 6, 9; Ezech. vii. 26, 27; Hosch. iii. 4; Zeph. i. 8;)
    per “Reges” ibi non intelliguntur Reges, sed illi qui in Divinis veris a Domino sunt, et abstracte Divina Vera, ex quibus sapientia. Per
    “Regem Meridiei” et per “Regem Septentrionis,” qui inter se bellum gesserunt (Dan. xi. 1, seq.),
    nec intelliguntur Reges; sed per “Regem Meridiei” illi qui in veris sunt, et per “Regem Septentrionis” illi qui in falsis. Similiter in Apocalypsi, ubi multoties nominantur Reges, ut in his locis:
    “Sextus Angelus effudit phialam super fluvium magnum Euphratem, et exsiccata est aqua ejus, ut pararetur via Regum ab ortu solis” (xvi. 12);
    “Cum Meretrice magna sedente super aquis multis scortati sunt Reges terrae” (xvii. 2);
    “De vino irae scortationis Babylonis biberunt omnes gentes, et Reges terrae cum illa scortati sunt” (xviii. 3);
    “Et vidi Bestiam et Reges terrae, et Exercitus eorum congregatos facere bellum cum Sedente super Equo albo” (xix. 19);
    “Et gentes quae servatae sunt, in lumine Ipsius ambulabunt, et Reges terrae afferent gloriam suam et honorem suum in Novam Hierosolymam” (xxi. 24);
    (et alibi: ut cap. xvi. 14; cap. xvii. 2, 9-14 cap. xviii. 9, 10:)
    per “Reges” ibi intelliguntur illi qui in veris sunt, ac in opposito sensu qui in falsis, et abstracte vera aut falsa; per “scortationem Babylonis cum Regibus terrae” intelligitur falsificatio veri Ecclesiae; quod Babylon, seu Mulier quae sedit super Bestia Coccinea, non scortata sit cum Regibus, sed quod falsificaverit vera Verbi, constat. Ex his patet, quod per “Reges,” quos Dominus facturus est illos, qui ab Ipso sapiunt, non intelligatur quod futuri sint Reges, sed quod sapientes; quod ita sit, etiam ratio illustrata videt. Similiter in sequentibus:
    “Fecisti nos Deo nostro Reges et Sacerdotes, ut regnemus super terra” (Apoc. v. 10).
    Quod Dominus per “Regem” intellexerit Veritatem, patet ab Ipsius verbis ad Pilatum:
    “Dixit Ipsi Pilatus, Nonne ergo Rex es Tu; respondit Jesus, Tu dixisti, quia Rex sum Ego; Ego in hoc natus sum, et in hoc veni in mundum, ut testimonium dem Veritati; omnis qui est ex Veritate, audit vocem Meam; dixit Illi Pilatus, Quid Veritas” (Joh. xv. 37, 38);
    “testimonium ferre Veritati,” est quod Ipse Veritas sit; et quia ex illa Se vocabat “Regem,” dixit Pilatus, “Quid est Veritas,” hoc est, num Veritas sit Rex. Quod “Sacerdotes” significent illos qui in bono amoris sunt, et abstracte bona amoris, videbitur in sequentibus.
    @1 v. pro “iv.”$
    @2 lii. pro “li.”$
    @3 3 pro “8”$
21. “Deo at Patri Suo,” significat ita imagines Divinae Suae Sapientiae, et Divini Sui Amoris. -Per “Deum” et “Patrem” in spirituali Sensu non intelliguntur duae Personae; sed per “Deum” intelligitur Divinum quoad Sapientiam, et per “Patrem” Divinum quoad Amorem: sunt enim duo in Domino, Divina Sapientia et Divinus Amor, seu Divinum Verum et Divinum Bonum; haec duo in Veteri Testamento intelliguntur per “Deum” et “Jehovam,” hic per “Deum” et “Patrem.” Nunc quia Dominus docet, quod
    Ipse et Pater unum sint, et quod Ipse in Patre, et Pater in Ipso (Joh. x. 30; cap. xiv. 10, 11),
    non intelliguntur duae Personae per Deum et Patrem, sed solus Dominus: Divinum etiam est unum et individuum; quare per quod Jesus Christus “fecerit nos Reges et Sacerdotes Deo et Patri Suo,” significatur ut appareant coram Ipso imagines Divinae Suae Sapientiae et Divini Sui Amoris; in illis duobus etiam consistit imago Dei apud homines et angelos. Quod Divinum, quod in Se unum est, variis nominibus insigniatur in Verbo, videatur in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino. Quod Ipse Dominus etiam sit “Pater,” constat ex his; apud Esajam:
    “Puer natus est nobis, Filius datus est nobis, Cujus Nomen Mirabilis, Deus, Heros, Pater aeternitatis, Princeps pacis (ix. 5 (B. A. 6));
    apud eundem:
    “Tu Jehovah Pater noster, Redemptor noster a saeculo Nomen Tuum” (lxiii. 16);
    et apud Johannem:
    “Si cognovistis Me, etiam Patrem Meum cognovistis, et abhinc cognovistis Illum et vidistis Illum: dicit Philippus, Domine, monstra nobis Patrem: dicit illi Jesus, Qui vidit Me vidit Patrem, quomodo ergo tu dicis, monstra nobis Patrem; credite Mihi, quod Ego in Patre et Pater in Me” (xiv. 7, 8, 9, 11);
    videatur infra (n. 962{1}).
    @1 962 pro “960”$
22. “Ipsi gloria et robur in saecula saeculorum,” significat Cui Soli Divina Majestas et Divina Omnipotentia in aeternum. -Per “gloriam” in Verbo, ubi de Domino, intelligitur Divina Majestas, et praedicatur de Divina Ipsius Sapientia; et per “robur” intelligitur Divina Omnipotentia, et praedicatur de Divino Ipsius Amore; et per “saecula saeculorum” intelligitur aeternum. Quod illa per “gloriam,” “robur” et “saecula saeculorum” intelligantur, ubi dicuntur de Jehovah seu Domino, ex multis locis in Verbo confirmari potest.
23. “Amen,” significat confirmationem Divinam ex Veritate, ita ex Se Ipso. -“Amen” significat veritatem; et quia Dominus erat ipsa Veritas, ideo toties dixit,
    “Amen dico vobis” (ut Matth. v. 18, 26; cap. vi. 16; cap. x. 23, 42; cap. xvii. 20; cap. xviii. 13, 18; cap. xxv. 12{1}; cap. xxviii. 20; Joh. iii. 11; cap. v. 19, 24, 25; cap. vi. 26{2}, 32, 47, 53; cap. viii. 34, 51, 58; cap. x. 7; (cap. xii.) 24; cap. xiii. 16, 20, 21; cap. xxi. 18, 25);
    et in sequentibus in Apocalypsi:
    “Haec dicit Amen, Testis fidelis et verus” (iii{3}. 14),
    hoc est Dominus. Quod Dominus sit ipsa Veritas, docet Ipse (Joh. xiv. 6; cap. xvii. 19).
    @1 12 pro “2”$
    @2 26 pro “27”$
    @3 iii. pro “ii.”$
24. (Vers. 7.) “Et venit cum nubibus” Caeli, significat quod Dominus Se revelaturus sit in Sensu literae Verbi, et aperiturus Sensum spiritualem ejus in fine Ecclesiae. -Qui nihil de Sensu interno seu spirituali Verbi novit, non scire potest quid intellectum est a Domino per quod “venturus sit in Nubibus Caeli;” dixit enim ad Sacerdotem magnum adjurantem Ipsum ut diceret num esset Christus Filius Dei,
    “Tu dixisti, Ego sum; et videbitis Filium Hominis sedentem a dextris potentiae, et venientem cum Nubibus Caeli” (Matth. xxvi. 63, 64; Marc. xiv. 61, 62);
    et ubi Dominus de consummatione saeculi loquitur ad discipulos, dixit,
    “Et tunc apparebit signum Filii Hominis, et videbunt Ipsum venientem in Nubibus Caeli cum virtute et gloria” (Matth. xxiv. 30; Marc. xiii. 26):
    per “Nubem Caeli,” in qua venturus est, non aliud intelligitur, quam Verbum in Sensu literae; et per “Gloriam,” in qua Ipsum visuri sunt, Verbum in Sensu spirituali. Quod ita sit, aegre potest credi ab illis, qui non ultra Sensum literae Verbi cogitant; illis “Nubes” est nubes, et inde fides quod Dominus appariturus sit in nubibus Caeli, dum instat Ultimum Judicium; sed hoc cadit, cum scitur quid “Nubes,” quod Sit Divinum Verum in ultimis, ita Verbum in Sensu literae. In Mundo Spirituali aeque apparent Nubes ut in
    Mundo naturali; sed Nubes in Mundo Spirituali apparent infra Caelos apud illos qui in Sensu literae Verbi sunt, obscuriores et lucidiores secundum intellectum Verbi et simul receptionem; causa est, quia Lux Caeli ibi est Divinum Verum, ac Tenebrae ibi sunt falsa; inde “Nubes lucidae” sunt Divinum Verum obvelatum apparentiis veri, quale est Verbum in litera apud illos qui in veris sunt, ac “Nubes obscurae” Divinum Verum circumtectum fallaciis ex apparentiis confirmatis, quale est Verbum in litera apud illos qui in falsis sunt; vidi illas Nubes Saepe, et patuit unde et quid sunt. Nunc quia Dominus post glorificationem Humani Sui factus est Divinum Verum seu Verbum etiam in ultimis, dixit ad summum Sacerdotem, quod
    Ex nunc visuri sint Filium Hominis venientem in nubibus Caeli.
    Quod autem dixerit ad Discipulos, quod in consummatione saeculi
    Appariturum sit signum Filii Hominis, et quod visuri sint Ipsum venientem in Nubibus Caeli cum virtute et gloria,
    significat quod in fine Ecclesiae, quando ultimum Judicium futurum est, appariturus sit in Verbo, et revelaturus Sensum spiritualem; quod etiam hodie factum est, quia nunc est finis Ecclesiae, ac Ultimum Judicium peractum, ut constare potest ex Opusculis nuper editis: hoc itaque est quod hic in Apocalypsi intelligitur, per
    “Ecce venit cum Nubibus;”
    tum in sequentibus,
    “Vidi et ecce Nubes alba, et super Nube sedens similis Filio Hominis” (Apoc. xiv. 14):
    ut et apud Danielem:
    “Videns fui in visionibus noctis, et ecce cum Nubibus Filius Hominis veniens” (vii. 13);
    quod per “Filium Hominis” intelligatur Dominus quoad Verbum, videatur Doctrina Novae Hierosolymae de Domino (n. 19-28). Quod per “Nubes” etiam alibi in Verbo intelligatur Divinum Verum in ultimis, et inde quoque Verbum in litera, videri potest ex locis ibi, ubi Nubes leguntur, ut in his:
    “Non sicut Deus Jeschurun, equitans in Caelo, et in magnificentia super Nubibus” (Deutr. xxxiii. 26{1});
    “Cantate Deo, laudate Nomen Ipsius, extollite equitantem super Nubibus” (Psalm. lxviii. 5 (B. A. 4));
    “Jehovah equitans super Nube levi” (Esaj. xix. 1);
    “equitare super nubibus” significat in sapientia Verbi esse, “Equus” enim significat intellectum Verbi; quis non videt quod Deus non equitet super nubibus.
    “Deus equitavit super Cherubis, et posuit tentorium Suum Nubes Caelorum” (Psalm. xviii. 11, 12{1} [B.A. 10, 11]); similiter;
    etiam “Cherubi” significant Verbum, videatur infra (n. 239, 672); “tentorium” significat habitationem.
    “Jehovah contignat aquis triclinia Sua, ponit Nubem currum Suum” (Psalm. civ. 3);
    “aquae” significant vera, “triclinia” doctrinalia, et “currus” doctrinam, quae omnia, quia ex Sensu literae Verbi sunt, dicuntur “Nubes.”
    “Ligat aquas in Nubibus Suis, et non rumpitur Nubes sub illis; et expandit super solium Nubem Suam” (Hiob xxvi. 8, 9); similiter.
    “Deus splendere facit lucem Nubis Suae” (Hiob xxxvii{3}. 15);
    “Date robur Deo, robur super Nubibus” (Psalm. lxviii. 35 (B. A. 34));
    “lux nubis” significat Divinum Verum Verbi, ac “robur” significat Divinam potentiam ibi.
    “Lucifer, dixisti in corde tuo, Ascendam super excelsa Nubis, similis fiam Altissimo” (Esaj. xiv. 14);
    “Deserite Babelem, quia extulit se usque ad Nubes” (Jerem. li. 9);
    per “Luciferum” et “Babelem” significantur qui prophanant bona et vera Verbi; quare haec sunt quae per “Nubes” ibi intelliguntur.
    “Jehovah expandit Nubem in tegumentum” (Psalm. cv. 39):
    “Creavit Jehovah super omne habitaculum Zionis Nubem interdiu, nam super omnia Gloria obtegumentum” (Esaj. iv. 5);
    per “Nubem etiam hic intelligitur Verbum in Sensu literae, qui Sensus quia includit et tegit Sensum spiritualem, vocatur “tegumentum super gloriam;” quod Sensus literae Verbi sit “tegumentum,” ne laedatur Sensus spiritualis ejus, videatur in Doctrina Novae Hierosolymae de Scriptura Sacra, n. 33; et quod sit “custodia,” n. 97. Divinum Verum in ultimis, quod simile est Verbo in Sensu literae, etiam repraesentabatur per
    “Nubem,” in qua descendit Jehovah super montem Sinai, et promulgavit Legem (Exod. xix. 9; cap. xxxiv. 5);
    tum per “Nubem,” quae obtexit Petrum, Jacobum et Johannem, cum Jesus transformatus est, de qua haec:
    `Petro adhuc loquente, ecce Nubes obumbravit illos; et ecce vox e Nube dicens, Hic est Filius Meus dilectus, Ipsum audite” (Matth. xvii, 5; Marc. ix. 7; Luc. ix. 34, 35);
    Dominus in hac Transformatione Se videri fecit ut Verbum quare Nubes obumbravit illos, et vox e Nube audita est, quod sit Filius Dei; “vox e Nube” est ex Verbo. Quod per “Nubem” in opposito sensu intelligatur Verbum quoad Sensum literae falsificatum, alibi videbitur.
    @1 26 pro “26, 27″$
    @2 11, 12 pro “11 ad 13″$
    @3 xxxvii. pro “xxvii.”$
25. “Et videbit Ipsum omnis oculus,” significat quod agnituri omnes qui ex affectione in intellectu Divini Veri sunt. -In Sensu spirituali per “oculum” non intelligitur oculus, sed intellectus; quare per “videbit omnis oculus,” significatur quod agnituri omnes qui ex affectione in intellectu Divini Veri sunt, quoniam illi soli intelligunt et agnoscunt; reliqui quidem vident et quoque intelligunt, sed non agnoscunt: illi significantur, quia sequitur quod etiam visuri sint, “qui Ipsum transfixerunt,” per quos intelliguntur qui in falsis sunt. Quod “Oculus” significet intellectum, videbitur infra (n.48).
26. “Et qui Ipsum transfixerunt,” significat quod etiam visuri qui in Ecclesia in falsis sunt. -Per “transfigere” Jesum Christum, non aliud intelligitur, quam Divinum Ipsius Verum in Verbo destruere; hoc quoque intelligitur per quod
    Unus militum latus Ipsius transfixerit, et quod exiverit sanguis et aqua (Joh. xix. 34{1});
    “sanguis et aqua” sunt Divinum Verum Spirituale et Naturale, ita Verbum in Sensu spirituali et naturali, et “transfigere latus” Domini est utrumque per falsa destruere, ut etiam factum est a Judaeis; omnia enim Passionis Domini repraesentabant statum Ecclesiae Judaicae quoad Verbum, de qua re videatur in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino (n. 15-17). Quod per “transfigere” Ipsum, significetur destruere, Verbum per falsa, est quia hoc dicitur de Jesu Christo, qui mox vocatur Filius Hominis, et per Filium Hominis intelligitur Dominus quoad Verbum, quare “Filium Hominis transfigere” est Verbum.
    @1 34 pro “14”$
27. “Et plangent omnes Tribus terrae,” significat quod hoc erit, quando nulla bona et vera in Ecclesia amplius sunt. -Quod “Tribus terrae” significent bona et vera Ecclesiae, videbitur in Explicatione Capitis viimi, ubi de duodecim Tribubus Israelis agitur; per “plangere” significatur luctus quod mortua sint. Simile per illa intelligitur, quod per Domini verba apud Matthaeum:
    “Post afflictionem dierum istorum Sol obscurabitur, et Luna non dabit lumen suum, et Stellae cadent de Caelo; et tunc apparebit signum Filii Hominis, et tunc Plangent omnes Tribus terrae” (xxiv. 29, 30):
    haec de consummatione saeculi, quae est finis Ecclesiae; “Sol obscurabitur,” significat quod non amor et charitas amplius; “Luna non dabit lumen suum,” significat quod non intelligentia et fides amplius; “Stellae cadent de Caelo,” significat quod non cognitiones boni et veri amplius; “plangent omnes tribus terrae,” significat quod non bona et vera amplius; “afflictio” significat statum, Ecclesiae illum.
28. “Etiam, Amen,” significat confirmationem Divinam quod ita futurum sit, patet ab explicatis supra (n. 23{1}).
    @1 23 pro “19”$
29. (Vere. 8.) “Et Ego sum Alpha et Omega, Principium et Finis,” significat Qui est Ipsum et Unicum a Primis ad Ultima, ex Quo omnia; ita Qui est Ipse et Unicus Amor, Ipsa et Unica Sapientia, et Ipsa et Unica Vita in Se, et sic Ipse et Unicus Creator, Salvator et Illustrator a Se, et inde Omne in omnibus Caeli et Ecclesiae. -Haec sunt et plura adhuc, quae continentur in illis vocibus, per quas describitur Dominus; quod illa de Domino, et quidem de Humano Ipsius dicta sint, manifeste patet, nam sequitur, quod
    Audiverit vocem dicentem, Ego sum Alpha et Omega, Primus et Ultimus; et quod converterit se ad videndum vocem quae locuta est secum, et quod viderit Filium Hominis in medio septem candelabrorum (cap. i. 10-13);
    Qui mox etiam dixit,
    “Ego sum Primus et Ultimus, et Qui vivit, et fui mortuus” (vers. 17, 18; cap. ii. 8).
    Quod autem omnia illa, quae supra dicta sunt, contineantur in illis verbis, non potest paucis confirmari, nam confirmare illa ad captum, plurium membranarum opus foret; sed usque confirmata quoad partem sunt in Sapientia Angelica de Divino Amore et Divina Sapientia, nuper Amstelodami edita, quae videatur. Quod Dominus Se dicat “Alpham et Omegam, Principium et Finem,” est quia “Alpha et Omega” se referunt ad Divinum Ipsius Amorem, ac “Principium et Finis” ad Divinam Ipsius Sapientiam; est enim in singulis Verbi conjugium amoris et Sapientiae, seu boni et veri, de quo videatur Doctrina Novae Hierosolymae de Scriptura Sacra (n. 80-90). Dominus vocatur “Alpha et Omega,” quia Alpha est Prima et Omega est Ultima Syllaba in Alphabeto Graeco, et inde significant omnia in complexu; causa est, quia unaquaevis Litera Alphabetica in Mundo Spirituali significat aliquam rem, et Vocalis, quia inservit sono, aliquod affectionis seu amoris; ex hac origine est Loquela Spiritualis et Angelica, et quoque Scriptura; sed hoc est arcanum hactenus ignotum. Est enim Lingua Universalis, in qua sunt omnes Angeli et Spiritus, et haec nihil commune habet cum aliqua Lingua hominum in Mundo; in hanc Linguam venit omnis homo post mortem, est enim illa cuivis homini ex creatione insita, quare unusquisque alterum in universo Mundo Spirituali intelligere potest; datum est mihi saepius illam Linguam audire, tum illam loqui, et contuli illam cum Linguis in Mundo, et compertus sum quod ne quidem in aliquo minimo unum faciat cum aliqua Lingua naturali in terris; differt ab his ex primitivo suo, quod est, quod Unaquaevis litera cujusvis vocis significet aliquem sensum tam in loquela quam in scriptura. Inde nunc est, quod Dominus dicatur Alpha et Omega, per quod significatur quod sit Omne in omnibus Caeli et Ecclesiae; et quia sunt duo Vocales, se referunt ad Amorem, ut supra dictum est. De hac lingua et ejus Scriptura fluente ex spirituali cogitatione Angelorum, videantur etiam aliqua in Sapientia Angelica de Divino Amore et Divina Sapientia (n.295).
30. “Dicit Dominus, Qui Est et Qui Fuit et Qui Venturus.” -Quod significet Qui est Aeternus et Infinitus ac Jehovah, videatur supra (n. 13), ubi hoc explicatum est.
31. Et Omnipotens,” significat Qui est, vivit et potest ex Se Ipso, et Qui regit omnia ex primis per ultima. -Quoniam omnia sunt ex Domino, creata ex Primis quae ab Ipso sunt, et nihil datur quod inde non existit, ut multis ostensum est in Sapientia Angelica de Divino Amore et Divina Sapientia, sequitur quod sit Omnipotens: pone Unum ex quo omnia sunt, annon omnia sunt Unius, a quo pendent in ordine, sicut unci catenae a Capitello, aut sicut vasa sanguinea totius corporis a Corde, aut sicut Universi omnia et singula a Sole; ita a Domino, Qui est Sol Mundi Spiritualis, a Quo est omnis Essentia, Vita et Potentia, quae apud illos qui sub Sole illo sunt; verbo,
    Ab Ipso sumus, vivimus et movemur” (Act. Apost. xvii. 28);
    hoc Divina Omnipotentia est. Quod Dominus regat omnia a Primis per Ultima, est Arcanum hactenus non revelatum, at explicatum in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino, et de Scriptura Sacra, multis in locis; tum in Sapientia Angelica de Divina Providentia (n. 124); et de Divino Amore (n. 221). Notum est, quod Divinum, quia est Infinitum, non cadat in ideas cogitationis alicujus hominis nec angeli, quia sunt finitae, et finitus non est capax percipiendi Infinitum; ut tamen aliquo modo percipiatur, placuit Domino Infinitatem Suam describere per haec,
    “Ego sum Alpha et Omega, Principium et Finis; Qui Est et Qui Fuit et Qui Venturus, Omnipotens;”
    quare haec verba includunt omnia, quae usquam angelus et homo de Divino spiritualiter et naturaliter cogitare potest; quae in genere sunt illa, quae supra universaliter adducta sunt.
32. (Vers. 9.) “Ego Johannes, qui et{1} frater vester et consocius,” significat illos qui in bono charitatis et inde veris fidei sunt. -Quod Johannes Apostolus repraesentaverit illos qui in bono charitatis sunt, supra (n. 5) dictum est; et qui in bono charitatis sunt, etiam in veris fidei sunt, quoniam charitas est anima et vita fidei: inde est, quod Johannes se vocet fratrem et consocium illorum in Ecclesia ad quos scribit, scripsit enim ad septem Ecclesias; per “fratrem” in Sensu spirituali Verbi intelligitur qui in bono charitatis est, et per “socium,” qui inde in veris fidei est; sunt enim omnes quasi consanguinei per charitatem, at affines per fidem; charitas enim conjungit, non ita fides, nisi haec sit ex charitate; dum fides ex charitate est, tunc charitas conjungit, et fides consociat; et quia unum faciunt, ideo Dominus mandavit, ut omnes essent “fratres;” dicit enim,
    “Unus est vester Doctor, Christus; omnes autem vos Fratres estis” (Matth. xxiii. 8);
    etiam Dominus vocat illos “fratres,” qui illos bono charitatis seu in bono vitae sunt; dixit,
    “Mater Mea et Fratres Mei hi sunt, qui audiunt Verbum Dei et faciunt illud” (Luc. viii. 21{2}; Matth. xii. 49; Marc. iii. 33-35):
    per “Matrem” intelligitur Ecclesia, et per “fratres” illi qui in charitate sunt; et quia bonum charitatis est “frater,” ideo Dominus appellat illos qui in eo sunt fratres, etiam Matth. xxv. 40; et ideo quoque discipulos, Matth. xxviii. 10; Joh. xx. 17; sed non legitur quod discipuli appellaverint Dominum fratrem, quia frater est bonum quod a Domino est; est hoc comparative sicut cum Rege, Principe et Magnate, qui consanguineos et affines vocant fratres, sed usque non hi vicissim; nam dicit Dominus,
    “Unus est vester Doctor, Christus vos autem omnes Fratres estis” (Matth. xxiii. 8):
    tum,
    “Vos vocatis Me Magister et Domine, et recte dicitis, sum namque’ (Joh. xiii. 13).
    Filii Israelis vocabant omnes fratres, qui a Patre eorum Jacobo erant, et latius etiam illos qui ab Esavo; at socios qui non ex illis. Sed quia Verbum in Sensu spirituali agit solum de illis, qui in Ecclesia Domini sunt, ideo in eo Sensu per “fratres” intelliguntur qui in bono charitatis a Domino sunt, et per “socios” illi qui in veris fidei; ita in sequentibus:
    “Sic dicetis quisque ad Socium suum, et quisque ad Fratrem suum, quid respondit Jehovah” (Jerem. xxiii. 35);
    Non proclamastis libertatem quisque Fratri suo et quisque Socio suo” (Jerem. xxxiv. 17);
    “Ne quis urgeat Socium suum nec Fratrem” (Deutr. xv. 1, 2);
    “Propter Fratres meos et Socios meos loquar” (Psalm. cxxii. 8);
    “Quisque Socium suum adjuvat, et Fratri suo dicit, confirma te” (Esaj. xli. 6);
    et in opposito sensu:
    “Quisque, a Socio suo cavete vobis, et super ullo Fratre ne confidite; omnis Frater supplantat, et omnis Socius calumniatur” (Jerem. ix. 3 (B. A. 4));
    “Commiscebo Aegyptum cum Aegypto, ut pugnet contra Fratrem suum, et contra Socium suum” (Esaj. xix. 2); et alibi.
    Haec allata sunt, ut sciatur cur Johannes se dicit Fratrem et Consocium; et quod per “fratrem” in Verbo intelligatur qui in charitate seu bono est, et per “consocium” qui in fide seu vero. Sed quia charitas est ex qua fides, ideo a Domino non aliqui vocantur socii, sed “fratres” vel “proximus; quisque etiam proximus est secundum quale boni (Luc. x. 36, 37).
    @1 et pro “est”$
    @2 21 pro “22”$
33. “In afflictione et in regno, et in patiente exspectatione Jesu Christi,” significat quae in Ecclesia sunt infestata a malis et falsis, at quae a Domino, cum venturus est, removenda sunt. -Per “afflictionem” intelligitur status Ecclesiae quando amplius non aliqua bona charitatis et vera fidei sunt, sed loco illorum mala et falsa; per “regnum” intelligitur Ecclesia et per “patientem exspectationem Jesu Christi” intelligitur Adventus Domini; quare haec, “In afflictione, et in regno, et in patiente exspectatione Jesu Christi,” in unum sensum collata, significant quando bona et vera Ecclesiae infestata sunt a malis et falsis, at quae a Domino, cum venturus est, removenda sunt. Quod per “Afflictionem” intelligatur status Ecclesiae, quando infestata est a malis et falsis, patet ab his:
    In consummatione saeculi “tradent vos in Afflictionem, et occident vos. Erit Afflictio magna, qualis non fuit ab initio Mundi, nec erit. Post Afflictionem dierum istorum Sol obscurabitur, Luna non dabit lumen suum, et Stellae cadent de Caelo” (Matth. xxiv. 9, 21, 29; Marc. xii. 19, 24).
    Quod “Regnum” significet Ecclesiam, in sequentibus videbitur.
34. “Eram in Insula vocata Patmos,” significat statum et locum, in quo illustrari potuit. -Quod Revelatio Johanni facta sit in Patmo, fuit quia erat Insula in Graecia, non procul a terra Canaane, ac inter Asiam et Europam, et per “Insulas” significantur Gentes remotiores a cultu Dei, sed usque quae ad illum accessurae sunt, quia illustrari possunt: similiter per “Graeciam;” ipsa autem Ecclesia per “terram Canaanem;” per “Asiam” illi ab Ecclesia qui ex Verbo in luce veritatis sunt; et per “Europam” illi ad quos Verbum venturum est; inde est quod per “Insulam Patmos” significetur status et locus, in quo illustrari potuit. Quod per “Insulas” in Verbo significentur Gentes remotiores a cultu Dei, sed quae usque ad illum accessurae sunt, patet ex his locis:
    “In Urim honorate Jehovam, in Insulis maris Nomen Dei Israelis” (Esaj. xxiv. 15{1});
    “Non exstinguet, neque confringet, donec ponat in terra judicium, et in Lege Ipsius Insulae sperent. Cantate Jehovae canticum novum, Insulae et habitatores illarum ponent Jehovae gloriam; et laudem Ipsius in Insulis annuntiabunt” (Esaj. xlii. 4, 10, 12);
    “Attendite Insulae ad Me, et populi e longinquo” (Esaj. xlix. 1);
    “In Me Insulae sperabunt, et super brachio Meo confident” (Esaj. li. 5{2});
    “Mihi Insulae confident, navesque Tharschish” (Esaj. Ix. 9);
    “Audite verba Jehovae Gentes, et annuntiate in Insulis e longinquo” (Jerem. xxxi. 10);
    “Ut adorent Jehovam quisque in suo loco, omnes Insulae gentium (Zeph. ii. 11); et alibi;
    quod etiam per “Graeciam” similiter, non ita ex Verbo patet, quia Graecia solum nominata est Dan. viii. 21; cap. x. 20; cap. xi. 2; ut et Joh. xii. 20; Marc. vii. 26: quod per “Terram Canaanem” intelligatur Ecclesia Domini, quae inde vocatur “Terra sancta” et “Canaan caelestis,” patet a multis locis in Verbo; quod per “Asiam” intelligantur illi in Ecclesia, qui ex Verbo in luce veritatis sunt, videatur supra (n. 11); et quod per “Europam,” illi ad quos Verbum venturum est, constat.
    @1 xxiv. 15 pro “xx. 25″$
    @2 5 pro “1”$
35. “Propter Verbum Dei, et propter testimonium Jesu Christi,” significat ut ex corde et sic in luce recipiatur Divinum Verum ex Verbo, et agnoscatur Humanum Domini esse Divinum. -Hoc explicatum est supra (n. 6).
36. (Vers. 10.) “Factus sum in Spiritu in Dominica die,” significat statum spiritualem tunc ex Divino influxu. -“Factus Sum in Spiritu,” significat statum spiritualem, in quo fuit dum in visionibus, de quo statu sequitur; “in Dominica die,” significat a Domino tunc influxum, in die enim illa est praesentia Domini, quia dies sanctus est: ex quibus patet, quod “factus sim in Spiritu in Dominica die,” significet statum spiritualem tunc ex Divino influxu. De Prophetis legitur, quod fuerint “in Spiritu” aut “in Visione,” tum quod Verbum factum sit ad illos a Jehovah: cum fuerunt “in Spiritu” seu “Visione,” non fuerunt in corpore, sed in suo Spiritu, in quo statu viderunt talia quae in Caelo sunt; cum autem Verbum factum est ad illos, tunc fuerunt in corpore, et audiverunt Jehovam loquentem: hi bini status Prophetarum probe distinguendi sunt; in Statu Visionis aperti sunt oculi spiritus eorum, et clausi oculi Corporis eorum, et tunc audiverunt quae Angeli locuti sunt, seu quae Jehovah per Angelos, et quoque viderunt quae sibi repraesentata sunt in Caelo; et tunc quandoque sibi visi sunt auferri e loco in locum, corpore manente in suo: in hoc statu fuit Johannes, cum scripsit Apocalypsin; et quandoque etiam Ezechiel, Sacharias et Daniel; et tunc dicitur quod essent “in Visione” aut “in Spiritu;” dicit enim Ezechiel,
    “Spiritus sustulit me, et reduxit me in Chaldaeam ad captivitatem in Visione Dei, in Spiritu Dei; ita ascendit super me Visio quam vidi” (cap. xi. 1, 24);
    dicit etiam, quod
    Sustulerit illum Spiritus, et audiverit post se terrae motum, et alia (cap. iii. 12, 24);
    Tum quod sustulerit illum Spiritus inter terram et caelum, abduxerit in Hierosolymam in Visionibus Dei, et viderit abominationes (viii. 3, seq.);
    Similiter fuit in Visione Dei seu in Spiritu cum vidit quatuor Animalia, quae erant Cherubi (cap. 1. et cap. x);
    Ut et cum vidit Novam Terram et Novum Templum, et Angelum metientem illa (cap. xl-xlviii);
    Quod fuerit in Visionibus Dei, dicit (cap. xl. 2);
    Et quod sustulerit illum Spiritus (cap. xliii. 5).
    Simile factum est cum Sacharia, in quo tunc Angelus fuit,
    Cum vidit Virum equitantem inter myrtos (cap. i. 8, seq.);
    Cum vidit quatuor Cornua, et dein Virum, in cujus manu funiculus mensurae (cap. ii. 1, 5, seq.);
    Cum vidit Joschuam Sacerdotem magnum (cap. iii. 1, seq.);
    Cum vidit Candelabrum et duas Oleas (cap. iv. 1, seq.);
    Cum vidit Volumen volans, et Epham (cap. v. 1. 6);
    Et cum vidit quatuor Currus exeuntes inter duos montes, et Equos (cap, vi. 1. seq.).
    In simili statu fuit Daniel,
    Cum vidit quatuor Bestias ascendentes ex mari (Dan. vii.{1} 1, seq.),
    Et cum vidit pugnas Arietis et Hirci (cap. viii. 1, seq.)
    Quod viderit illa in Visionibus, dicit Ipse (cap. vii. 1, 2, 7, 13; cap. viii. 2; cap. x. 1, 7, 8);
    Et quod Angelus Gabriel ei visus sit in Visione (cap. ix. 21).
    Simile factum est cum Johanne; ut
    Cum vidit Filium Hominis in medio Septem Candelabrorum (Apoc. cap. i.);
    Cum vidit Thronum in Caelo, et Sedentem super illo, et circum Thronum quatuor Animalia (cap. iv.);
    Cum vidit Librum obsignatum septem sigillis (cap. v.);
    Cum vidit quatuor Equos ex Libro aperto exeuntes (cap. vi.);
    Cum vidit quatuor Angelos stantes super quatuor angulis terrae (cap.vii.(1));
    Cum vidit Locustas exeuntes ex puteo abyssi (cap. ix.);
    Cum vidit Angelum in cujus Manu Libellus, quem dedit illi ad edendum (cap. x.):
    Cum audivit Septem Angelos clangentes tubis (cap. xi.);
    Cum vidit Draconem et Mulierem quam draco persecutus; et hujus pugnam cum Michaele (cap. xii.);
    et postea,
    Duas Bestias, unam e mari, alteram e terra, ascendentes (cap. xiii.);
    Cum vidit Septem Angelos habentes septem plagas ultimas (cap.xv.; xvi.);
    Cum vidit Meretricem sedentem super Bestia Coccinea (cap. xvii.; xviii{2}),
    ac postea,
    Equum album et Sedentem super illo (cap. xix.),
    et demum,
    Novum Caelum et Novam Terram, et tunc Novam Hierosolymam e Caelo descendentem (cap. xxi.; xxii.).
    Quod Johannes haec viderit “in Spiritu” et “Visione,” dicit ipse (cap. i. 10; cap. iv. 2; cap. ix. 17; cap. xxi. 10); hoc etiam intelligitur per “Vidi” ubivis apud illum. Ex his manifeste patet, quod esse “in spiritu” sit esse “in visione,” quae fit per aperitionem visus Spiritus hominis; qui cum aperitur, apparent illa quae in Mundo Spirituali sunt, tam clare quemadmodum coram visu Corporis illa quae in Mundo Naturali sunt. Quod ita sit, ab experientia multorum annorum testari possum. In hoc statu fuerunt Discipuli cum viderunt Dominum post resurrectionem; quare dicitur quod
    “Aperti sint oculi illorum” (Luc. xxiv. 30, 31).
    In simili statu fuit Abraham, cum vidit tres Angelos, et locutus est cum illis. Similiter Hagar, Guideon, Joschua, et alii, cum viderunt Angelos Jehovae: similiter cum puer Elisaei vidit Montem plenum curribus et equis igneis circum Elisaeum,
    “Oravit enim Elisaeus, et dixit, Jehovah, Aperi quaeso oculos ejus ut videat, et aperuit Jehovah oculos pueri, et vidit” (2 Reg. vi. 17).
    Quod autem Verbum attinet, id non revelatum est in statu Spiritus seu in Visione, sed a Domino viva voce dictatum est Prophetis; quare nullibi dicitur, quod locuti sint illud ex Spiritu Sancto, sed ex Jehovah; videatur Doctrina Novae Hierosolymae de Domino (n. 53).
    @1 vii. pro “viii.”$
    @2 xviii. pro “18”$
37. “Et audivi post me vocem magnam tanquam tubae,” significat perceptionem manifestam Divini Veri e Caelo revelati. -” Vox magna,” dum e Caelo auditur, significat Divinum Verum, de qua sequitur; quod audita sit “tanquam tubae,” est quia cum Divinum Verum e Caelo delabitur, quandoque ita auditur ab Angelis Ultimi Caeli, et tunc manifeste percipitur; inde est, quod per “vocem tanquam tubae,” significetur manifesta perceptio: praeterea de Significatione “tubae,” videbitur infra (n. 397, 519). Quod “Vox magna,” dum e Caeli auditur, significet Divinum Verum patet ex his locis:

“Vox Jehovae super aquis: Vox Jehovae in virtute: Vox Jehovae cum honore: Vox Jehovae frangens cedros: Vox Jehovae incidens ut flamma ignis: Vox Jehovae trepidare facit desertum; Vox Jehovae parturire facit cervas” (Psalm. xxix. 3-9);
“Regna terrae psallite Domino, ecce dabit in Voce Sua Vocem roboris” (Psalm. lxviii. 33, 34 (B. A. 32, 33));
“Jehovah edidit Vocem Suam coram Exercitu, quia innumerus (qui) facit Verbum Ipsius” (Joel. ii. 11);
“Jehovah ex Hierosolyma dabit Vocem Suam” (Joel. iv. 16{1} (B. A. iii. 16));
et quia “Vox” significat Divinum Verum ex Domino, ideo Dominus dixit, quod
Oves Vocem Ipsius audiant; quod sciant Vocem Ipsius; etiam “Alias Oves habeo, quas oportet Me adducere, et Vocem Meam audient; Oves Meae Vocem Meam audiunt, et Ego cognosco illas, et sequuntur Me” (Joh. x. 3, 4, 16, 27);
et alibi:
“Venit hora, quando mortui audient Vocem Filii Hominis, et qui audiunt, vivent” (Joh. v. 25):
“Vox” hic est Divinum Verum Domini ex Verbo Ipsius.
@1 iv. 16, pro “iv. 6″$

38. (Vers. 11.) “Dicentem, Ego sum Alpha at Omega, Primus et Ultimus,” significat Qui est Ipsum et Unicum a Primis ad Ultima, ex Quo omnia; ita Qui est Ipse et Unicus Amor, Ipsa et Unica Sapientia, et Ipsa et Unica Vita in Se, et sic Ipse et Unicus Creator, Salvator et Illustrator a Se, et inde Omne in omnibus Caeli et Ecclesiae; Qui Solus est Infinitus et Aeternus, ac Jehovah; et quod Ille sit Dominus. -Quod haec omnia contineantur in illis vocibus, ac infinite plura, videatur supra (n. 13, 29). Dictum ibi est, quod omnes syllabae aut literae in Alphabeto in Mundo Spirituali significent res, et quod inde sit loquela et scriptura illorum ibi; et quod ideo Dominus Divinitatem et Infinitatem Suam describat per Alpha et Omega, per quod significatur, quod sit Omne in omnibus Caeli et Ecclesiae. Quoniam unaquaevis litera significat rem in Mundo Spirituali, et inde in Lingua Angelica, ideo David conscripsit Psalmum cxix. in ordine secundum Alphabeti literas, incipiendo ab Aleph, et finiendo per Thau, ut constare potest ex initiis Versuum ibi: simile quid apparet in Psalm. cxi., sed non ita exstanter. Propterea etiam Abram vocatus est Abraham, et Sarai vocata est Sarah, quod factum est propter causam ut in Caelo per Abraham et per Sarah non intelligerentur illi, sed Divinum, ut quoque intelligitur; “H” enim involvit Infinitatem, quia est solum aspiratio: plura de his videantur supra (n. 29).
39. “Quod vides, scribe in Libro.” -Quod significet ut revelata sint posteritati, patet absque explicatione
40. “Et mitte Ecclesiis, illis in Asia,” significat pro illis in Christiano Orbe qui in luce veritatis ex Verbo sunt. -Quod illi per “Ecclesias in Asia” intelligantur, videatur supra (n. 10, 11).
41. “Ephesum, et Smyrnam, et Pergamum, et Thyatira, et Sardes, et Philadelphiam, et Laodiceam,” significat in specie secundum statum receptionis cujusvis. Quod omnes status receptionis Domini et Ipsius Ecclesiae per Septem illa Nomina in Sensu spirituali significentur, videbitur infra: fuit enim Johannes, cum hoc illi mandatum est, in statu spirituali, et in illo statu non aliquid vocatur nomine quod non significat rem aut statum: quare nec a Johanne haec quae scripta sunt, ad aliquam Ecclesiam in illis locis missa sunt, sed dicta illarum Angelis, per quos intelliguntur qui recipiunt. Quod per omnia Nomina Locorum et Personarum in toto Verbo intelligantur res spirituales, multis ostensum est in Arcanis Caelestibus Londini editis, ut quid per “Abrahamum,” “Isacum” et “Jacobum,” tum per “Israelem,” et per Nomina duodecim ejus filiorum; ut et quid per varia loca Terrae Canaanis, et per loca vicina Terrae isti, ut quid per Aegyptum, Syriam, Assyriam, et plura. Simile est cum septem his Nominibus. Sed qui vult manere in Sensu literae, maneat, quia ille Sensus conjungit; sciat modo, quod Angeli per illa Nomina res et status Ecclesiae percipiant.
42. (Vers. 12.) “Et conversus videre vocem quae mecum loquebatur,” significat inversionem status illorum, qui in bono vitae sunt, quoad perceptionem veri in Verbo, dum se convertunt ad Dominum. – Dicit Johannes, quod audiverit vocem post se (vers. 10); et nunc quod conversus sit videre vocem; ac iterum, quod conversus viderit Septem Candelabra; ex quibus patet, quod audiverit vocem a tergo, et quod converterit se, ut viderit unde illa: quod in hoc sit arcanum, patet; arcanum est, quod antequam homo convertit se ad Dominum, et Ipsum agnoscit pro Deo Caeli et Terrae, non possit videre Divinum Verum in Verbo; causa est, quia Deus Unus est et Persona et Essentia, in Quo Trinitas, et Ille Deus est Dominus; quare qui Trinitatem Personarum agnoscunt, Spectant primario ad Patrem, et quidam ad Spiritum Sanctum, et raro ad Dominum, et si ad Dominum, cogitant de Humano Ipsius sicut de vulgari homine; cum homo hoc facit, nequicquam illustrari potest in Verbo, est enim Dominus Verbum, ab Ipso enim est, et de Ipso; idcirco qui non solum Dominum adeunt, illi spectant Ipsum et Verbum Ipsius post se, et non ante se, seu a tergo et non a facie. Hoc arcanum est quod latet in his,
    Quod Johannes audiverit post se, et quod conversus sit videre vocem, et conversus viderit Septem Candelabra aurea, et in medio illorum Filium Hominis;
    vox enim, quam audivit, a Filio Hominis, Qui est Dominus, venit. Quod Dominus Solus sit Deus Caeli et Terrae, docet nunc manifesta voce, dicit enim,
    “Ego sum Alpha et Omega, Principium et Finis, dicit Dominus Qui Est et Qui Fuit et Qui Venturus” (vers. 8);
    et hic,
    “Ego sum Alpha et Omega, Primus et Ultimus” (vers. 11);
    et postea,
    “Ego sum Primus et Ultimus” (vers. 17; et cap. ii. 8).
    Quod per “vocem,” cum a Domino, intelligatur Divinum Verum, videatur supra (n. 37); et quod per “Johannem” intelligantur illi ab Ecclesia, qui in bono vitae sunt, supra (n. 5, 6). Ex his nunc constare potest, quod per haec verba, “Et conversus videre vocem quae loquebatur mecum,” Significetur inversio status illorum, qui in bono vitae sunt, quoad perceptionem veri in Verbo, cum se convertunt ad Dominum.
43. “Et conversus vidi Septem Candelabra aurea,” significat Novam Ecclesiam, quae in illustratione a Domino ex Verbo erit. – Quod “Septem Candelabra” sint Septem Ecclesiae, dicitur in versu ultimo hujus capitis; et quod per Septem Ecclesias intelligantur omnes qui in Christiano Orbe sunt, et accedunt ad Ecclesiam, videatur supra (n. 10); et in specie secundum statum receptionis cujusvis (n. 41). Quod per “Septem Candelabra” intelligatur Nova Ecclesia, est
    quia in illa et in illius medio est Dominus, dicitur enim quod “in medio Septem Candelabrorum viderit similem Filio Hominis,” et per “Filium Hominis” intelligitur Dominus quoad Verbum. Candelabra illa visa sunt aurea, quia aurum significat bonum, et omnis Ecclesia est Ecclesia ex bono quod formatur per vera; quod “aurum” significet bonum, videbitur in sequentibus. Candelabra illa non erant unum juxta alterum, seu ad contactum posita, sed ad distantias facientia quendam circum, ut patet ab his in sequente capite:
    “Haec dixit, Qui ambulat in medio Septem Candelabrorum aureorum, (vers. 1).
    Non dicitur aliquid de lucernis Candelabrorum istorum, sed
    in sequentibus dicitur quod
    Sancta Hierosolyma (hoc est, Nova Ecclesia) “non opus habeat Sole, nec Luna, quia Lucerna ejus Agnus, et gentes quae salvantur, in Luce Ipsius ambulabunt” (Apoc. xxi. 23, 24);
    et porro,
    “Non opus habent Lucerna, quia Dominus Deus illustrat illos” (cap. xxii 5);
    sunt enim illi, qui e Nova Ecclesia Domini erunt, solum Candelabra, qui lucebunt a Domino. Per “Candelabrum aureum in Tabernaculo” nec aliud repraesentatum est, quam Ecclesia quoad illustrationem a Domino (de quo Candelabro videatur Exod. xxv. 31{1}, ad fin; cap. xxxvii. 17-24{2}; Levit. xxiv. 3, 4; Num. viii. 2, 3, 4); quod illud Ecclesiam Domini quoad Divinum amorem Spiritualem, qui est amor erga proximum, repraesentaverit, videatur in Arcanis Caelestibus Londini editis (n. 9548, 9555, 9558, 9561, 9570{3}, 9783); tum infra (n. 493). Per “Candelabrum” etiam significatur Nova Ecclesia a Domino instauranda, apud Sachariam (cap. iv.), quoniam significat Novam Domum Dei seu Novum Templum, ut patet a sequentibus ibi, ac per “Domum Dei” seu “Templum” significatur Ecclesia, et in supremo sensu Divinum Humanum Domini, ut Ipse docet (Joh. ii. 11, et alibi); sed dicetur, quid in ordine significatur in capite iv. apud Sachariam, dum ei visum est “Candelabrum:” – Per illa quae continentur a vers. 1-7, significatur illustratio Novae Ecclesiae a Domino ex bono amoris per verum; “Oleae” ibi significant Ecclesiam quoad bonum amoris: per illa a vers. 8-10 ibi, significatur quod haec a Domino; per “Serubabelem” ibi, qui aedificaturus est Domum, ita Ecclesiam, repraesentatur Dominus: per illa a vers. 11-14, significatur, quod in illa Ecclesia etiam erunt vera ex origine Caelesti. Haec illius Capitis explicatio per Caelum a Domino mihi data est.
    @1 31 pro “11”$
    @2 17-24 pro “17 ad 20, 35″$
    @3 9570 pro “9572”$
44. (Vers. 13.) “Et in medio Septem Candelabrorum similem Filio Hominis,” significat Dominum quoad Verbum, a Quo illa. – Notum est ex Verbo, quod Dominus Se vocaverit “Filium Dei,” et quoque “Filium Hominis;” quod per ” Filium Dei” intellexerit Se quoad Divinum Humanum, et per “Filium Hominis” Se quoad Verbum, plene demonstratum est in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino (n. 19-28); et quia ibi plene ex Verbo id confirmatum est, supersedetur hic illud ulterius confirmare. Nunc quia Dominus coram Johanne Se repraesentavit ut Verbum, ideo visus illi vocatur “Filius Hominis.” Repraesentavit Se ut Verbum, quia agitur de Nova Ecclesia, quae est Ecclesia ex Verbo, et secundum intellectum ejus; quod Ecclesia sit ex Verbo, et quod talis sit qualis ei est intellectus Verbi, videatur in Doctrina Novae Hierosolymae de Scriptura Sacra (n. 76-79). Quoniam Ecclesia est Ecclesia a Domino per Verbum, ideo visus est Filius Hominis in medio Candelabrorum; “in Medio” significat in Intimo, ex quo illa quae circum sunt aut quae extra sunt, trahunt suam essentiam, hic suam lucem seu intelligentiam; quod Intimum sit omne in illis quae circum aut extra sunt, multis ostensum est in Sapientia Angelica de Divino Amore et Divina Sapientia,’ est sicut Lux et Flamma in medio, ex quibus omnes peripheriae lucent et calent. Simile significat “in medio” in sequentibus locis in Verbo:
    “Exclama et jubila habitatrix Zionis, quia magnus in Medio tui Sanctus Israelis” (Esaj. xii. 6);
    “Deus Rex meus operans salutes in Medio terrae” (Psalm. lxxiv{1}. 12);
    “Deus operans Misericordiam in Medio Templi” (Psalm. xlviii. 10 (B.A. 9){2});
    “Deus constitit in caetu Dei, in Medio deorum judicabit” (Psalm. lxxxii{3}. 1);
    “dii” vocantur qui in Divinis veris a Domino sunt, et abstracte ipsa Vera:
    “Ecce mitto Angelum coram te; caveto tibi a faciebus Ipsius, quoniam Nomen Meum in Medio Ipsius” (Exod. xxiii. 20, 21);
    “Nomen Jehovae” est omne Divinum; “in Medio” est in Intimo et inde in omni ejus. “Medium” etiam significat Intimum, et inde Omne, in pluribus aliis locis in Verbo, etiam ubi agitur de malis, ut Esaj. xxiv. 13; Jerem. xxiii. 9; Psalm. v. 10 (B.A. 9); Jerem.{4}. ix. 4, 5; Psalm. xxxvi. 2 (B.A. 1); Psalm. lv. 5 (B.A. 4){5}; Psalm. lxii., 5 (B.A. 4). Haec loca allata sunt, ut Sciatur quod “in Medio Candelabrorum” significet in Intimo a quo Ecclesia et omne ejus, nam Ecclesia et omne ejus est a Domino per Verbum. Quod
    “Candelabra” significent Novam Ecclesiam, videatur mox supra (n.43).
    @1 lxxiv. pro “lxiv.”$
    @2 xlviii. 10 pro “xxviii. 10, 11″$
    @3 lxxxii. pro “lxxii.”$
    @4 Jerem. pro “Psalm.”$
    @5 lv. 5 pro “liv. 7″$
45. Indutum talari,” significat Divinum procedens quod est Divinum Verum. – Quod “Talaris” significet Divinum procedens, quod est Divinum Verum, est quia Vestimenta in Verbo significant vera; inde “Talaris,” quae est vestimentum commune, cum de Domino, significat Divinum Verum procedens. Quod Vestimenta significent vera in Verbo, est quia in Caelo vestiuntur secundum vera procedentia ex bono illorum, de qua re videatur in Opere de Caelo et Inferno, Anno 1758 Londini edito (n. 177-182). In sequentibus etiam videbitur, quod non aliud per Vestimenta in Verbo in ejus Sensu spirituali intelligatur; proinde, quod non aliud per Vestimenta Domini, cum transformatus fuit, quae apparuerunt candida sicut Lux (Matth. xvii. 1-4; Marc. ix. 2-8; Luc. ii:. 28-36);
    tum nec aliud per
    Vestimenta Domini, quae milites diviserunt (Joh. xix. 23, 24).
    Quod similia repraesentata et inde significata sint per Vestes Aharonis, videatur in Arcanis Caelestibus Londini editis (n. 9814, 10,068); in Specie quid per “Ephodum” (n. 9477, 9824, 10,005); quid per “Pallium” (n. 9825, 10,005); quid per “Tunicam” (n. 9826, 9942); et quid per “Cidarim” (n. 9827); Aharon enim repraesentabat munus sacerdotale Domini. De significatione Vestium ex Verbo, videatur infra (n. 166, 328).
46. “Et praecinctum ad mamillas Zona aurea,” significat Divinum procedens et simul conjungens, quod est Divinum Bonum. – Quod “Zona aurea” id significet, est quia per “pectus Domini,” et in specie per “mamillas” ibi, significatur Divinus Ipsius Amor; inde per “Zonam auream,” quae cinxit, Divinum procedens et simul conjungens, quod est Divinum Bonum Divini Amoris; “aurum” etiam significat bonum, videatur infra (n. 913). Etiam “Zona” seu “Cingulum” in Verbo significat commune Vinculum, quo omnia in ordine et in nexu continentur, ut apud Esajam:
    “Exibit Virga e trunco Jischaji{1}; erit Justitia cingulum lumborum Ipsius, et Veritas cingulum feminum Ipsius” (xi. 1, 5{2});
    “Virga exiens e trunco Jischaji” est Dominus. Quod Cingulum Ephodi, et Baltheus Tunicae Aharonis significaverint conjunctionem, videatur in Arcanis Caelestibus Londini editis (n. 9837, 9944). Quoniam “Cingulum” significat vinculum conjungens bona et vera Ecclesiae, ideo cum Ecclesia apud Filios Israelis destructa fuit, mandatum est Jeremiae Prophetae,
    Ut emeret sibi Cingulum, et poneret super lumbos suos, et dein absconderet illud in foramine petrae juxta Euphratem; et in fine dierum, cum recepit illud, ecce corruptum erat, et non proderat ad quicquam (Jerem. xiii. 1-12);
    per quae repraesentatum est, quod bonum Ecclesiae tunc nullum esset, et inde vera dissipata. Simile per “Cingulum” significatur apud Esajam:
    “Loco Cinguli erit discissio” (iii. 24);
    et quoque alibi. Quod per “Mamillas” seu “Ubera” significetur Divinus Amor, patet a locis in Verbo ubi nominantur, tum a correspondentia illorum cum amore.
    @1 Jischaji pro “Ischaii”$
    @2 xi. 1, 5 pro “xi. 5″$
47. (Vers. 14.) “Et Caput Ipsius, et Capilli candidi tanquam lana, tanquam nix,” significat Divinum Amore in Divinae Sapientiae in Primis et in Ultimis. – Per Caput hominis significatur omne vitae ejus, et omne vitae hominis Se refert ad Amorem et Sapientiam; quare per “Caput” significatur Sapientia et simul Amor; sed quia non datur amor absque sua sapientia, nec Sapientia absque suo amore, ideo est amor Sapientiae, qui per “Caput” intelligitur, et cum de Domino, est Divinus Amor Divinae Sapientiae; verum de significatione “Capitis” ex Verbo, videbitur infra (n. 538, 568{1}). Cum itaque per “Caput” intelligitur amor et simul Sapientia in suis primis, Sequitur quod per “Capillos” intelligatur amor et sapientia in suis ultimis; et quia “Capilli” hic dicuntur de Filio Hominis, Qui est Dominus quoad Verbum, per “Capillos” Ipsius significatur Divinum Bonum quod est amoris, et Divinum Verum quod est sapientiae, in ultimis Verbi; ac ultima Verbi Sunt quae continentur in Sensu literae ejus: Quod Verbum in hoc Sensu significetur per “Capillos Filii Hominis” seu Domini, apparet paradoxon, sed usque est Verum: hoc constare potest ex locis in Verbo allatis in Doctrina Novae Hierosolymae de Scriptura Sacra (n. 35, 49); ubi etiam ostensum est, quod Naziraei in Ecclesia Israelitica repraesentaverint Dominum quoad Verbum in ultimis, quod est Sensus literae ejus; “Naziraeus” enim in Lingua Hebraea est Capillus seu Coma; inde erat Simsoni, qui erat Naziraeus ex utero, potentia in Crinibus; quod similiter Divinum Verum in Sensu literae Verbi sit in potentia, videatur in citata doctrina de Scriptura Sacra (n. 3749): ideo etiam Summo Sacerdoti et ejus Filiis severe prohibitum fuit radere Caput; deo etiam duo et quadraginta pueri discerpti Sunt a duabus Ursis, quia vocabant Elisaeum “Calvum;” Elisaeus Sicut Elias repraesentabat Dominum quoad Verbum, Calvus significat id absque ultimo ejus, quod, ut dictum, est Sensus literae, ac Ursae significant hunc Sensum Verbi separatum a Sensu interno ejus; qui separant, apparent etiam in Mundo Spirituali ut Ursi, sed e longinquo; inde patet cur ita factum est cum pueris: ideo etiam summum dedecus et extremus luctus fuit inducere Calvitiem. Quare cum Gens Israelitica perverterat omnem Sensum literae Verbi, fit haec lamentatio super illos:
    “Albi erant Naziraei prae nive, candidi prae lacte; obscurata est prae nigredine forma illorum, non cognoscuntur in plateis” (Thren. iv. 7, 8);
    tum,
    “Omne Caput decalvatum, et omnis humerus depilatus (Ezech. xxix. 18);
    “Super Omnibus faciebus pudor, et in omnibus Capitibus Calvities” (Ezech. vii. 18).
    (Similiter Esai. xv. 2; Jerem. xlviii. 37; Amos viii. 10.
    Quia filii Israelis per falsa disperserunt omnem Sensum literae Verbi, ideo mandatum est prophetae Ezechieli, ut hoc repraesentaret per quod
    Novacula raderet Caput, et Crinium tertiam partem combureret igne, tertiam percuteret gladio, et tertiam dispergeret in ventum, et quod colligaret aliquid in alis, quod postea etiam projiceret in ignem (Ezech. v{2}. 1-4, seq.).
    Propterea etiam dicitur apud Micham:
    “Calvitiem indue et tonde te propter filios deliciarum tuarum, dilata Calvitiem sicut aquila, quia migrarunt a te” (i. 16{3});
    “filii deliciarum” sunt genuina vera Ecclesiae ex Verbo. Et quia Nebuchadnezar Rex Babelis repraesentavit Babelicam falsificationem Verbi et destructionem omnis veri ibi, inde factum est, quod
    Crinis ejus creverit sicut aquilarum (Dan. iv. 30 (B.A. 33)).
    Quoniam “Capilli” significabant illud sanctum Verbi, ideo de Naziraei’; dicitur, quod Non raderent Comam capitis sui, quia illa est Naziraeatus Dei super capite eorum (Num. vi. i-21):
    et ideo statutum est quod
    Summus Sacerdos ac Filii ejus non raderent Caput suum, ne morerentur, ac universa domus Israelis irasceretur (Levit. x. 6).
    Nunc quia per “Capillos” significatur Divinum Verum in ultimis, quod in Ecclesia est Verbum in Sensu literae, idcirco etiam de “Antiquo Dierum” simile dicitur apud Danielem:
    “Vidi usque dum Throni projecti sunt, et Antiquis Dierum sedit, Vestis Ejus sicut nix alba, et Capillus capitis Ejus sicut lana munda” (vii{4}. 9);
    quod “Antiquus Dierum” Sit Dominus, patet manifeste apud Micham:
    “Tu Bethlechem Ephrataea, parum est ut sis inter millenas Jehudae; ex te Mihi exibit, Qui erit Dominator in Israele, et Cujus Exitus ab Antiquo, a diebus aeternitatis” (v. 1 (B.A. 2));
    et apud Esajam, ubi vocatur
    “Pater Aeternitatis” (ix. 5 (B.A. 6)).
    Ex his locis, et ex multis aliis, quae ob copiam non adducuntur, constare potest, quod per “Caput” et “Capillos” Filii Hominis, qui “candidi tanquam lana, tanquam nix,” intelligatur Divinum Amoris et Sapientiae in primis et in ultimis; et quia per Filium Hominis intelligitur Dominus quoad Verbum, sequitur quod etiam Hoc in primis et in ultimis intelligatur: quid alioquin foret, quod Dominus hic in Apocalypsi, et Antiquus Dierum apud Danielem, etiam quoad Capillos describeretur. Quod per “Capillos” Sensus literae Verbi significetur, patet manifeste ab illis qui in Mundo Spirituali sunt; illi qui contempserunt Sensum literae Verbi, ibi apparent Calvi; et vicissim illi qui amaverunt Sensum literae Verbi, ibi apparent in decentibus Comis. “Tanquam lana” et “tanquam nix” dicitur, quia “Lana” significat bonum in ultimis, et “Nix” verum in ultimis, ut quoque apud Esajam (cap. i. 18): “Lana” enim est ex ovibus, per quas significatur bonum charitatis, et “Nix” est ex aquis, per quas significantur vera fidei.
    @1 568 pro “565”$
    @2 v. pro “iv.”$
    @3 16 pro “17”$
    @4 vii. pro “vi.”$
48. “Et Oculi Ipsius tanquam flamma ignis,” significat Divinam Sapientiam Divini Amoris. – Per “Oculos” in Verbo intelligitur Intellectus, ac inde per visum Oculorum, Intelligentia; quare cum de Domino, intelligitur Divina Sapientia; per “Flammam ignis” autem significatur Amor spiritualis qui est Charitas, quare cum de Domino, intelligitur Divinus Amor; inde nunc per quod “Oculi Ipsius essent tanquam Flamma ignis,” significatur Divina Sapientia Divini Amoris. Quod “Oculus” significet Intellectum, est quia correspondent; nam sicut Oculus videt ex luce naturali, ita Intellectus ex luce spirituali; quare “Videre” praedicatur de utroque. Quod per “Oculum” in Verbo significetur Intellectus, patet a sequentibus his locis:
    “Educ populum caecum cui Oculi sunt, et surdos quibus Aures” (Esaj. xliii. 8);
    “Audient in die illo surdi verba Libri, et ex caligine Oculi caecorum videbunt” (Esaj. xxix. 18);
    “Tunc aperientur Oculi caecorum, et Aures surdorum” (Esaj. xxxv. 5{1});
    “Dabo Te in lucem gentium ad aperiendum Oculos caecorum” (Esaj. xlii. 6, 7{2});
    haec de Domino, Qui, dum venturus est, aperiet Intellectum apud illos qui in ignorantia veri sunt. Quod hoc intelligatur per aperire “Oculos,” patet porro ex his:
    “Impingua Cor populi hujus, et Oculos ejus obline, ne forte videant Oculis suis” (Esaj. vi. 9, 10; Joh. xii. 40{3});
    “Effudit Jehovah super vos spiritum somnolentiae, et occlusit Oculos vestros: Prophetas et Capita vestra, Videntes obtexit” (Esaj. xxix. 10; cap. xxx. 10);
    “Qui occludit Oculos suos, ne videat malum” (Esaj. xxxiii{4} 15);
    “Audite haec, Popule stulte, quibus Oculi et non vident” (Ezech. xii{5}. 2);
    “Poena Pastoris deserentis gregem, gladius super Oculo dextro, et Oculus dexter caligando caligabit” (Sach. xi. 17);
    “Plaga, qua percutiet Jehovah omnes populos, qui pugnabunt contra Hierosolymam; Oculi eorum contabescent in foraminibus suis” (Sach. xiv. 12);
    “Percutiam omnem Equum stupore, et omnem Equum populorum Caecitate” (Sach. xii. 4);
    “Equus” in Sensu spirituali est intellectus Verbi (n. 298).
    “Exaudi me, Jehovah Deus mi; illumina Oculos meos, ne forte dormiam mortem (Psalm. xiii. 4 (B.A. 3));
    quod in illis locis per “Oculos” significetur Intellectus, quisque videt. Inde patet, quid a Domino per “Oculum” intelligitur in his locis:
    “Lucerna corporis est Oculus; si Oculus tuus simplex est, totum corpus tuum lucidum erit; si Oculus tuus malus fuerit, totum corpus obtenebratum erit; si ergo lumen quod in te est, tenebrae sunt, tenebrae quantae” (Matth. vi. 22, 23; Luc. xi. 34);
    “Si Oculus dexter scandalizaverit te, erue eum, et abjice abs te; nam praestat ut luscus intres in vitam, quam duos habens Oculos mitti in gehennam ignis” (Matth. v. 29; cap. xviii. 9);
    per “Oculum” in his locis non intelligitur oculus, sed intellectus veri. Quoniam per “Oculum” significatur intellectus veri, ideo inter statuta apud filios Israelis fuit, quod
    Caecus aut confusus oculo ex semine Aharonis non accederet ad offerendum sacrificium, nec intraret intra velum (Levit. xxi. 18, 20);
    tum, quod
    Caecum non offerretur in sacrificium (Levit. xxii. 22; Malach. i. 8).
    Ex his patet, quid per “Oculum” intelligitur, cum de homine: inde sequitur quod per “Oculum,” cum de Domino, intelligatur Divina Ipsius Sapientia, tum Omniscientia et Providentia, ut in his locis:
    “Aperi Jehovah Oculos Tuos, et vide” (Esaj. xxxvii{6}. 17); “Ponam Oculum Meum super illos in bonum, et aedificabo illos” (Jerem. xxiv{7}. 6);
    “Ecce Oculus Jehovae super timentibus Ipsum” (Psalm. xxxiii. 18);
    “Jehovah in Templo sanctitatis, Oculi Ipsius vident, et Palpebrae Ipsius probant filios hominis” (Psalm. xi. 4{8}).
    Quoniam per “Cherubos” significatur Custodia et Providentia Domini ne spiritualis Sensus Verbi laedatur, ideo de quatuor Animalibus, quae erant Cherubi, dicitur, quod
    Essent plena Oculis ante et retro, et quod alae illorum similiter essent plenae Oculis (Apoc. iv. 6, 8);
    tum quod
    Rotae, super quibus vehebantur Cherubi, essent plenae Oculis circumcirca (Ezech. x. 12).
    Quod per “flammam ignis” intelligatur Divinus Ipsius Amor, videbitur in sequentibus, ubi “flamma” et “ignis” nominantur; et quia dicitur, quod “Oculi Ipsius essent tanquam flamma ignis,” significatur Divina Sapientia Divini Amoris. Quod in Domino sit Divinus Amor Divinae Sapientiae ac Divina Sapientia Divini Amoris, sic utriusque Unio reciproca, est arcanum detectum in Sapientia Angelica de Divino Amore et Divina Sapientia (n. 34-39, et alibi).
    @1 5 pro “5, 6″$
    @2 6, 7 pro “7”$
    @3 40 pro “46”$
    @4 xxxiii. pro “xxiii.”$
    @5 xii. pro “ii.”$
    @6 xxxvii. pro “xxxvi.”$
    @7 xxiv. pro “xxxiv.”$
    @8 4 pro “1”$
49. (Vers. 15.) “Et Pedes Ipsius similes chalcolibano(, tanquam) in camino igniti,” significat Divinum Bonum Naturale. – “Pedes” Domini significant Divinum Ipsius Naturale; “Ignis” seu “Ignitum significat Bonum; ac “Chalcolibanum” significat Bonum veri naturale; quare per “Pedes Filii Hominis similes chalcolibano tanquam in camino ignitos,” significatur Divinum Bonum Naturale. Quod “Pedes” Ipsius hoc significent est ex correspondentia. Est in Domino, et inde a Domino, Divinum Caeleste, Divinum Spirituale, et Divinum Naturale; Divinum Caeleste intelligitur per “Caput” Filii Hominis, Divinum Spirituale per Ipsius “Oculos” et per “Pectus” quod Zona aurea cinctum erat, et Divinum Naturale per Ipsius “Pedes.” Quia haec Tria in Domino sunt, ideo etiam illa tria in Caelo Angelico sunt; Tertium seu supremum Caelum est in Divino Caelesti, Secundum seu medium Caelum est in Divino Spirituali, ac Primum seu ultimum Caelum, in Divino Naturali; similiter Ecclesia in terris: Universum enim Caelum coram Domino est sicut Unus Homo, in quo illi qui in Divino Caelesti Domini sunt, faciunt Caput, qui in Divino Spirituali faciunt Corpus, et qui in Divino Naturali faciunt Pedes: inde etiam in unoquovis homine, quia creatus est ad imaginem Dei, tres illi gradus sunt, qui Sicut aperiuntur, fit ille Angelus Caeli vel tertii, vel secundi, vel ultimi. Inde quoque est, quod in Verbo tres Sensus sint, Caelestis, Spiritualis et Naturalis: quod ita sit, videatur in Sapientia Angelica de Divino Amore et Divina Sapientia, in specie in Parte Tertia, in qua de Tribus illis Gradibus actum est. Quod Pedes, Plantae et Calcanei correspondeant Naturalibus apud hominem, et ideo in Verbo significent Naturalia, videatur in Arcanis Caelestibus Londini editis (n. 2162, 4938-4952). Divinum Bonum Naturale etiam significatur per Pedes in sequentibus locis; apud Danielem:
    “Sustuli oculos meos, et vidi; ecce vir indutus linteis, cujus lumbi cincti auro Uphasi, corpus ejus sicut tharschisch, et oculi ejus sicut faces ignis, brachia ejus et Pedes ejus sicut splendor aeris laevigati” (x. 5, 6);
    in Apocalypsi:
    “Vidi angelum descendentem e Caelo, Pedes ejus tanquam columnae ignis” (x. 1);
    et apud Ezechielem:
    “Pedes Cheruborum erant micantes sicut splendor aeris laevigati” (i. 7);
    quod Angeli et Cherubi ita visi fuerint, erat quia Divinum Domini in illis repraesentabatur. Quoniam Ecclesia Domini est sub Caelis, ita sub pedibus Domini, ideo vocatur illa “Scabellum Pedum” Ipsius, in his locis:
    “Gloria Libani ad te veniet ad decorandum locum Sanctuarii Mei, locum Pedum Meorum honorabilem reddam, et incurvabunt se ad volas Pedum tuorum” (Esaj. lx. 13, 14);
    “Caelum Thronus Meus, ac Terra Scabellum Pedum Meorum” (Esaj. lxvi. 1);
    Deus “non recordatur Scabelli Pedum Suorum in die irae” (Thren. ii. 1{1});
    “Adorate Jehovam versus Scabellum Pedum Ipsius” (Psalm. xcix. 5{1});
    “Ecce audivimus de Eo in Ephrata” (Bethlechem); “intrabimus in habitacula Ipsius, incurvabimus nos Scabello Pedum Ipsius” (Psalm. cxxxii. 6, 7{3}).
    Inde est, quod
    Adorantes ceciderint ad Pedes Domini (Matth. xxviii. 9; Marc. v. 22; Luc. viii. 41; Joh. xi. 32);
    tum, quod
    Osculati Pedes Ipsius, et absterserint capillis suis (Luc. vii. 37, 38, 44-46; Joh. xi. 2; cap. xii. 3).
    Quia per “Pedes” significatur Naturale, ideo dixit Dominus ad Petrum, cum lavit ejus pedes,
    “Qui lotus est, non opus habet, nisi quoad pedes lavetur, et mundus est totus” (Joh. xiii. 10);
    “lavare pedes” est purificare Naturalem hominem; qui cum purificatus est, etiam totus homo purificatus est, ut multis ostensum est in Arcanis Caelestibus et in Doctrinis Novae Hierosolymae. Naturalis homo, qui etiam est Externus homo, purificatur, dum ille fugit mala, quae Spiritualis seu Internus homo videt quod mala sint et fugienda. Nunc quia Naturale hominis per “Pedes” intelligitur, et hoc pervertit omnia, si non lotum seu purificatum est, ideo dicit Dominus,
    “Si Pes tuus scandalizaverit te, abscinde eum; melius est tibi claudum ingredi vitam, quam duos pedes habere, et conjici in gehennam in ignem inexstinguibilem” (Marc. ix. 45);
    hic non intelligitur pes, sed Naturalis homo. Simile intelligitur per
    Proculcare Pedibus bonum pascuum; et per turbare Pedibus aquas (Ezech. xxxii. 2; cap. xxxiv. 18, 19; Dan. vii. 7, 19; et alibi).
    Quoniam per Filium Hominis intelligitur Dominus quoad Verbum, patet quod per “Pedes” Ipsius etiam intelligatur Verbum in Sensu naturali, de quo multum actum est in Doctrina Novae Hierosolymae de Scriptura Sacra; ut et, quod Dominus in Mundum venerit, ut impleret omnia Verbi, et per id fieret Verbum etiam in ultimis (n. 98-100); sed hoc arcanum est pro illis qui in Nova Hierosolyma erunt. Divinum Naturale Domini etiam significatum est per
    Serpentem aeneum ex mandato a Mose in deserto erectum, a cujus inspectione omnes qui a serpentibus morsi erant, sanati sunt (Num. xxi. 6, 8, 9);
    quod significaverit Divinum Naturale Domini, et quod salventur qui spectant ad illud, docet Ipse Dominus apud Johannem:
    “Sicut Moses exaltavit Serpentem in deserto, ita oportet exaltari Filium Hominis, ut omnis qui credit in Ipsum, non pereat, sed habeat vitam aeternam” (iii. 14, 15).
    Quod serpens ille ex Aere factus sit, est quia Aes ut Chalcolibanum significat Naturale quoad bonum, videatur infra (n.775).
    @1 1 pro “7”$
    @2 xcix. pro “xlix.”$
    @3 6,7 pro “6”$
50. “Et Vox Ipsius tanquam Vox aquarum multarum,” Significat Divinum Verum Naturale. – Quod “Vox,” cum a Domino, significet Divinum Verum, videatur supra (n. 37); quod “Aquae” significent vera, et in Specie vera naturalia, quae sunt cognitiones ex Verbo, constat ex multis locis in Verbo, ex quibus sequentia solum adducentur:
    “Plena est Terra scientia Jehovae, sicut Aquae mare contegunt” (Esaj. xi. 9);
    “Tunc haurietis Aquas cum laetitia ex fontibus salutis” (Esaj. xii. 3);
    “Qui ambulat in justitiis, et loquitur rectitudines, Panis dabitur et Aqua fidelis” (Esaj. xxxiii. 15, 16):
    “Pauperes et egeni quaerentes Aquam, sed non; lingua eorum siti defecit: aperiam super clivis fluvios, et in medio vallium fontes ponam, desertum in stagnum Aquarum, et terram siccam in scaturigines Aquarum, ut videant, agnoscant, attendant et intelligant” (Esaj. xli. 17, 18, 20{1});
    “Effundam Aquas super sitientem, et fluenta super aridam, effundam Spiritum Meum” (Esaj. xliv. 3);
    “Exorietur in tenebris lux tua, ut sis sicut hortus irriguus, et sicut exitus Aquarum, cujus Aquae non mentientur” (Esaj. lvii. 10, 11{2});
    “Duo mala fecit populus Meus, Me deseruerunt, Fontem Aquarum vivarum, ad excidendum sibi foveas, quae non continent Aquas” (Jerem. ii. 13);
    “Magnates miserunt minorennes Aquae causa, venerunt ad foveas, nec invenerunt Aquas, reversa sunt vasa eorum vacua” (Jerem. xiv. 3);
    “Deseruerunt Fontem Aquarum vivarum Jehovam (Jerem. xvii{3}. 13);
    “Cum fletu venient, et, cum fletu adducam eos, ducam eos ad fontem Aquarum in via recti” (Jerem. xxxi. 9);
    “Frangam baculum Panis, et Aquas in mensura et stupore bibent, ut contabescant propter iniquitates” (Ezech. iv. 16, 17; cap. xii. 18, 19; Esaj. li. 14);
    “Ecce dies venient, quibus immittam famem in terram; non famem ad panem, nec sitim ad Aquas, sed ad audiendum Verbum Jehovae; vagabuntur a mari ad mare, et discurrent ad audiendum Verbum Jehovae, nec invenient: in die illo deficient virgines et juvenes siti” (Amos viii. 11-13);
    “In die illo exibunt Aquae vivae ex Hierosolyma” (Sach. xiv. 8{4});
    “Jehovah Pastor meus, ad Aquas quietum deducet me” (Psalm. xxiii. 1, 2{5});
    “Non sitient. Aquas e Petra effluere faciet illis, et findet Petram ut effluant Aquae” (Esaj.{6} xlvii. 21);
    “Deus, mane quaero Te, sitit anima mea, lassus sine Aquis” (Psalm. lxiii. 2 (B.A. 1));
    “Jehovah mittit Verbum, spirare facit ventum, ut fluant Aquae” (Psalm. cxlvii. 18, 19)
    “Laudate Jehovam Caeli caelorum, et Aquae quae desuper Caelis” (Psalm. cxlviii. 4);
    Jesus ad fontem Jacobi sedens dixit mulieri, “Omnis qui biberit ex hac Aqua{7}, sitiet iterum; qui vero biberit ex Aqua, quam Ego dabo, non sitiet in aeternum; et Aqua quam Ego dabo, fiet in eo fons Aquae salientis in vitam aeternam” (Joh. iv. 7-15);
    “Jesus dixit, Si quis sitiverit, venito Me, et bibito; quisquis credit in Me, sicut dicit Scriptura, flumina ex ventre illius fluent Aquae viventis” (Joh. vii. 37, 38{8});
    “Sitienti dabitur ex fonte Aquae vitae gratis” (Apoc. xxi. 6);
    “Ostendit illi fluvium Aquae vitae exeuntem e throno Dei et Agni” (Apoc. xxii. 1);
    “Spiritus et Sponsa dicunt (Veni), et qui audit dicat Veni, et qui sitit veniet, et qui vult accipiet Aquam vitae gratis” (Apoc. xxii. 17);
    Per “Aquas” in his locis intelliguntur vera; unde patet quod per “vocem aquarum multarum” intelligatur Divinum Verum Domini in Verbo, pariter in his locis:
    “Ecce gloria Dei Israelis venit ex via Orientis, et vox Ipsius sicut Vox Aquarum multarum, et terra illustrata est a Gloria Ipsius” (Ezech. xliii. 2{9});
    “Audivi vocem e Caelo, tanquam Vocem Aquarum multarum” (Apoc. xiv. 2);
    “Vox Jehovae super Aquis, Jehovah super Aquis multis” (Psalm. xxix. 3{10}).
    Cum scitur quod per “Aquas” in Verbo intelligantur Vera in naturali homine, constare potest quid significatum est per Lavationes in Ecclesia Israelitica; et quoque quid significatur per Baptismum; et quoque per haec Domini verba apud Johannem:
    “Nisi homo generatus fuerit ex Aqua et Spiritu, non potest ingredi in Regnum Dei” (iii. 5);
    “ex Aqua” significat per Vera, et “ex Spiritu” significat Vitam secundum illa. Quod “Aquae” in opposito sensu significent falsa, videbitur in sequentibus.
    @1 17, 18, 20 pro “17, 19, 21″$
    @2 10, 11 pro “10”$
    @3 xvii. pro “xvi.”$
    @4 8 pro “3”$
    @5 1, 2 pro “2”$
    @6 Esaj. pro “Psalm.”$
    @7 Aqua pro “qua”$
    @8 37, 38 pro “27, 28″$
    @9 2 pro “3”$
    @10 3 pro “23”$
51. (Vers. 16.) “Et habens in dextra Sua manu Stellas septem,” significat omnes cognitiones boni et veri in Verbo, quae inde apud angelos Caeli et apud homines Ecclesiae sunt. – Circum angelos, cum infra Caelos sunt, apparent sicut stellulae in multa copia; similiter circum spiritus, qui, dum in mundo vixerunt, cognitiones boni et veri, seu vera vitae et doctrinae sibi ex Verbo acquisiverunt: at stellulae illae apparent fixae apud illos qui in genuinis veris ex Verbo sunt, sed erraticae apud illos qui in veris falsificatis sunt. De his stellulis, tum de stellis apparentibus in expanso ibi, mirabilia possum referre, sed hoc non hujus operis est: ex his patet, quod per “Stellas” significentur cognitiones boni et veri ex Verbo. Quod “Filius Hominis haberet illas in dextra Sua manu,” significat quod sint a Solo Domino per Verbum: quod “septem” significent omnes, videatur supra (n. 10). Quod cognitiones boni et veri ex Verbo per “Stellas” significentur, videri etiam potest ex his locis:
    “Ponam terram in vastitatem; Stellae Caelorum et Sidera illorum non lucebunt luce sua” (Esaj. xiii. 9, 10{1});
    “terra,” quae ponetur in vastitatem, est Ecclesia, qua vastata Cognitiones boni et veri in Verbo non apparent.
    “Obtegam cum exstinxero te Caelos{2}, et atrabo Stellas: omnia Luminaria lucis atrabo super te, et dabo tenebras super terra” (Ezech. xxxii. 7, 8);
    “tenebrae super terra” sunt falsa in Ecclesia.
    “Sol et Luna atrati sunt, et Stellae contraxerunt splendorem” (Joel ii. 10{3}: cap. iv 15 (B.A. iii. 15))
    “Post afflictionem dierum istorum Sol obscurabitur, Luna non dabit lumen suum, et Stellae cadent de Caelo” (Matth. xxiv. 29; Marc. xiii. 24{4});
    “Stellae Caeli ceciderunt in terram, sicut ficus abjicit grossos suos (Apoc. vi. 13);
    “Stella e Caelo lapsa est in terram” (Apoc. ix. 1);
    per “stellas cadentes e caelo” non intelliguntur stellae, sed quod periturae cognitiones boni et veri sint: hoc patet adhuc ex eo, quod
    Draco detraxerit tertiam partem Stellarum de Caelo (Apoc. xii. 4);
    tum quod
    Hircus caprarum dejecerit de Stellis, et conculcaverit illas (Dan. viii. 9-11);
    quare in versu sequente apud Danielem etiam dicitur, quod
    Projecerit Veritatem in terram (vers. 12).
    Cognitiones boni et veri per “Stellas” etiam significantur in his locis:
    “Jehovah numerat Stellas; omnibus nomina vocat” (Psalm. cxlvii. 4);
    “Laudate Jehovam omnes Stellae lucis” (Psalm. cxlviii. 3); “Pugnarunt Stellae de viis suis” (Judic. v. 20).
    Ex his patet, quid intelligitur per haec apud Danielem:
    “Intelligentes splendebunt sicut splendor expansi, justificantes multos sicut Stellae in saecula saeculorum” (xii. 3);
    “intelligentes” sunt qui in veris, et “justificantes” qui in bonis.
    @1 9, 10 pro “10”$
    @2 te Caelos pro “te”$
    @3 10 pro “10, 11″$
    @4 24 pro “23”$
52. “Et ex ore Ipsius romphaea anceps acuta exiens,” significat dispersionem falsorum per Verbum et per doctrinam inde a Domino. – In Verbo saepius dicitur “gladius,” “machaera,” et “romphaea,” et per illa non aliud significatur quam verum pugnans contra falsa et destruens illa, et quoque in opposito sensu falsum pugnans contra vera: per “bella” enim in Verbo significantur bella spiritualia, quae sunt veri contra falsum, ac falsi contra verum; quare per “arma belli” significantur talia, per quae in his bellis pugnatur. Quod dispersio falsorum a Domino per “romphaeam” intelligatur, patet, quia visa est “exire ex ore Ipsius,” exire ex ore Domini est ex Verbo, hoc enim ore locutus Dominus: et quia Verbum per Doctrinam inde intelligatur, etiam haec significatur: dicitur “romphaea anceps acuta,” quia penetrat cor et animam. Ut sciatur, quod per romphaeam” hic intelligatur dispersio falsorum per Verbum a Domino, adducentur aliqua loca, ubi Gladius nominatur ex quibus hoc videri potest; quae sunt,
    “Gladie contra Babelem, principes et sapientes ejus: Gladie contra mendaces ut stultescant: Gladie contra fortes ut consternentur: Gladie contra equos ejus et currus ejus: Gladie contra thesauros ejus ut diripiantur; siccitas super aquis ejus ut exarescant” (Jerem. l. 35-38);
    haec de Babele, per quam intelliguntur qui falsificant et adulterant Verbum, inde per “mendaces” qui stultescent, per “equos et currus” super quos gladius, et per “thesauros” qui diripientur, significantur falsa doctrinae eorum; quod ~quae,” super quibus siccitas ut exarescant, significent{1} vera, videatur mox supra (n. 50).
    “Propheta, et dic, Gladius exacutus, etiamque expolitus, ut mactet mactationem exacutus; iteretur Gladius tertio; Gladius confossorum; Gladius confossionis magnae, penetralia penetrans, ut multiplicentur offendicula” (Ezech. xxi. 14-20, 24, 25 (B.A. 9-15, 19, 20){2});
    per “Gladium” etiam hic intelligitur devastatio veri in Ecclesia.
    “Jehovah disceptabit in Gladio Suo super omni carne, et multiplicabuntur confossi Jehovae” (Esaj. lxvi. 16);
    “confossi Jehovae” hic et alibi in Verbo dicuntur qui pereunt per falsa.
    “Super omnes colles in deserto venerunt vastatores; Gladius Jehovae devorans a fine terrae usque ad finem terrae” (Jerem. xii. 12);
    “Cum periculo animarum nostrarum adducimus panem nostrum propter Gladium deserti” (Thren. v. 9);
    “Vae pastori nihili deserenti gregem, Gladius super brachio ejus, et super oculo dextro ejus” (Sach. xi. 17);
    “Gladius super oculo dextro pastoris” est falsum intellectus ejus.
    “Inflammantur filii hominis, lingua eorum Gladius acutus” (Psalm. lvii. 5(B.A. 4));
    “Ecce eructant ore suo, Gladius in labiis eorum” (Psalm. lix. 8 (B.A. 7));
    “Operantes iniquitatem acuunt sicut Gladium linguam suam” (Psalm. lxiv. 4 (B. A. 3)).
    (Similia per “Gladium” significantur alibi, ut Esaj. xiii. 13, 15; cap. xxi. 14, 15; cap. xxvii. 1{3}; cap. xxxi. 7, 8; (cap. xxxvii. 7, 38;) Jerem. ii. 30; cap. v. 12; cap. xi. 22; cap. xiv. 13-18: Ezech. vii. 15; cap. xxxii. 10-12.)
    Ex his constare potest, quid per “Gladium” a Domino intellectum est in his locis:
    Jesus dixit, Se non venisse “mittere pacem super terram, sed Gladium” (Matth. x. 34);
    Jesus dixit, Qui non habet crumenam et peram, vendat vestimenta sua, et emat Gladium: discipuli dixerunt, “Domine, ecce Gladii duo; et Ipse dixit, Sufficit” (Luc. xxii. 36, 38);
    “Omnes accipientes Gladium, per Gladium peribunt” (Matth. xxvi. 51, 52);
    Jesus de consummatione saeculi dicit, “Cadent ore Gladii, et captivabuntur inter omnes gentes, et tandem Hierosolyma erit conculcata” (Luc. xxi. 24);
    “consummatio saeculi” est ultimum tempus Ecclesiae, “Gladius” est falsum destruens verum, “gentes” sunt mala, “Hierosolyma” quae erit conculcata est Ecclesia. Ex his nunc patet, quod per “machaeram acutam ex ore Filii Hominis exeuntem,” significetur dispersio falsorum per Verbum a Domino. Similiter in sequentibus in Apocalypsi:
    Data est Machaera magna Sedenti super Equo rufo (vi. 4);
    Ex ore Sedentis super Equo albo, exibat “Romphaea acuta, ut per eam percutiat gentes: reliqui occisi sunt Romphaea Sedentis super Equo” (xix. 15, 21{4});
    per “Sedentem super Equo albo,” intelligitur Dominus quoad Verbum, quod aperte ibi dicitur (vers. 13, 16). Simile intelligitur apud Davidem:
    “Accinge Gladium super femur Tuum, Potens; equita super verbo veritatis; tela Tua acuta sunt” (Psalm. xlv. 4-6 (B.A. 3-5));
    haec de Domino: et alibi,
    “Exultabunt sancti, et Gladius Orium in manu eorum” (Psalm. cxlix. 5, 6);
    et apud Esajam.’
    “Jehovah posuit Os Meum Gladium acutum” (xlix. 2).
    @1 significent pro “significentur”$
    @2 14-20, 24, 25 pro “14 ad 20, 23″$
    @3 1 pro “6, 7, 38” (7, 38 cum cap. xxxvii. cohaerent.)$
    @4 15, 21 pro “15, 22″$
53. “Et Facies Ipsius tanquam Sol lucens in potentia sua,” significat Divinum Amorem et Divinam Sapientiam, quae sunt Ipse, et procedunt ab Ipso. Quod per “Faciem” Jehovae, seu Domini, intelligatur Ipsum Divinum in sua essentia, quod est Divinus Amor et Divina Sapientia, ita Ipse, videbitur in Explicationibus infra, ubi “Facies Dei” nominatur: simile significatur per “Solem lucentem in sua potentia.” Quod Dominus ut Sol videatur in Caelo coram angelis, et quod Divinus Ipsius Amor una cum Divina Ipsius Sapientia ita appareat{1}, videatur in Opere de Caelo et Inferno Londini 1758 edito (n. 116-125); et in Sapientia Angelica de Divino Amore et Divina Sapientia (n. 83-172): superest hic modo, ut confirmetur ex Verbo quod “Sol,” cum de Domino, sit Divinus Ipsius Amor et simul Divina Ipsius Sapientia; hoc constare potest ex sequentibus his locis:
    “In die illo erit lux Lunae sicut lux Solis, (et lux Solis) erit septupla, sicut lux septem dierum” (Esaj. xxx. 25, 26);
    “dies ille” est Adventus Domini, cum vetus Ecclesia destructa est, et nova instauranda; “lux Lunae” est fides ex charitate, et “lux Solis” est intelligentia ac sapientia ex amore tunc a Domino.
    “Non occidet amplius Sol tuus, et Luna tua non colligetur, quia Jehovah erit in lucem aeternitatis” (Esaj. lx. 20{2});
    Sol qui non occidet, est amor et sapientia a Domina.
    “Mihi locuta est Petra Israelis, sicut lux matutae cum oritur Sol” (2 Sam. xxiii. 3, 4);
    “Petra Israelis” est Dominus.
    “Thronus Ipsius erit sicut Sol” (Psalm. lxxxix. 37, 38 (B.A. 36, 37));
    hoc dicitur de Davide, sed per Davidem ibi intelligitur Dominus.
    “Timebunt Te cum Sole, et florebit in diebus Ipsius justus, et multa pax usque dum non Luna: coram Sole Nomen Filii habebit, et benedicentur in Ipso omnes gentes” (Psalm. lxxii. 5, 7, 17{3};
    haec quoque de Domino. Quia Dominus ut Sol apparet in Caelo coram angelis, ideo
    Cum transformatus est, “splenduit facies Ipsius sicut Sol, (et) vestimenta Ipsius facta sunt sicut Lux” (Matth. xvii. 1, 2);
    Ac dicitur de Angelo forti descendente e Caelo, quod “circumdatus esset nube, et facies ejus sicut Sol” (Apoc. x. 1);
    Et de Muliere, quod visa sit “circumdata Sole” (Apoc. xii. 1);
    “Sol” etiam ibi est Amor et Sapientia a Domino; “Mulier” ibi est Ecclesia, quae vocatur Nova Hierosolyma. Quoniam per “Solem” intelligitur Dominus quoad Amorem et Sapientiam, patet quid per “Solem” in sequentibus locis significatur:
    “Ecce dies Jehovae venit saevus, obtenebrabitur Sol in ortu suo et Luna non splendere faciet lumen suum: visitabo super orbem malitiam, et super impios iniquitatem eorum” (Esaj. (xiii. 9-11; videatur etiam) xxiv. 21, 23);
    “Obtegam, cum exstinxero te, Caelos, et atrabo stellas eorum; Solem nube obtegam, et Luna non lucere faciet lumen suum, et dabo tenebras super terra tua” (Ezech. xxxii. 7, 8);
    “Venit dies Jehovae, dies tenebrarum, Sol et Luna non lucere facient lucem suam, et stellae contraxerunt splendorem suum” (Joel ii. 10);
    “Sol vertetur in tenebras, et Luna in sanguinem, antequam venit dies Jehovae magnus” (Joel iii. 4 (B.A. ii. 31));
    “Propinquus est dies Jehovae in valle decisa, Sol et Luna atrati sunt” (Joel iv. 14, 15 (B.A. iii. 14, 15{4});
    “Quartus Angelus clanxit, et percussa est tertia pars Solis, tertia pars stellarum. et dies non lucebat tertia sui parte” (Apoc. viii{5}. 12);
    “Sol factus est niger sicut saccus cilicinus, et Luna facta est tanquam sanguis” (Apoc. vi. 12);
    “Obscuratus est Sol a fumo abyssi” (Apoc. ix. 12);
    in his locis per “Solem” non intelligitur sol mundi, sed Sol Caeli Angelici, qui est Divinus Amor et Divina Sapientia Domini; haec dicuntur “obscurari,” “obtenebrari,” “obtegi,” et “atrari,” cum apud hominem falsa et mala sunt. Inde patet, quod simile intelligatur per Domini verba, ubi loquitur de consummatione saeculi, quae est ultimum tempus Ecclesiae:
    “Statim post afflictionem dierum istorum Sol obscurabitur, et Lana non dabit lumen suum, et stellae cadent de Caelo” (Matth. xxiv. 29; Marc. xiii. 24, 25)
    similiter in his:
    “Occidet Sol super Prophetis{6}, et nigrescet super illis dies” (Mich. iii. 5, 6);
    “In die illo occidere faciam Solem in meridie, et obtenebrabo terram in die lucis” (Amos viii. 9):
    “Exspirabit animam quae pepererat septem, occidet Sol ejus cum adhuc dies” (Jerem. xv. 9);
    haec de Ecclesia Judaica, quae “exspirabit animam,” hoc est, peribit; “occidet Sol,” est quod non amplius amor et charitas. Quod dicitur apud Josuam, quod
    “Sol steterit in Gibeone, et Luna in valle Ajalonis” (x. 12, 13),
    apparet ut Historicum, sed est Propheticum, est enim ex Libro Jaschar, qui fuit Liber propheticus; dicit enim, “Nonne hoc scriptum est in Libro Jaschar” (vers. 13); idem Liber ut propheticus etiam nominatur a Davide (2 Sam. i. 17, 18); simile etiam dicitur apud Habakuk:
    “Commoti sunt montes, Sol et Luna stetit sede” (iii. 10, 11{7});
    “Non occidet amplius Sol tuus, et Luna tua non colligetur” ((Esaj.) lx. 20{8});
    nam facere stare solem et lunam, foret destruere universum. Quoniam Dominus quoad Divinum Amorem et Divinam Sapientiam per “Solem” intelligitur, ideo Antiqui in sancto cultu verterunt faciem ad orientem solis; et quoque templa sua, qui ritus adhuc perstat. Quod non sol mundi per “Solem” in illis locis intelligatur, constat ex eo, quod prophanum et abominabile fuerit adorare solem et lunam mundi (videatur Num. xxv. 1-4; Deut. iv. 19; cap. xvii. 3, 5; Jerem. viii. 1, 2; cap. xliii. 10, 13; cap. xliv. 17-19, 25; Ezech. viii. 16); per “solem mundi” enim intelligitur amor sui et fastus propriae intelligentiae, ac amor sui est e diametro oppositus Divino Amori, ac fastus propriae intelligentiae oppositus Divinae Sapientiae: adorare solem mundi est quoque agnoscere Naturam creatricem et propriam prudentiam effectricem omnium, quod involvit negationem Dei et negationem Divinae Providentiae.
    @1 appareat pro “appareant”$
    @2 20 pro “7”$
    @3 17 pro “37”$
    @4 14, 15 pro “15”$
    @5 viii. pro “vii.”$
    @6 Prophetis pro “Prophetas”$
    @7 10, 11 pro “10”$
    @8 20 pro “7”$
54. (Vers. 17.) “Et cum vidi Ipsum, cecidi Ipsius tanquam mortuus” significat ex{1} tali propria Domini defectum vitae propriae. Vita propria hominis non sustinet praesentiam Domini, qualis Dominus est in Se, imo qualis est in intimis Verbi Sui; nam Divinus Ipsius Amor est prorsus sicut Solis, qui qualis est in se, nemo sustinere potest, consumeretur enim: hoc intelligitur per quod
    “Nemo possit videre Deum et vivere” (Exod. xxxiii. 20; Judic. xiii. 22).
    Quia ita est, ideo Dominus apparet Angelis in Caelo ut Sol distans ab illis, sicut sol mundi ab hominibus; causa est, quia Dominus in Sole illo est in Se. Sed usque Dominus moderatur ac temperat Divinum Suum ita, ut homo praesentiam Ipsius sustinere possit; hoc fit per obvelationes: ita factum est cum Se revelavit multis in Verbo; imo per obvelationes praesens est apud unumquemvis qui Ipsum colit; ut Ipse dicit apud Johannem:
    “Qui facit praecepta Mea, apud illum faciam mansionem” (xiv. 21, 23); (Etiam) quod Ipse erit in illis et illi in Ipso (xv. 4, 5).
    Ex his patet, cur Johannes, cum vidit Dominum in tali gloria, ceciderit ad pedes Ipsius sicut mortuus; tum etiam, cum tres discipuli viderunt Dominum in gloria, gravati sint somno, et nubes obvelaverit illos (Luc. ix. 32, 34).
55. “Et imposuit dextram Suam manum super me,” significat vitam ab Ipso tunc inspiratam. Quod Dominus “imposuerit dextram manum” super illum, est quia communicatio fit per tactum manuum; causa est, quia vita mentis et inde corporis se exserit in brachia, et per illa in manus.
    Ex eo est quod Dominus illos quos in vitam resuscitavit et sanavit, manu tetigerit Marc. i. 31, 41; cap. vii. 32, 33; cap. viii. 22-26{2}; cap. x. 13, 16; Luc. v. 12, 13; cap. vii. 14; cap. xviii. 15; cap. xxii. 51);
    et quod similiter
    Discipulos, postquam viderunt Jesum transformatum; et super faciem ceciderunt (Matth. xvii. 6, 7).
    Ipsa origo est, quia praesentia Domini apud hominem est adjunctio, ita conjunctio per contiguum; et haec contiguitas fit proprior et plenior, sicut homo amat Dominum, hoc est, facit praecepta Ipsius. Ex his paucis constare potest, quod per “imponere dextram Suam manum” super illum, significetur vitam Suam ei inspirare.
    @1 ex pro “quod ex”$
    @2 26 pro “27”$
56. “Dicens mihi, Ne time,” significat resuscitationem, et tunc ex summa humiliatione adorationem. – Quod sit resuscitatio in vitam, a mox praecedentibus (n. 55) sequitur; et quod Sit adoratio ex Summa humiliatione, patet, nam ceciderat ad pedes Domini; et quia cum resuscitatus est, sanctus timor illum occupavit, dixit Dominus, “Ne time.” Sanctus timor, qui quandoque conjunctus est cum sacro tremore interiorum quae mentis sunt, et quandoque cum horripilatione, supervenit quando vita a Domino loco vitae propriae intrat. Vita propria est spectare a Se ad Dominum; vita autem a Domino est spectare a Domino ad Dominum, et usque tanquam a Se; dum homo in hac vita est, videt se non esse aliquid, sed solum Dominum. In sancto hoc timore fuit etiam Daniel, cum vidit
    “Virum indutum linteis, cujus lumbi cincti erant auro Uphasi, corpus sicut tharschish, facies sicut fulgur, oculi sicut faces ignis, brachia et pedes sicut splendor aeris laevigati:” quo viso etiam Daniel factus est sicut mortuus, ac illum tetigit Manus, et dictum est, “Ne Time, Daniel” (Dan. x. 5-12).
    Simile etiam factum est cum Petro, Jacobo et Johanne, cum minus transformatus est, et visus
    Quoad faciem ut Sol, et quoad vestimenta ut Lux, ex quo etiam illi ceciderunt super facies, et timuerunt sibi valde; et tunc accedens Jesus tetigit illos, dicens, “Ne Timete Vobis” (Matth. xvii. (2,) 6, 7);
    Dixit etiam Dominus ad mulieres, quae ad sepulchrum viderunt Ipsum, “Ne Timete” (Matth. xxviii. 10);
    Et quoque Angelus, cujus facies visa est sicut fulgur, et vestis sicut nix, dixit ad mulieres illas, “Ne Timete Vobis” (Matth. xxviii. 3-5);
    Angelus ad Sachariam etiam dixit, “Ne Time” (Luc. i, 12, 13)
    Similiter Angelus ad Mariam, “Ne Time” (Luc. i. 30);
    Angelus quoque ad pastores, quos gloria Domini circumfulsit, “Ne Timete” (Luc. ii. 9, 10).
    Similis timor sanctus cepit Simonem propter capturam piscium; quare dixit,
    “Exi a me, quia vir peccator sum, Domine;” sed Jesus dixit ad illum, Ne Time” (Luc. v. 8-10); praeter alibi.
    Haec allata sunt, ut sciatur cur Dominus dixit ad Johannem, “Ne time,” et quod per id intelligatur resuscitatio, et tunc summa humiliatione adoratio.
57. “Ego sum Primus et Ultimus.” Quod significet quod Solus Infinitus ac Aeternus, ita Solus Deus, constare est ex illis quae supra (n. 13, 29, 38) explicata sunt.
58. (Vers. 18.) “Et Qui sum Vivens,” significat Qui Solus est Vita, et a Quo Solo Vita. – Jehovah in Verbo Veteris Testamenti vocat Se Vivum et Viventem, quia Solus Vivit; est enim Ipse Amor et Ipsa Sapientia, et haec sunt Vita: quod Unica Vita Sit, quae Deus, et quod angeli et homines recipientes vitae sint ab Ipso, multis ostensum est in Sapientia Angelica de Divino Amore et Divina Sapientia. Jehovah Se vocat
    Vivum et Viventem (Esaj. xxxviii. 18, 19; Jerem. v. 2; cap. xii. 16; cap xvi. 14, 15; cap. xxiii. 7, 8; cap. xlvi. 18; Ezech. v. 11).
    Dominus etiam quoad Divinum Humanum est Vita, quia Pater et Ipse unum sunt; quare dicit:
    “Quemadmodum Pater habet Vitam in Se Ipso, ita dedit Filio Vitam habet in Se Ipso” (Joh. v. 26);
    Jesus dixit, “Ego sum Resurrectio et Vita” (Joh. xi. 25);
    Jesus dixit, “Ego sum Via, Veritas et Vita” (Joh. xiv. 6);
    “In Principio erat Verbum, et Deus erat Verbum; in Ipso Vita erat et Verbum Caro factum est” (Joh. i. 1-4, 14);
    Quia Dominus est Solus Vita, sequitur quod ab Ipso Solo sit vita; quare dicit,
    “Quia Ego Vivo, etiam vos vivetis” (Joh. xiv. 19).
59. “Et factus mortuus,” significat quod neglectus, ac
    Divinum Humanum Ipsius non agnitum. – Per “factus mortuus” non intelligitur quod crucifixus sit, et sic mortuus, sed quod neglectus; in Ecclesia, ac Divinum Humanum Ipsius non agnitum, sic enim apud homines mortuus est. Agnoscitur quidem Divinum Ipsius ab aeterno, sed hoc est Ipse Jehovah; at non agnoscitur Humanum Ipsius esse Divinum, tametsi Divinum et Humanum in Ipso est sicut Anima et Corpus, et Sic non sunt duo sed unum, imo una Persona, secundum Doctrinam in universo Christiano Orbe receptam, quae ab Athanasio nomen habet: cum itaque separatur Divinum ab Humano Ipsius, dicendo Humanum non Divinum, sed simile humano alterius hominis, tunc apud homines est mortuus. Sed de hac Separatione, et sic mortificatione Domini, videantur plura in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino; et in Sapientia Angelica de Divina Providentia (n. 262, 263).
60. “Et ecce Vivens sum in saecula saeculorum,” significat quod sit Vita aeterna. – Quoniam “Qui sum Vivens,” significat quod Solus sit Vita, et ab Ipso Solo vita (supra n. 58), sequitur, quod “ecce Vivens sum in saecula saeculorum” significet quod Solus sit Vita in aeternum, et sic ab Ipso Solo vita aeterna, est enim Vita aeterna in Ipso, et inde ab Ipso: “saecula saeculorum,” significant aeternum. Quod a Solo Domino Sit vita aeterna, constat ex sequentibus his locis:
    “Jesus dixit, Omnis qui credit in Me, non peribit, sed habebit Vitam aeternam” (Joh. iii. 16);
    “Qui credit in Filium, habet Vitam aeternam; qui vero non credit Filio, non videbit Vitam, sed ira Dei manet super illo” (Joh. iii. 36; cap. vi. 40, 47, 48{1});
    “Amen dico vobis, qui credit in Me, habet Vitam aeternam” (Joh. vi. 47);
    “Ego sum Resurrectio et Vita; qui credit in Me, etsi moriatur, vivet: omnis qui credit in Me, non morietur in aeternum” (Joh. xi. 25, 26{2}); et alibi.
    Inde nunc Dominus vocatur “Vivens in saecula saeculorum” etiam in sequentibus in Apocalypsi, cap. iv. 9, 10; cap. v. 14; cap. x. 6; (tum apud) Dan. iv. 31 (B.A. 34).
    @1 Joh. iii. 36; cap. vi. 40, 47, 48 pro “Joh. vi. 40, 47, 48″$
    @2 25, 26 pro “24, 26″$
61. “Amen,” significat confirmationem Divinam quod sit Veritas. – Quod “Amen” Sit Veritas, quae est Dominus, videatur supra (n. 23).
62. “Et habeo claves inferni et mortis,” significat quod Solus salvare possit. – Per “claves” significatur potentia aperiendi et claudendi, hic potentia aperiendi infernum, ut homo educi possit, et claudendi, ne dum eductus est, reintret; homo enim natus est in mala omnis generis, ita in inferno, nam mala sunt infernum; ex eo educitur a Domino, Cui potentia est aperiendi illud. Quod per “habere claves inferni et mortis,” non intelligatur potentia conjiciendi infernum, sed potentia salvandi, est quia sequitur statim est haec, “Ecce Vivens sum in saecula saeculorum,” per quae significatur quod Solus sit Vita aeterna (n. 60), et Dominus nusquam aliquem in infernum conjicit, sed ipse homo semet. Per “claves” significatur potentia aperiendi claudendi etiam in Apocalypsi, cap. iii. 7; cap. ix. 1; cap. xx. 1; tum apud Esajam, cap. xxii. 21, 22; apud Matthaeum, cap. xvi. 19; et apud Lucam, cap. xi. 52. Potentia Domini non solum est super Caelum sed etiam super infernum, nam infernum tenetur in ordine et connexu per oppositiones contra Caelum; quare Qui regit unum necessario reget alterum alioquin non potuisset homo salvari; Salvari est educi ab inferno.
63. (Vers. 19.) “Scribe quae vidisti, et quae futura sunt posthac.” – Quod significet ut omnia quae nunc revelantur sint posteritati, constat absque explicatione.
64. (Vers. 20.) “Mysterium septem Stellarum quas vidisti in dextra Mea, et septem Candelabra aurea,” significat arcana in Visionibus de novo Caelo et de Nova Ecclesia. – Quod per “septem Stellas” significetur Ecclesia in Caelis, et per “Septem Candelabra” Ecclesia in terris, videbitur in nunc sequentibus.
65. “Septem Stellae Angeli septem Ecclesiarum sunt,” significat novam Ecclesiam in Caelis, quae est Novum Caelum. – In Caelis aeque est Ecclesia ut in terris, nam in Caelis aeque est Verbum ut in terris, suntque doctrinae ex illo, et sunt praedicationes ex illo, de quare videatur in Nova Hierosolyma de Scriptura Sacra (n. 70-75, et n. 104-113); illa Ecclesia est Novum Caelum, de quo in Praefatione aliquid dictum est. Quod Ecclesia in Caelis, seu Novum Caelum, intelligatur per “septem Stellas,” est quia dicitur quod “septem Stellae Angeli septem Ecclesiarum” sint, et per “Angelum” significatur Societas caelestis. Apparet in Mundo spirituali Expansum stellis plenum sicut in Mundo naturali, et id apparet ex Societatibus Angelicis in Caelo; unaquaevis Societas ibi coram illis qui infra sunt, lucet ut Stella; inde sciunt ibi, in quo situ Societates Angelicae sunt. Quod “septem” non significent septem, sed, omnes qui ab Ecclesia ibi sunt, secundum receptionem cujusvis, videatur supra (n. 10, 14, 41); ita per “Angelos septem Ecclesiarum” intelligitur universa Ecclesia in Caelis, ita Novum Caelum in toto complexu.
66. “Et septem Candelabra quae vidisti, septem Ecclesiae sunt,” significat Novam Ecclesiam in terris, quae est Nova Hierosolyma descendens a Domino e Novo Caelo. – Quod “Candelabra” sint Ecclesia, videatur supra (n. 43); et quia “septem” significant omnes (n. 10), per “septem Candelabra” non intelliguntur septem Ecclesiae, sed Ecclesia in toto complexu, quae in se una est, sed varia secundum receptionem. Varietates illae comparari possunt variis diadematibus in corona Regis; et quoque comparari possunt variis membris et organis in perfecto Corpore, quae usque unum faciunt. Perfectio cujusvis formae ex variis convenienter in Suo ordine positis existit. Inde est, quod Universa Nova Ecclesia cum suis variis in nunc sequentibus per septem Ecclesias describatur.
67. FIDES NOVI CAELI ET NOVAE ECCLESIAE IN UNIVERSALI IDEA, HAEC EST:

Quod Dominus ab aeterno, qui est Jehovah, Mundum venerit, ut subjugaret Inferna, et glorificaret Humanum Suum; et quod absque eo nemo mortalium salvari potuerit; et quod salventur qui credunt in Ipsum.
Dicitur in universali idea, quia hoc est universale dei, ac universale fidei est quod in omnibus et singulis erit. Universale fidei est, quod Deus sit unus Persona et Essentia in Quo Trinitas, et quod Dominus sit ille Deus. Universale fidei est, quod nullus mortalium salvari potuerit nisi Dominus in Mundum venerit. Universale fidei est, quod in Mundum venerit, ut removeret Infernum ab homine; et removit illud per pugnas contra illud, et per victorias super illud; ita subjugavit illud, et redegit illud in ordinem, et sub Suam obedientiam. Universale fidei etiam est, quod in Mundum Venerit, ut Humanum, quod in Mundo suscepit, glorificaret, hoc est, uniret Divino a Quo; sic Infernum ab Ipso subjugatum in ordine et sub Obedientia Sua in aeternum tenet. Quoniam utrumque hoc non potuit fieri quam per tentationes usque ad ultimam illarum, ac ultima illarum fuit passio crucis, ideo illam subivit. Haec sunt Universalia fidei de Domino.
Universale fidei Christianae a parte hominis est, ut credat in Dominum; nam per credere in Ipsum fit conjunctio cum Ipso, per quam salvatio. Credere in Ipsum est fiduciam habere quod Ipse salvet: et quia fiduciam habere non potest nisi qui bene vivit, ideo etiam hoc per credere in Ipsum intelligitur.
De binis his Fidei Christianae Universalibus actum est in specie; de primo, quod Dominum spectat, in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino; et de altero, quod Hominem spectat, in Doctrina Novae Hierosolymae de Charitate, et de Fide, ac in Doctrina Vitae pro illa; et de utroque nunc in Explicationibus super Apocalypsin.

CAPUT II.

ANGELO Ephesinae Ecclesiae scribe: Haec dicit tenens septem Stellas in dextra Sua, ambulans in medio septem Candelabrorum aureorum.

2. Novi opera tua, et laborem tuum, et tolerantiam tuam, et quod non possis ferre malos, et exploraveris dicentes se esse Apostolos, et non sunt, et inveneris eos mendaces.
3. Et sustinuisti, et tolerantiam habes, et propter Nomen Meum laborasti, et non defecisti.
4. Sed habeo adversus te, quod charitatem tuam primam reliqueris.
5. Memor esto itaque unde excideris, et resipisce, et prima Opera fac; sin minus, veniam tibi cito, et movebo candelabrum tuum e loco suo si non resipueris.
6. Sed hoc habes, quod odisti opera Nicolaitarum, quae et Ego odi.
7. Habens aurem audiat quid Spiritus dicit Ecclesiis: vincenti dabo illi edere de arbore vitae, quae in medio paradisi Dei.
8. Et Angelo Ecclesiae Smyrnaeorum scribe: Haec dicit Primus et Ultimus, Qui fuit mortuus et vivit.
9. Novi tua Opera, et afflictionem, et egestatem, et blasphemiam dicentium Judaeos esse se, et non sunt, sed synagoga satanae.
10. Nihil timeas quae futurus es pati; ecce futurum ut conjiciat ex vobis diabolus in custodiam, ut tentemini, et habebitis afflictionem diebus decem: esto fidelis usque ad mortem, et dabo tibi coronam Vitae.
11. Habens aurem audiat quid Spiritus dicit Ecclesiis; vincens non laedetur a morte secunda.
12. Et Angelo in Pergamo Ecclesiae scribe: Haec dicit habens romphaeam ancipitem acutam.
13. Novi Opera tua, et ubi habitas, ubi thronus satanae; et tenes Nomen Meum, et non negasti fidem Meam, et in diebus in quibus Antipas martyr Meus fidelis, qui Occisus apud vos ubi habitat satanas.
14. Sed habeo adversus te pauca, quod habeas ibi tenentes doctrinam Balaam, qui docebat Balacum objicere scandalum coram filiis Israelis edere idolothyta et scortari.
15. Ita habes et tu tenentes doctrinam Nicolaitarum, quod odi.
16. Resipisce; sin minus, veniam tibi cito, et pugnabo cum illis romphaea oris Mei.
17. Habens aurem audiat, quid Spiritus dicit Ecclesiis: vincenti dabo illi edere de manne abscondito; et dabo illi calculum album, et in calculo nomen novum scriptum, quod nemo novit nisi qui accipit.
18. Et Angelo in Thyatiris Ecclesiae scribe: Haec dicit Filius Dei, habens oculos Suos tanquam flammam ignis, et pedes Suos similes chalcolibano.
19. Novi tua Opera, et charitatem, et ministerium, et fidem, et tolerantiam tuam, et opera tua, et ultima plura prioribus.
20. Sed habeo adversus te pauca quod permittas mulierem Jezabel, dicentem se prophetissam, docere et seducere Meos servos scortari, et idolothyta edere.
21. Et dedi illi tempus ut resipisceret a scortatione sua, et non resipuit.
22. Ecce Ego conjicio illam in lectum, et moechantes cum illa in afflictionem magnam, si non resipuerit ab operibus suis.
23. Et filios ejus occidam morte, et cognoscent omnes Ecclesiae, quod Ego sim scrutans renes et corda; et dabo unicuique vestrum secundum opera sua.
24. Vobis autem dico, et reliquis in Thyatiris. quicunque non habent doctrinam hanc, et qui non cognoverunt profunda satanae, sicut dicunt; non impono super vos aliud onus{1}.
    @1 onus pro “opus”$
25. Attamen quod habetis, retinete donec Venio.
26. Et Vincens et custodiens usque ad finem opera Mea, dabo illi potestatem super gentes.
27. Et reget eas Virga ferrea, tanquam Vasa figulina confringentur; sicut et Ego accepi a Patre Meo.
28. Et dabo illi Stellam matutinam.
29. Habens aurem audiat quid Spiritus dicit Ecclesiis.
30. SENSUS SPIRITUALIS.
    CONTENTUM TOTIUS CAPITIS.
    AD ECCLESIAS IN CHRISTIANO ORBE:
    AD ILLOS IBI, QUI PRIMARIO SPECTANT VERA ET NON BONA VITAE, QUI INTELLIGUNTUR PER ECCLESIAM EPHESINAM (n. 73{1}-90);
    AD ILLOS IBI, QUI IN BONIS QUOAD VITAM SUNT, ET IN FALSIS QUOAD DOCTRINAM, QUI INTELLIGUNTUR PER ECCLESIAM SMYRNAEORUM (n. 91-106);
    AD ILLOS IBI, QUI OMNE ECCLESIAE PONUNT IN OPERIBUS, ET NON ALIQUID IN VERIS, QUI INTELLIGUNTUR PER ECCLESIAM IN PERGAMO (n. 107-123); ET AD ILLOS IBI, QUI IN FIDE EX CHARITATE SUNT, ET AD ILLOS QUI IN FIDE SEPARATA A CHARITATE SUNT, QUI INTELLIGUNTUR PER ECCLESIAM IN THYATIRIS (n. 124-152).
    OMNES ILLI VOCANTUR AD ECCLESIAM NOVAM, QUAE EST NOVA HIEROSOLYMA.
    @1 73 pro “72”$

CONTENTA SINGULORUM VERSUUM.

1. “Angelo Ephesinae Ecclesiae scribe,” significat ad illos et de illis, qui primario spectant vera doctrinae, et non bona vitae (n. 73); “Haec dicit tenens septem Stellas in dextra Sua,” significat Dominum a Quo per Verbum omnia vera (n. 74); “ambulans in medio septem Candelabrorum aureorum,” significat a quo omnis illustratio illis qui ab Ecclesia ipsius sunt (n. 75).
2. “Novi opera tua,” significat quod Ipse videat omnia interiora et exteriora hominis simul (n. 76); “et laborem tuum et tolerantiam tuam,” significat studium et patientiam illorum (n. 77); “et quod non possis ferre malos,” significat quod non sustineant mala dici bona, et vicissim (n 78); “et exploraveris dicentes se esse Apostolos, et non sunt, et inveneris eos mendaces,” significat quod scrutentur illa quae in Ecclesia dicuntur esse bona et vera, quae tamen sunt mala et falsa (n. 79).
3. “Et sustinuisti et tolerantiam habes,” significat patientiam cum illis (n. 80); “et propter Nomen Meum laborasti et non defecisti,” significat studium et operam comparandi sibi illa quae reliquis et ejus dominae sunt (n. 81).
4. “Sed habeo adversus te, quod charitatem tuam primam reliqueris,” significat quod hoc sit contra illos, quod primo loco non habeant bona vitae (n. 82).
5. “Memor esto itaque unde excideris,” significat recordationem aberrationis (n. 83); “et resipisce, et prima opera fac,” significat ut invertant statum vitae suae (n. 84); “sin minus, veniam tibi cito; et movebo candelabrum tuum e loco suo, si non resipueris,” significat quod alioquin certum sit non dari illustrationem ut videant vera amplius (n. 85).
6. “Sed hoc habes quod odisti opera Nicolaitarum, quae et Ego odi,” significat quod hoc et veris suis sciant, et inde non velint ut opera sint meritoria (n. 86).
7. “Habens aurem audiat quid Spiritus dicit Ecclesiis,” significat quod qui illa intelligit, obediat, quae Divinum Verum Verbi docet illos qui e Nova Ecclesia, quae est Nova Hierosolyma, erunt (n. 87); “vincenti,” significat qui pugnat contra mala et falsa et reformatur (n. 88); “dabo edere de arbore vitae,” significat appropriationem boni amoris et charitatis a Domino (n. 89); “quae in medio paradisi Dei,” significat interius in veris sapientiae et fidei (n. 90).
8. “Et Angelo Ecclesiae Smyrnaeorum scribe,” significat ad illos et de illis, qui in bonis quoad vitam sunt, sed in falsis quoad doctrinam (n. 91); “Haec dicit Primus et Ultimus,” significat Dominum, quod sit Solus Deus (n. 92); “Qui fuit mortuus et vivit,” significat quod in Ecclesia neglectus sit, et Humanum Ipsius non agnitum Divinum, cum tamen quoad illud etiam Solus est Vita, et ab Ipso Solo vita aeterna (n. 93).
9. “Novi opera tua,” significat quod Dominus videat omnia interiora et exteriora illorum simul (n. 94); “et afflictionem et egestatem,” significat quod in falsis sint, et inde non in bonis (n. 95); “et blasphemiam dicentium Judaeos esse se, et non sunt,” significat falsiloquium quod apud illos sint bona amoris, cum tamen non sunt (n. 96); “sed synagoga satanae,” significat quia sunt in falsis quoad doctrinam (n. 97).
10. “Nihil timeas quae futurus es pati,” significat ne desperetis cum infestamini a malis et impugnamini a falsis (n. 98); “ecce futurum ut conjiciat ex vobis diabolus in custodiam,” significat quod bonum vitae eorum, a malis, quae ab inferno, infestabitur (n. 99); “ut{1} tentemini,” significat per falsa pugnantia contra illos (n. 100); “at habebitis afflictionem diebus decem,” significat quod duraturum sit tempore pleno (n. 101); “esto fidelis usque ad mortem,” significat receptionem veritatum usque dum falsa remota sunt (n. 102); “et dabo tibi coronam vitae,” significat quod illis tunc vita aeterna victoriae praemium (n. 103).
    @1 ut pro “et”$
11. “Habens aurem audiat quid Spiritus dicit Ecclesiis,” significat hic ut prius (n. 104.); “vincens,” significat qui pugnat contra mala et falsa et reformatur (n. 105.); “non laedetur a morte secunda,” significat quod postea non succumbent a malis et falsis ab inferno (n. 106).
12. “Et Angelo in Pergamo Ecclesiae scribe,” significat ad illos et de illis, qui omne Ecclesiae ponunt in bonis operibus, et non aliquid in veris doctrinae (n. 107); “haec dicit habens romphaeam ancipitem acutam,” significat Dominum quoad vera doctrinae ex Verbo, per quae disperguntur mala et falsa (n. 108).
13. “Novi opera tua,” significat hic ut prius (n. 109);” et ubi habitas,” significat vitam eorum in caligine (n. 110); et tenes Nomen Meum, et non negasti fidem Meam,” significat cum tamen illis est Religio et secundum illam Cultus (n. 111); “et in diebus in quibus, Antipas martyr Meus fidelis, qui occisus apud vos ubi habitat satanas, Significat quando omnis veritas per falsa in Ecclesia exstincta est (n. 112).
14. “Sed habeo adversus te pauca,” significat quod contra illos haec quae sequuntur (n. 113); “quod habeas ibi tenentes doctrinam Balaam, qui docebat Balacum objicere scandalum coram filiis Israelis edere idolothyta et scortari,” significat quod inter illos sint qui faciunt opera hypocritica, per quae cultus Dei in Ecclesia conspurcatur et adulteratur (n. 114).
15. “Ita habes et tu tenentes doctrinam Nicolaitarum, quod odi,” significat quod inter illos etiam sint qui faciunt opera meritoria (n. 115).
16. “Resipisce,” significat ut caveant sibi ab illis operibus (n. 116); “sin minus, veniam tibi cito, et pugnabo cum illis romphaea oris Mei,” significat si non, quod Dominus contendet cum illis ex Verbo (n. 117).
17. “Habens aurem audiat quid Spiritus dicit ecclesiis,” significat hic quod prius (n. 128); “Vincenti,” significat hic quod prius (n. 119); “dabo illi edere de manne abscondito,” significat tunc appropriationem boni amoris coelestis, et sic conjunctionem Domini cum illis qui operantur (n. 120); “et dabo illi calculum album,” significat vera suffragantia et unita bono (n. 121); “et in calculo nomen novum scriptum,” significat quod sic illis quale boni quod non prius (n. 122); “quod nemo novit nisi qui recipit,” significat quod non apparet alicui, quia vitae eorum inscriptum (n. 123).
18. “Et Angelo in Thyatiris Ecclesiae scribe,” significat ad illos et de illis, qui in fide ex charitate sunt, et inde in bonis operibus, et quoque ad illos et de illis, qui in fide separata a charitate sunt, et inde in malis operibus (n. 124); “Haec dicit Filius Dei habens oculos sicut flammam ignis,” significat Dominum quoad Divinam Sapientiam Divini Amoris (n. 125); “et pedes Suos similes chalcolibano,” significat Divinum Bonum naturale (n. 126).
19. “Novi tua opera,” significat hic quod prius (n. 127); “et charitatem et ministerium,” significat affectionem spiritualem, quae vocatur charitas et ejus operationem (n. 128); “et fidem et tolerantiam tuam,” significat veritatem et studium comparandi et docendi illam (n. 129); “et (opera tua, et) ultima plura prioribus,” significat incrementa illarum ex affectione veri spirituali (n. 130).
20. “Sed habeo adversus te pauca,” significat haec quae sequuntur (n. 132); “quod permittas mulierem Jezabel,” significat quod in Ecclesia apud illos sint qui fidem separant a charitate (n. 132); dicentem se prophetissam,” significat et qui fidem faciunt solam doctrinam Ecclesiae (n. 133); “docere et seducere Meos servos scortari,” significat ex qua fit quod vera Verbi falsificentur (n. 134); ac edere idolothyta,” significat conspurcationem cultus, et prophanationes (n. 135).
21. “Et dedi illi tempus ut resipisceret a scortatione sua, et non resipuit,” significat quod qui confirmaverunt se in illa doctrina, non recedant, tametsi vident contraria in Verbo (ii. 136).
22. “Et Ego conjiciam illam in lectum, et moechantes cum illa in affectionem magnam,” significat quod sic relinquendi sint in sua doctrina cum falsificationibus et quod graviter infestandi sint a falsis (n. 137); “si non resipuerit (ab operibus suis),” significat si non volunt recedere a separando fidem a charitate (n. 138).
23. “Et filios ejus occidam morte,” significat quod omnia vera ex Verbo vertentur in falsa (n. 139); “ut cognoscant Ecclesiae quod Ego sim scrutans renes et corda,” significat ut Ecclesia sciat quod Dominus videat quale verum et quale bonum est cuivis (n. 140); et dabo unicuique secundum opera ejus, significat quod det cuivis secundum charitatem et ejus fidem, quae in operibus (n. 141).
24. “Vobis autem dico, et reliquis in Thyatiris, quicunque non habent doctrinam hanc,” significat ad illos apud quos doctrina fidei separatae a charitate, et apud quos doctrina fidei conjunctae charitati est (n. 142); “et qui non cognoverunt profunda satanae,” significat illi non interiora illorum, quae mere falsa sunt, intelligunt (ii. 143); “non impono vobis aliud onus,” significat solum ut sibi caveant ab illis (n. 144).
25. “Attamen quod habetis, retinete donec venio,” significat ut pauca illa quae sciunt de charitate et inde fide ex Verbo, retineant et secundum illa vivant, usque Adventum Domini (ii. 145).
26. “Et vincens et custodiens usque ad finem opera Mea,” significat qui in charitate et inde fide actualiter sunt, et in illis permanent usque ad finem vitae (ii. 16); “dabo illi potestatem super gentes,” significat quod apud se vincent mala quae ab inferno (n. 147).
27. “Et reget eas virga ferrea,” significat per vera ex Sensu literae Verbi, et simul per rationalia ex Naturali lumine (ii. 148); “tanquam vasa figulina confringentur,” significat sicut parvi et nihili (n. 149); “sicut et Ego accepi a Patre Meo,” significat hoc a Domino, qui Sibi omnem potentiam super inferna, dum fuit (in) mundo, ex Divino Suo quod in Ipso, comparavit (n.150).
28. “Et dabo illi stellam matutinam,” significat intelligentiam et sapientiam tunc (n. 151).
29. “Habens aurem audiat quid Spiritus dicit Ecclesiis,” significat hic quod prius (n. 152).
30. EXPLICATIO.

Agitur in hoc capite et in sequente de Septem Ecclesiis, per quas describuntur omnes qui in Ecclesia Christiana sunt, quibus est Religio, et ex quibus Nova Ecclesia, quae est Nova Hierosolyma, formari potest, et ab illis formatur, qui Solum Dominum adeunt, et simul Paenitentiam a malis operibus agunt; reliqui, qui non adeunt Solum Dominum, ex negatione confirmata, quod Humanum Ipsius non Sit Divinum, et qui non paenitentiam a malis operibus agunt, quidem in Ecclesia sunt, sed non aliquid Ecclesiae in se habent.

70. Quoniam Dominus Solus pro Deo Caeli et Terrae agnoscitur ab illis qui e Nova Ipsius Ecclesia in Caelis sunt et in Terris erunt, ideo in primo capite Apocalypseos de Solo Domino agitur, et in binis his sequentibus est Solus Qui loquitur ad Ecclesias, et Solus Qui dabit felicia vitae aeternae. Quod Solus sit Qui loquitur ad Ecclesias, patet ex his:
    “Angelo Ephesinae Ecclesiae scribe: Haec dicit Qui tenet septem Stellas in dextra Sua; Qui ambulat in medio septem Candelabrorum aureorum” (cap. ii. 1);
    “Angelo Ecclesiae Smyrnaeorum scribe: Haec dicit Primus et Ultimus” (cap. ii. 8);
    Angelo Ecclesiae quae in Pergamo scribe: Haec dicit Qui habet romphaeam ancipitem acutam” (cap. ii. 1);
    Angelo Ecclesiae in Thyatiris scribe: Haec dicit Filius Dei, Qui habet oculos sicut flammam ignis, et pedes similes chalcolibano” (cap. ii. 18);
    “Angelo Ecclesiae quae in Sardibus scribe: Haec dicit Qui habet septem Spiritus Dei et septem Stellas” (cap. iii. 1);
    “Angelo Ecclesiae quae in Philadelphia scribe: Haec dicit Sanctus Verus, Qui habet clavem Davidis” (cap. iii. 7);
    “Et Angelo Ecclesiae in Laodicea scribe: Haec dicit Amen, Testis fidelis et verus, Principium creaturae Dei” (cap. iii. 14).
    Haec desumpta sunt ex capite primo, in quo de Solo Domino agitur et Ipse ibi per omnia illa describitur.
71. Quod Dominus Solus daturus sit felicia vitae aeternae illis qui ab Ecclesia Ipsius sunt et erunt, patet ex his:
    Dominus dixit ad Ephesinam Ecclesiam: “Vincenti dabo ut comedat de arbore vitae, quae in medio paradisi Dei” (cap. ii. 7);
    Ad Ecclesiam Smyrnaeorum: “Dabo tibi coronam vitae; ac vincens non laedetur a morte secunda” (cap. ii. 10, 11);
    Ad Ecclesiam in Pergamo: “Vincenti dabo edere ex Manne abscondito; et dabo illi calculum album, et in calculo Nomen novum{1} scriptum, quod nemo novit nisi qui accipit” (cap. ii. 17);
    Ad Ecclesiam in Thyatiris: “Dabo illi potestatem super gentes, et dabo illi stellam matutinam” (cap. ii. 26, 28); Ad Ecclesiam in Philadelphia: “Vincentem faciam columnam in Templo Dei Mei, et scribam super illum Nomen Dei Mei, Nomen Novae Hierosolymae, et Nomen Meum novum” (cap. iii. 12); Ad Ecclesiam in Laodicea: “Vincenti dabo sedere Mecum in novum Meo” (cap. iii. 21).
    Ex his etiam patet, quod Dominus Solus in Nova Ecclesia agnoscatur: inde est quod Ecclesia illa dicatur “Uxor Agni” (Apoc. xix. 7, 9; cap. xxi{2}. 9, 10).
    @1 novum pro “meum”$
    @2 xxi. pro “xx.”$
72. Quod Nova Ecclesia, quae est Nova Hierosolyma, formetur ab illis qui paenitentiam a malis operibus agunt, constat etiam a Domini verbis ad Ecclesias:
    Ad Ephesinam: “Novi opera tua; habeo contra te quod charitatem primam reliqueris; age paenitentiam et priora opera fac; sin minus movebo candelabrum tuum e loco suo, si non paenitentiam egeris (cap. ii. 2, 4, 5);
    Ad Ecclesiam in Pergamo: “Novi opera tua, paenitentiam age” (cap. ii. (13,) 16);
    Ad Ecclesiam In Thyatiris: “Tradam illam in afflictionem, si non paenitentiam egerit ab operibus suis; dabo vobis, unicuique secundum opera ejus” (cap. ii. 19, 22, 23); Ad Ecclesiam in Sardibus: “Non inveni opera tua perfecta coram Deo, paenitentiam age” (cap. iii. 1-3);
    Ad Ecclesiam in Laodicea: “Novi opera tua, zelum exerce, et age paenitentiam” (cap. iii. 15, 19).
    Nunc sequitur ipsa Explicatio.
73. (Vers. 1.) “Angelo Ephesinae Ecclesiae scribe,” significat ad illos et de illis, qui primario spectant vera doctrinae et non bona vitae. Supra (n. 66) ostensum est, quod per “Septem Ecclesias” non intelligantur Septem Ecclesiae, sed Ecclesia in toto complexu, quae in Se una est, sed varia secundum receptionem; et quod varietates illae comparari possint variis membris et organis in perfecto corpore, quae tamen unum faciunt; imo quod comparari possint variis diadematibus in Corona Regis; et quod Inde sit, quod universa nova Ecclesia cum suis variis in nunc sequentibus per “Septem Ecclesias” describatur. Quod per “Ephesinam Ecclesiam” intelligantur illi in Ecclesia, qui primario spectant vera doctrinae, et non bona vitae, patet a scriptis ad illam in Sensu spirituali intellectis. Quod ad “Angelum” istius Ecclesiae scribatur, est quia per Angelum intelligitur Societas Angelica quae Ecclesiae ex talibus correspondet, ut supra (n. 65).
74. “Haec dicit Tenens septem stellas in dextra Sua,” significat Dominum, a Quo per Verbum omnia vera sunt. – Quod “Tenens septem stellas in dextra Sua,” sit Dominus, et quod “septem stellae in dextra manu Ipsius” sint omnes cognitiones boni et veri in Verbo, quae inde a Domino apud Angelos Caeli et apud homines Ecclesiae sunt, videatur supra (n. 51): cognitiones boni et veri ex Verbo sunt vera.
75. “Ambulans in medio septem candelabrorum aureorum,” significat a Quo omnis illustratio illis qui ad Ecclesia Ipsius sunt. Quod “septem Candelabra, in quorum medio Filius Hominis,” significent Ecclesiam, quae in illustratione a Domino est, videatur supra (n. 43, 66). Dicitur hic “ambulans,” quia “ambulare” significat vivere (n. 167), ac “in medio” significat in intimo et inde in omnibus (n. 44, 383).
76. (Vers. 2.) “Novi opera tua,” significat quod Ipse videat omnia interiora et exteriora hominis simul. – “Opera” saepius leguntur in Apocalypsi, sed quid per opera intelligitur, pauci sciunt; hoc notum est, quod decem homines possint facere opera quae in externis apparent similia, sed quae usque apud omnes dissimilia sunt, quia ex alio fine et ex alia causa procedunt, ac finis et causa faciunt quod opera vel bona vel mala sint; omne enim opus est mentis opus, inde qualis est mens tale est opus; si mens est charitas, fit opus charitas; si autem mens non est charitas, opus non fit charitas; utrumque usque potest simile apparere in externis. Opera apparent hominibus in externa forma, at vero angelis in interna, et Domino qualia sunt ab intimis ad extrema. Opera in externa forma non aliter apparent quam sicut fructus in superficie, at opera in interna forma apparent sicut fructus intra superficiem, ubi sunt innumerabiles partes edules, et in medio semina in quibus iterum sunt innumerabilia quae longe intra omnem oculorum aciem sunt, imo supra intellectualem hominis sphaeram: talia sunt omnia opera, quae qualia sunt intus, Solus Dominus videt, et quoque ex Domino percipiunt angeli, cum homo illa operatur. Sed de his videantur plura in Sapientia Angelica de Divino Amore et Divina Sapientia (n. 209-220, et n. 277-281) et quoque infra (n. 141, 641, 868). Ex his constare potest, quod per “Novi opera tua” significetur quod Dominus videat omnia interiora et exteriora hominis simul.
77. “Et laborem tuum et tolerantiam tuam.” – Quod significet studium et patientiam illorum, constat absque explicatione.
78. “Et quod non possis ferre malos,” significat quod non sustineant mala dici bona et vicissim, quia hoc est contra vera doctrinae. – Quod hoc per illa verba significetur, patet a mox
    sequentibus, per quae significatur, quod scrutentur illa quae in Ecclesia dicuntur esse bona et vera, cum tamen sunt mala et falsa. Scire bona num sint bona aut mala est doctrinae, et inter vera ejus; at facere bona aut mala, est vitae: quare hoc dicitur de illis qui primario spectant vera doctrinae, et non bona vitae (n. 73). Per “malos” in Sensu spirituali non intelliguntur mali, sed mala, quia ille Sensus est abstractus a personis.
79. “Et exploraveris dicentes se esse Apostolos, et non sunt, et inveneris eos mendaces,” significat quod scrutentur illa quae in Ecclesia dicuntur esse bona et vera, quae tamen sunt mala et falsa. – Quod haec significentur, non videri potest nisi per Sensum spiritualem, et nisi inde sciatur quid intelligitur per “Apostolos” et per “Mendaces;” per “Apostolos” non intelliguntur Apostoli, sed omnes qui docent bona et vera Ecclesiae, et in sensu abstracto ipsa bona et vera Doctrinae ejus. Quod non Apostoli intelligantur per “Apostolos,” patet clare ab hoc ad illos:
    “Quando sedebit Filius Hominis super Throno gloriae Suae, sedebitis etiam vos super duodecim Thronis judicantes duodecim Tribus Israelis” (Matth. xix. 28; Luc. xxii. 30);
    quis non videt, quod Apostoli non aliquem judicaturi sint, et quod nec possint, minus duodecim Tribus Israelis, sed quod solus Dominus secundum bona et vera doctrinae Ecclesiae ex Verbo. Tum etiam ex his:
    “Murus urbis” Novae Hierosolymae “habebat fundamenta duodecim, et in illis nomina duodecim Apostolorum Agni” (Apoc. xxi. 14);
    quoniam per “Novam Hierosolymam” significatur Nova Ecclesia (n. 880, 881), et per “fundamenta” ejus omnia bona et vera doctrinae ejus (n. 902. seq.). Et quoque ex his:
    “Exulta Caelum, ac sancti Apostoli et Prophetae” (Apoc. xviii. 20);
    quid exultatio Apostolorum et Prophetarum, nisi per illos intelligantur omnes qui in bonis et veris doctrinae in Ecclesia sunt. Per discipulos Domini intelliguntur qui a Domino instruuntur in bonis et veris doctrinae; at per Apostolos, qui postquam instructi sunt, illa docent, nam dicitur:
    Jesus emisit duodecim Discipulos Suos praedicare Regnum Dei, et reversi Apostoli narraverunt Ipsi quaecunque fecerunt (Luc. ix. 1, 2, 10; Marc. vi. 7, 30).
    Quod per “Mendaces” intelligantur illi qui in falsis sunt, et abstracte ipsa falsa, constare potest ex permultis locis in Verbo, ubi “Mentientes” et “Mendacia” nominantur, quae si adducerentur implerent paginas; Mendacia in spirituali Sensu nec aliud sunt quam falsa. Ex his nunc constare potest, quod per “Exploraveris dicentes Se esse Apostolos, et non sunt, et inveneris eos mendaces,” significetur quod scrutentur illa quae in Ecclesia dicuntur esse bona et Vera, quae tamen sunt mala et falsa.
80. (Vers. 3.) “Et sustinuisti, et tolerantiam habes.” – Quod significet patientiam cum illis, patet absque explicatione.
81. “Et propter Nomen Meum laborasti, et non defecisti,” significat studium et operam comparandi sibi et quoque docendi illa quae religionis et ejus doctrinae sunt. – Per “Nomen” Jehovae seu Domini in Verbo, non intelligitur Nomen Ipsius, sed omne per quod colitur; et quia colitur secundum doctrinam in Ecclesia, per “Nomen” Ipsius intelligitur omne doctrinae, ac in universali sensu omne religionis. Causa quod haec per “Nomen” Jehovae intelligantur, est quia in Caelo non dantur alia nomina, quam quae involvunt quale alicujus, et quale Dei est omne per quod colitur. Qui non scit hanc significationem “Nominis” in Verbo, potest solum intelligere Nomen, et in hoc Solo nihil cultus et religionis est. Qui itaque tenet ideam in hac significatione “Nominis Jehovae” in Verbo, ubi legitur, ex Se ipso intellecturus est quid per id significatur in sequentibus locis:
    “Dicetis in die illo, Confitemini Jehovae, invocate Nomen Ipsius” (Esaj. xii. 4);
    “Jehovah, expectavimus Te, ad Nomen Tuum desiderium animae nostrae, per Te commemorabimus Nomen Tuum” (Esaj. xxvi. 8, 13);
    “Ab ortu solis invocabitur Nomen Meum” (Esaj. xli. 25):
    “Ab ortu solis usque (ad) occasum, magnum Nomen Meum inter gentes; et in omni loco suffitus allatus Nomini Meo; nam magnum Nomen Meum inter gentes: vos prophanatis Nomen Meum, cum dicitis mensa Jehovae polluta est; atqui exsufflatis Nomen Meum, cum adducitis raptum, claudum et aegrotum (Mal. i. 11-13);
    “Omnes populi ambulant in Nomine dei sui, et nos ambulabimus in Nomine Jehovae Dei nostri” (Mich. iv. 5);
    “Omnem vocatum in Nomine Meo in gloriam Meam creavi, formavi illum” (Esaj. xliii. 7);
    “Non feres Nomen Dei tui in vanum; non habebit Jehovah innocentem, qui tulerit Nomen Ipsius in vanum” (Deutr. v. 11):
    “Colent Jehovam in uno loco, ubi ponet Nomen Suum” (Deutr. xii. 5, 11, 13, 14, 18; cap. xvi. 2, 6, 11, 15, 16).
    (Praeter multis aliis in locis.)
    Quis non videre potest, quod in illis non intelligatur solum Nomen. Similiter in Novo Testamento per “Nomen Domini,” ut in his:
    Jesus dixit, “Eritis exosi omnibus propter Nomen Meum” (Matth. x. 22: cap. xxiv. 9, 10);
    “Ubi sunt duo aut tres congregati in Nomine Meo, ibi sum in medio eorum” (Matth. xviii. 20);
    “Quisquis reliquerit domos, fratres, sorores propter Nomen Meum, centupla accipiet, et vitam aeternam (Matth. xix. 29);
    “Quotquot Ipsum receperunt, dedit illis potestatem ut filii Dei essent, credentibus in Nomen Ipsius” (Joh. i. 12);
    “Multi crediderunt in Nomen Ipsius” (Joh. ii. 23);
    “Qui non credit, jam judicatus est, quia non credidit in Nomen Unigeniti Filii Dei” (Joh. iii. 17, 18);
    Credentes vitam habebunt in Nomine Ipsius (Joh. xx. 31);
    Benedictus qui venit in Nomine Domini, (Matth. xxi. 9 ; cap. xxiii. 39; Luc. xiii. 35{1}); cap. xix. 38).
    Quod Dominus quoad Humanum sit Nomen Patris, in his:
    “Pater, glorifica Nomen Tuum” (Joh. xii. 28{2});
    “Sanctificetur Nomen, et veniat Regnum Tuum” (Matth. vi. 9;)
    (tum, Exod. xxiii. 20, 21; Jerem. xxiii. 6; Mich. v. 3 (B.A. 4)).
    Quod “Nomen” apud alios sit quale cultus, in his:
    Pastor ovium proprias oves “vocat Nomine suo” (Joh. x. 3);
    “Habes{3} pauca Nomina in Sardibus” (Apoc. iii. 4);
    “Scribam super illum Nomen Dei Mei, et Nomen Urbis Dei Mei, Novae Hierosolymae, et Nomen Meum novum” (Apoc. iii. 12); et alibi.
    Ex his nunc constare potest, quod “propter Nomen Meum laborasti et non defecisti, significet studium et operam comparandi Sibi et quoque docendi illa quae religionis et ejus doctrinae sunt.
    @1 35 pro “25”$
    @2 xii. 28 pro “x. 3″$
    @3 Habes pro “Habeo”$
82. (Vers. 4.) “Sed habeo adversus te, quod charitatem tuam primam reliqueris,” significat quod hoc sit contra illos, quod primo loco non habeant bona vitae, ut tamen factum est et fit in principio omnis Ecclesiae. – Hoc dicitur ad Ecclesiam (Ephesinam), quia per eam intelliguntur illi in Ecclesia, qui primario seu primo loco spectant vera doctrinae, et non bona vitae (n. 73) cum tamen bona vitae primo loco, hoc est primario, spectanda sunt, nam quantum homo in bonis vitae est, tantum realiter in veris doctrinae est, non autem vicissim; causa est, quia bona vitae aperiunt interiora mentis, quibus apertis apparent vera in sua luce, ex qua non solum intelliguntur, sed etiam amantur: aliter cum doctrinalia primario seu primo loco spectantur; tunc quidem sciri possunt vera, sed non interius videri, et ex spirituali affectione amari; sed hoc illustratum videatur supra (n. 17). Omnis Ecclesia, dum inchoat, primo loco spectat bona vitae, et secundo vera doctrinae; sed sicut Ecclesia declinat, incipit illa spectare vera doctrinae primo loco, et bona vitae secundo; et tandem in fine spectat solam fidem, et tunc bona charitatis non solum separat a fide, sed etiam omittit. Ex his nunc constare potest, quod per “quod charitatem tuam primam reliqueris,” significetur quod primo loco non habeant bona vitae, ut tamen factum est et fit principio omnis Ecclesiae.
83. (Vers. 5.) “Memor esto itaque unde excideris.” – Quod significet recordationem aberrationis, patet a nunc supra dictis.
84. “Et resipisce, et prima opera fac,” significat ut invertant statum vitae suae. – Omnis homo primo loco spectat vera doctrinae, sed quamdiu hoc facit, est sicut fructus immaturus: at qui regeneratur, postquam imbuerat illa, spectat bona vitae primo loco; et quantum hoc facit, sicut fructus maturescit; et quantum maturescit, tantum semen in illo sit prolificum. Bini illi status mihi visi sunt apud homines tunc spiritus, et apparuerunt in primo statu conversi ad valles quae supra infernum, et in secundo ad paradisos qui in Caelo: haec conversio status vitae est quae hic intelligitur: quod hoc fiat per paenitentiam, et post illam per bonum vitae, intelligitur per “resipisce, et prima opera fac.”
85. “Sin minus, veniam tibi cito, et movebo candelabrum tuum a loco Suo, ii non resipueris,” significat quod alioquin certum sit non dari illustrationem ut videant vera amplius – Per “cito” significatur certum (n. 4, 947); et per “candelabrum” Ecclesia quoad illustrationem (n. 43, 66); inde per “movere e loco suo,” significatur removere illustrationem, ut non videant vera in sua luce, et tandem ut non videant illa amplius. Hoc sequitur ex illis quae supra (n. 82) dicta sunt, nempe quod si vera doctrinae primario seu primo loco spectantur, quidem sciri possint, sed non interius videri, et ex affectione spirituali amari, quare successive pereunt; nam videre vera ex luce sua, est ex interiore hominis mente, quae Mens spiritualis vocatur; et haec mens aperitur per charitatem; et cum aperta est, influit lux et affectio intelligendi vera e Caelo a Domino; inde est Illustratio: homo qui in hac illustratione est, agnoscit vera ut primum legit aut audit illa, non autem ille cujus mens spiritualis non aperta est, qui est qui non in bonis charitatis est, utcunque in veris doctrinae.
86. (Vers. 6.) “Sed hoc habes, quod odisti opera Nicolaitarum, quae et Ego odi” significat quod ex veris suis sciant, et inde non velint, ut opera sint meritoria, quia hoc contra meritum et justitiam Domini. – Quod “opera Nicolaitarum” sint opera meritoria, ex revelatione datum est scire. Quod dicatur, quod odio habeant illa opera, est quia Ecclesia ex veris doctrinae suae hoc scit, et inde nec vult; quare dicitur, “hoc habes.” At usque omnes illi faciunt opera meritoria qui primo loco ponunt vera fidei, et secundo bona charitatis; non autem illi qui primo loco ponunt bona charitatis; causa est, quia genuina charitas non vult mereri, amat enim bonum facere, in illo enim est, et ex illo facit, et ex bono spectat Dominum, et ex veris (cognoscit) quod omne bonum sit ab Ipso; quare aversatur meritum. Nunc quia illi qui primo loco spectant vera fidei, non alia opera possunt facere quam meritoria, et tamen ex suis veris sciunt, quod odio habenda sint, ideo hoc sequitur postquam dictum est quod si non charitatem primo loco habeant, faciant opera quae aversanda sunt. Dicitur quod sit contra meritum et justitiam Domini; illi enim qui meritum in operibus ponunt, vindicant sibi justitiam; nam dicunt quod justitia a parte illorum sit, quia meruerunt; cum tamen summa injustitia est, quia Solus Dominus meruit, et Solus facit bonum apud illos. Quod Solus Dominus sit Justitia, docetur apud Jeremiam:
    “Ecce dies venient, cum suscitabo Davidi Germen justum, et hoc Nomen Ipsius, quod vocabunt Ipsum, Jehovah Justitia Nostra” (xxiii. 5, 6; cap. xxxiii. 15, 16).
87. (Vers. 7) “Habens aurem audiat quid Spiritus dicit Ecclesiis,” significat quod qui illa intelligit, obediat quae Divinum Verum Verbi docet illos, qui e nova Ecclesia, quae est Nova Hierosolyma, erunt. – Per “audire” significatur et percipere et obedire, quia attendit ut percipiat ac ut obediat; quod utrumque hoc significetur per “audire,” patet a communi sermone, in quo dicitur audire et auscultare aliquem, tum audire et auscultare alicui; hoc significat obedire, ac illud percipere: quod “audire” illa duo significet, est ex correspondentia; nam in provincia aurium in Caelo sunt illi qui in perceptione et simul obedientia sunt. Quoniam utrumque hoc significatur per “audire,” ideo Dominus toties dixit,
    “Qui habet aurem ad audiendum audiat” (Matth. xi. 15; cap. xiii. 43; Marc. iv. 9, 23; cap. vii. 16; Luc. viii. 8; cap. xiv. 35).
    Et quoque simile dicitur ad omnes Ecclesias, ut patet a versibus 11, 17, 29, hujus capitis, et a versibus 6, 13, 22, sequentis. Per “Spiritum” autem, qui dicit Ecclesiis, significatur Divinum Verum Verbi, et per “Ecclesias” universa Ecclesia in Christiano Orbe: quod per “Spiritum Dei,” qui etiam est Spiritus Sanctus, intelligatur Divina Veritas procedens a Domino, videatur in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino (n. 51) et quia universa Ecclesia intelligitur, non dicitur quid Spiritus dicit Ecclesiae, sed “quid Spiritus dicit Ecclesiis.
88. “Vincenti,” significat qui pugnat contra mala et falsa sua, et reformatur. – Nunc quia in scriptis ad septem Ecclesias describitur status omnium in Ecclesia Christiana, qui possunt recipere doctrinam Novae Hierosolymae, ac vivere secundum illam, ita qui possunt per pugnas contra mala et falsa reformari, ideo ad unamquamvis dicitur, “Qui Vincit;” ut hic
    Ad Ecclesiam Ephesinam: “Vincenti dabo edere de Arbore Vitae” (cap. ii. Ad Ecclesiam Smyrnaeorum: “Vincens non laedetur a morte secunda” (cap. ii. 11):
    Ad Ecclesiam in Pergamo: “Vincenti dabo edere de manne abscondito” (cap. ii. 17):
    Ad Ecclesiam in Thyatiris: “Vincens et custodiens usque ad finem opera Mea, dabo potestatem super gentes” (cap. ii. 26):
    Ad Ecclesiam in Sardibus: “Qui vicerit, hic induetur vestimentis albis” (cap. iii. 5):
    Ad Ecclesiam in Philadelphia: “Qui vicerit, illum faciam Columnam in Templo Dei Mei” (cap. iii. 12):
    Et ad Ecclesiam in Laodicea: “Qui vicerit, illi dabo ut sedeat Mecum in Throno Meo” (cap. iii. 21):
    “qui vicerit,” in illis locis, significat qui pugnat contra mala et falsa et sic reformatur.
89. Dabo edere de Arbore vitae,” significat appropriationem boni amoris et charitatis a Domino. – Per “edere” in Verbo significatur appropriare et per “Arborem vitae,” significatur Dominus quoad bonum amoris; inde per “edere de Arbore vitae,” significatur appropriatio boni amoris a Domino. Quod per “edere” significetur appropriare, est quia sicut cibus naturalis, cum editur, appropriatur vitae corporis hominis, ita cibus spiritualis, cum recipitur, appropriatur vitae animae ejus. Quod per “Arborem vitae” significetur Dominus quoad bonum amoris, est quia non aliud per “Arborem vitae” in Horto Edenis significatur; tum quia vita caelestis et spiritualis homini est ex bono amoris et charitatis quod recipitur a Domino. Multis in locis nominatur “Arbor,” et per illam intelligitur homo Ecclesiae, ac in universali sensu ipsa Ecclesia, et per “fructum” ejus bonum vitae; causa est, quia Dominus est “Arbor vitae,” ex Quo omne bonum apud hominem Ecclesiae et in Ecclesia est; sed de hoc in suo loco. Dicitur bonum amoris et charitatis, quia bonum amoris est bonum caeleste, quod est amoris in Dominum, et bonum charitatis est bonum spirituale, quod est amoris erga proximum; quid et quale unum bonum et alterum, in sequentibus dicetur; videantur aliqua de illis in Opere de Caelo et Inferno (n. 13-19).
90. “Quae in medio Paradisi Dei” significat interius in veris sapientiae et fidei. – “In medio” significat intimum (n. 44, 383), hic interius; “paradisus Dei” significat vera sapientiae et fidei; quare “Arbor vitae, quae in medio paradisi Dei, significat Dominum cum bono amoris et charitatis interius in veris sapientiae et fidei; bonum etiam est intus in veris, nam bonum est esse vitae, ac verum est existere vitae inde, ut multis ostensum est in Sapientia Angelica de Divino Amore et Divina Sapientia. Quod “paradisus Dei” sit verum sapientiae et fidei, patet ex significatione “horti” in Verbo; “hortus” ibi significat sapientiam et intelligentiam, quia “arbores” significant homines Ecclesiae, ac “fructus” illarum bona vitae; per “Hortum Edenis” non aliud significatur, sapientia enim Adami per illum describitur. Simile per “Hortum Dei” intelligitur apud Ezechielem:
    “In sapientia et intelligentia tua feceras tibi opes: in Eden Horto Dei fuisti; omnis Lapis pretiosus tegumentum tuum” (xxviii. 4, 13);
    haec de “Tyro,” per quam significatur Ecclesia quoad cognitiones veri et boni, ita quoad intelligentiam; quare dicitur “in sapientia et intelligentia tua feceras tibi opes;” per “lapides pretiosos,” qui tegumentum, significantur vera intelligentiae. Apud eundem:
    “Aschur cedrus in Libano; cedri non occultarunt illam in Horto Dei: omnis arbor in Horto Dei non par fuit illi in pulchritudine: aemulatae sunt illi omnes arbores Edenis in Horto Dei” (xxxi. 3, 8, 9);
    hoc dicitur de Aegypto et de Aschure, quia per “Aegyptum” significatur scientia, et per “Aschurem” rationalitas, per quam intelligentia; similiter per “cedrum.” Sed quia per rationalitatem suam venit in fastum propriae intelligentiae, ideo de eo dicitur,
    “Cui{1} similis factus es sic in gloria, et in magnitudine inter arbores Edenis, cum descendere factus fueris cum arboribus Edenis in terram inferiorem, et in medio praeputiatorum cubueris” (vers. 18 istius capitis);
    “praeputiati” sunt qui absque bono charitatis. Apud Esajam:
    “Consolabitur Jehovah Zionem, et ponet desertum ejus in Eden, et solitudinem ejus in Hortum Jehovae” (li. 3);
    “Zion” ibi est Ecclesia, “desertum” et “solitudo” sunt defectus et ignorantia veri, “Eden” et “Hortus Dei” sunt sapientia et intelligentia. Sapientia et intelligentia etiam significatur per “Hortum,” Esaj. lviii. 11{2}: cap. lxi. 11; Jerem. xxxi. 12; Amos ix. 14; Num. xxiv. 6. Homo Ecclesiae est quoque sicut hortus quoad intelligentiam, quando in bono amoris est a Domino, quia calor spiritualis, qui illum vivificat, est amor, et lux spiritualis est intelligentia inde: quod ex duobus illis, calore et luce, floreant horti in mundo, notum est: similiter in Caelo; in Caelo apparent Horti paradisiaci cum arboribus fructiferis secundum sapientiam illorum ex bono amoris a Domino; ac circum illos qui in intelligentia sunt, et non in bono amoris, non apparet hortus, sed gramen; at circum illos qui in fide separata a charitate sunt, ne quidem gramen, sed arena.
    @1 Cui pro “Cur”$
    @2 11 pro “12”$
91. (Vers. 8.) “Et Angelo Ecclesiae Smyrnaeorum scribe,” significat ad illos et de illis qui in bonis quoad vitam sunt, sed in falsis quoad doctrinam. – Quod illi per “Ecclesiam Smyrnaeorum” intelligantur, patet ex scriptis ad illam in Sensu spirituali intellectis.
92. “Haec dicit Primus et Ultimus,” significat Dominum, quod sit Solus Deus. – Quod Dominus Se dicat “Primum et Ultimum,” tum “Principium et Finem,” et “Alpham et Omegam,” ac “Qui Est et Qui Fuit et Qui Venturus,” videatur cap. i. (vers. 4, 8, 11, 17); et quid significant, supra (n. 13, 29-31, 38, 17); ubi patet, quod per illa quoque intelligatur, quod sit Solus Deus.
93. “Qui fuit mortuus et vivit,” significat quod in Ecclesia neglectus sit, et Humanum Ipsius non agnitum Divinum. tum tamen quoad Illud etiam Solus est Vita, et ad Ipso Solo Vita aeterna. – Quod haec per illa verba intelligantur, videatur supra (n. 58-60), ubi explicata sunt. Quod haec et mox priora dicantur, est quia primarium falsum illorum qui per hanc Ecclesiam describuntur, est, quod non agnoscant Divinum Humanum Domini, et ideo Ipsum non adeunt.
94. (Vers. 9.) “Novi opera tua:” – Quod significet quod Dominus videat omnia interiora et exteriora illis illorum simul, constat ex illis quae supra (n. 76) explicata sunt; hic quod videat quod in falsis sint, et tamen quoad vitam in bonis, quae credunt esse bona vitae, cum tamen non sunt.
95. “Et afflictionem et egestatem” significat quod in falsis sint, et inde non in bonis. – “Nosse afflictionem illorum” significat videre quod in falsis sint, et “nosse egestatem” significat videre quod non in bonis; “afflictio” enim in Verbo praedicatur de falsis (ut Supra, n. 33), et “egestas” de non bonis; egestas spiritualis nec aliud est: saepius in Verbo legitur “Pauper et Egenus,” et in spirituali Sensu per “pauperem” intelligitur qui non in veris est, ac per “egenum” qui non in bonis. Adjiciuntur quoque haec verba, “Dives tamen es,” sed in parenthesi, et hoc quia in quibusdam codicibus omissa sunt.
96. “Et blasphemiam dicentium Judaeos esse se, et non sunt,” significat falsiloquium quod apud illos sint bona amoris, cum tamen non sunt. – “Blasphemia” hic significat falsiloquium; per “Judaeos” non significantur Judaei, sed illi qui in bono amoris sunt, et abstracte bona amoris; inde per “blasphemiam dicentium Judaeos esse se, et non sunt,” significatur falsiloquium quod apud illos bona amoris sint, cum tamen non sunt. Quod per “Judaeos” intelligantur qui in bono amoris sunt, est quia per “Jehudam” in supremo Sensu in Verbo intelligitur Dominus quoad Divinum Bonum Divini Amoris, et per “Israelem” Dominus quoad Divinum Verum Divinae Sapientiae; inde per “Judaeos” significantur qui in bono amoris a Domino sunt, et per “Israelem” qui in Divinis veris a Domino sunt: quod illi per “Judaeos” intelligantur, constare potest a multis locis ibi, quae adducentur infra (n. 350); videantur etiam aliqua in Doctrina Novae Hierosolymae de Scriptura Sacra{1} (n. 51). Quod per “Judaeos” abstracte intelligantur bona amoris, est quia Sensus spiritualis est abstractus a personis, videatur supra (n. 78, 79). Qui non scit, quod per “Judaeos” in Verbo intelligantur illi qui ab Ecclesia caelesti Domini sunt, qui sunt qui in amore in Ipsum, multum hallucinari potest in lectione Verbi apud Prophetas, sed videatur infra (n. 350).
    @1 de Scriptura Sacra pro “de Domino”$
97. “Sed Synagoga satanae,” significat quia sunt in falsis quoad doctrinam. – “Synagoga” dicitur, quia Judaei nominati sunt, qui quia in Synagogis docebant, per “synagogam” significatur doctrina; et quia per “satanam” intelligitur Infernum ex illis qui in falsis sunt, ideo dicitur “synagoga satanae.” Infernum vocatur “diabolus” et “satanas,” et per Infernum quod vocatur “diabolus,” intelliguntur illi ibi qui in malis sunt, proprie qui in amore sui sunt; et per Infernum quod vocatur “satanas,” intelliguntur illi ibi qui in falsis sunt, proprie qui in fastu propriae intelligentiae sunt: quod Inferna illa dicantur “diabolus” et “satanas,” est quia omnes qui in illis sunt, vocantur diaboli et satanae. Ex his nunc constare potest, quod per quod sint “synagoga satanae,” significetur quod sint quoad doctrinam in falsis. Sed quia de illis hic agitur qui in bono quoad vitam sunt, sed in falsis quoad doctrinam, et illi non sciunt aliter quam quod in bono sint, tum quod falsa illorum sint vera, dicetur aliquid de illis: omne bonum cultus formatur per vera, et omne verum formatur ex bono; quare bonum absque veri non est bonum, nec verum absque bono est verum; apparent quidem in externa forma quod sint, sed usque non sunt. Conjunctio boni et veri vocatur Conjugium Caeleste; ex hoc est Ecclesia apud hominem, et est Caelum apud illum: si itaque falsa pro veris sunt apud hominem, tunc ille facit bonum falsi, quod non est bonum, est enim bonum vel pharisaicum, vel meritorium, vel connatum naturale. Sed sint exempla illustrationi: Qui in hoc falso est, quod credat se bonum facere ex se, quia ei facultas bonum faciendi est, illius bonum non est bonum, quia ipse est in illo et non Dominus. Qui in hoc falso est, quod bonum quod bonum est, possit facere absque cognitione quid malum apud se, ita absque paenitentia, is dum bonum, non bonum facit, quia absque paenitentia est in malo. Qui in hoc falso est, quod bonum purificet illum a malis, et non scit aliquid de malis in quibus est, is non aliud bonum facit quam bonum spurium, quod intus ab ejus malis contaminatum est. Qui in hoc falso est, quod plures dii sint, et se confirmat in eo, is bonum quod facit, est bonum divisum, et bonum divisum non est bonum. Qui in hoc falso est, quod credat quod Divinum in Humano Domini non sit sicut anima in corpore, non potest bonum facere ex Ipso; ac bonum non ex Domino non est bonum, est enim contra haec Domini verba:
    “Nisi quis manserit in Me et Ego in illo, non potest ferre aliquem fructum; nam sine Me non potestis facere quicquam: nisi quis manserit in Me, ejectus est foras, sicut palmes arefactus, et conjicitur in ignem, et comburitur” (Joh. xv. 4-6);
    similiter in multis aliis;
    nam bonum trahit suum quale a veris, et vera trahunt suum esse a bono. Quis non scit, quod Ecclesia non sit Ecclesia absque Doctrina; ac Doctrina docebit, quomodo homo cogitabit de Deo et ex Deo, et quomodo faciet ex Deo et cum Deo; quare Doctrina erit ex veris, secundum quae facere est quod vocatur bonum; ex quo sequitur quod facere secundum falsa, non sit bonum. Creditur quod in bono, quod homo facit, non aliquid ex veris aut falsis sit, cum tamen non aliunde est quale boni; cohaerent enim sicut amor et sapientia, et quoque sicut amor et stultitia; sapientis amor est qui facit bonum, at stulti amor qui facit simile in externis, sed prorsus dissimile est in internis; quare sapientis bonum est sicut aurum purum, at stulti bonum est sicut aurum circumcirca fimum.
98. (Vers. 10.) “Nihil timeas quae futurus es pati.” – Quod significet ne desperetis cum infestamini a malis et impugnamini a falsis, quoniam qui in bonis quoad vitam sunt, et in falsis quoad doctrinam, non possunt aliter, patet a nunc sequentibus.
99. “Ecce futurum, ut conjiciat ex vobis diabolus in custodiam,” significat quod bonum vitae eorum a malis quae ab inferno, infestabitur. – Quod hoc significetur per “conjici in custodiam” seu “carcerem” a diabolo, est quia per “diabolum” intelligitur infernum ubi illi qui in malis sunt, et sic abstracte malum quod ibi et inde est (n. 97). Quod “in custodiam” seu “carcerem” mitti, sit infestari, est quia illi qui a malis ex inferno infestantur, sunt sicut vincti in carcere, non enim possunt quam malum cogitare, cum tamen bonum volunt; inde pugna et anxietas interior, ex qua non possint exsolvi, vix aliter quam sicut qui in vinculis sunt; causa est, quia bonum eorum non est bonum quantum cohaeret falsis, et quantum cohaeret falsis ei inest malum; hoc itaque est quod infestatur. Ast infestatio illa non existit in Mundo naturali, sed in Mundo spirituali, ita post mortem: infestationes illorum datum est mihi saepius videre; lamentantur, dicentes quod bonum fecerint, ac bonum facere velint, et tamen nunc a malis circum non possunt. Sed usque non omnes similiter infestantur, durius sicut se confirmaverunt in falsis; quare dicitur, “diabolus conjiciet ex vobis in custodiam;” quod confirmatio falsi damnosa sit, videatur in Doctrina Novae Hierosolymae de Scriptura Sacra (n. 91-97). In Verbo per “vinctos” simile significatur, quod hic per “conjectos in custodiam,” ut in his locis:
    “Dabo Te in foedus populi ad educendum e custodia Vinctum, et e domo claustri sedentes in tenebris” (Esaj. xlii. 6, 7: cap. xlix. 8, 9);
    “Jehovah misit Me ad praedicandum captivis libertatem, et Vinctis” (Esaj. lxi. 1):
    “Per sanguinem foederis Tui, emittam Vinctos e fovea” (Sachar. ix. 11):
    “Deus eduxit Vinctos compedibus” (Psalm. lxviii. 7 (B.A. 6));
    “Veniet ante Te gemitus Vincti” (Psalm. lxxix. 11);
    “Ad audiendum gemitum Vincti, ad aperiendum filiis mortis” (Psalm. cii, 21 (B.A. 20)):
    “Jehovah Qui solvit Vinctos” (Psalm. cxlvi. 7);
    quod per “Vinctos” in his locis non intelligantur vincti in mundo, sed vincti ab inferno, ita a malis et falsis, patet. Simile significatur per haec Domini verba:
    “In Custodia fui, et non venistis ad Me” (Matth. 43{1}).
    Quoniam Dominus illos “educit ex custodia,” seu liberat ab infestatione, qui in bono quoad vitam fuerunt, tametsi in falsis quoad doctrinam, dicit, “Nihil timeas quae futurus es pati,” tum “Esto fidelis, et dabo tibi coronam vitae.”
    @1 43 pro “36”$
100. “Ut{1} tentemini” significat per falsa pugnantia contra illos. – Quod hoc significetur, est quia omnis tentatio spiritualis est pugna diaboli ac Domini, quis illum possidebit; diabolus seu infernum expromit falsa ejus, ac increpat et condemnat; Dominus autem vera, et e falsis abducit et liberat. Haec pugna est, quae apparet homini sicut in illo, quia est ex spiritibus malis qui apud illum, et vocatur Tentatio. Quod tentatio Spiritualis non aliud sit, ab experientia scio, quia in tentationibus meis vidi infernales qui induxerunt, et percepi influxum a Domino Qui liberavit.
     @1 Ut pro “Et”$
101. “Et habebitis afflictionem diebus decem,” significat quod hoc duraturum sit tempore pleno hoc est, quamdiu in falsis volunt permanere. – “Afflictio” hic significat infestatione in (de quo Supra, n. 33, 95), ita tentationem; ac “dies decem” significant status illius durationem ad plenum; quare sequitur, “Esto fidelis usque ad mortem,” per quae significatur receptio et agnitio veritatum, usque dum per illas falsa remota sunt et quasi abolita. Quod “dies decem” significent status durationem usque ad plenum, est quia “dies” significant status, ac “decem” plenum; tempora enim in Verbo significant status (n. 947), ac numeri addunt quale illorum (n. 10{1}). Quoniam “decem” significant plenum, etiam significant multum et multos, tum omne et omnes, ut ex his sequentibus locis constare potest:
     “Viri qui viderunt gloriam Meam, tentarunt Me Decem vicibus”, (Num xiv. 22);
     “Ignominia affecistis me Decem vicibus” (Hiob xix 3{2});
     “Deprehensus est Daniel Decem vicibus sapiens super Astrologos” (Dan. i. 20)
     “Coquent Decem mulieres panem in furno uno” (Levit. xxvi. 26);
     “Apprehendent Decem viri ex omnibus linguis gentium alam viri Jehudaei” Sach. viii. 23).
     Quia “Decem” significant multa, et quoque omnia, ideo
     Illa quae super tabulis Decalogi a Jehovah scripta sunt, vocantur Decem Verba (Deutr. iv. 13; cap. x. 4)
     “Decem Verba” sunt omnia vera, includunt enim illa. Et quia “Decem significant omnes et omnia, ideo
     Dominus comparavit Regnum Caelorum Decem Virginibus (Matth. xxv. 1);
     Tum in Parabola dixit de homine nobili. quod dederit servis suis Decem minas ad negotiandum (Luc. xix. 12-27{3}).
     Multa etiam significantur per
     Decem cornua bestiae ascendentis ex mari (Dan. vii{4} 7);
     Perque Decem cornua, et per Decem diademata super cornubus bestiae etiam ascendentis ex mari (Apoc. xiii. 1);
     Tum per Decem cornua Draconis (Apoc. xii. 3);
     Et per Decem cornua Bestiae coccineae, super qua mulier sedebat (Apoc. xvii. 3, 7, 12);
     per “Decem cornua” significatur multa potentia. Ex significatione numeri “Decem,” quod sit plenum, multum, et omne, videri potest, cur institutum est, quod
     Decima pars ex omni proventu daretur Jehovae, et a Jehovah Aharoni, ac Levitis (Num. xviii. 24, 28; Deutr. xiv. 22);
     Tum, quod Abram dederit Malchizedecho Decimas de omnibus (Genes. xiv. 18, 20{5});
     per id enim significabatur, quod sic omnia illorum a Jehovah essent, et sanctificata (videatur Malach. iii. 10). Ex his nunc constare potest, quod per habere “afflictionem diebus decem” significetur quod tentatio duratura sit tempore pleno, hoc est, quamdiu in falsis volunt permanere: falsa enim nusquam auferuntur ab homine nolente, sed volente.
     @1 10 pro “9”$
     @2 3 pro “30”$
     @3 27 pro “18”$
     @4 vii. pro “viii.”$
     @5 20 pro “19”$
102. “Esto fidelis usque ad mortem,” significat receptionem et agnitionem veritatum, usque dum falsa remota sunt, et quasi abolita. – Per “esto fidelis usque ad mortem” in Sensu naturali intelligitur, quod a fidelitate non recessuri sint usque ad finem vitae; sed in Sensu spirituali, quod recepturi et agnituri sint veritates, usque dum falsa per illas remota sunt, et quasi abolita; hic enim Sensus est proprie pro illis qui in spirituali mundo sunt, quibus non aliqua mors est; quare per mortem hic intelligitur finis tentationis illorum. Dicitur usque dum “quasi” abolita sunt, quia falsa et mala apud hominem non abolentur, sed removentur; et cum remota sunt apparent tanquam abolita, quia remotis malis et falsis homo tenetur in bonis et veris a Domino.
103. “Et dabo tibi coronam vitae,” significat quod illis tunc vita aeterna victoriae praemium. Quia agitur de tentationibus usque ad mortem, dicitur quod danda illis sit corona vitae, qualis martyribus, qui fideles usque ad mortem fuerunt: et quia martyres id optabant, ideo post mortem datae sunt illis coronae, per quod significabatur victoriae praemium: apparent illi adhuc in coronis suis in Caelo, quod mihi datum est videre.
104. (Vers. 11.) “Habens aurem audiat quid Spiritus dicit Ecclesiis.” – Quod significet quod qui illa intelligit, obediat quae Divinum Verum Verbi docet illos, qui e Nova Ecclesia, quae est Nova Hierosolyma, erunt, patet ex illis quae supra (n. 87) explicata sunt, ubi similia.
105. “Vincens.” – Quod significet qui pugnat contra mala et falsa, et reformatur, patet ab explicatis (n. 88), ubi similia.
106. “Non laedetur a morte secunda,” significat quod postea non succumbent a malis et falsis is ad inferno. – Per mortem primam intelligitur mors corporis, et per “mortem secundam” intelligitur mors animae, quae est damnatio (videatur infra n. 853, 873); et quia significatur per “Esto fidelis usque ad mortem,” quod agnituri sint veritates usque dum falsa per illas remota sunt (n. 102), sequitur, quod per “non laedetur a morte secunda” significetur quod postea non succumbent a malis et falsis ab inferno; per id enim eximuntur a damnatione.
107. (Vers. 12.) “Et Angelo in Pergamo Ecclesiae scribe,” significat ad illos et de illis, qui omne Ecclesiae ponunt in bonis operibus, et non aliquid in veris doctrinae. – Quod illi per “Ecclesiam in Pergamo” intelligantur, patet a scriptis ad illam in Sensu spirituali intellectis. Sed de his aliquid praefandum est, ut sciatur quinam in Ecclesia, et quales, sunt. Sunt duo genera hominum, ex quibus Ecclesia Christiana hodie quoad plurimam partem consistit; unum genus faciunt illi, qui in solis operibus, et in nullis veris sunt; alterum qui in solo cultu, et non in operibus nec in veris sunt; de priori genere agitur hic, de posteriori in scriptis ad Ecclesiam in Sardibus (n. 154, seq.). Illi qui in solis operibus et in nullis veris sunt, sunt sicut qui faciunt et non intelligunt, et facta absque intellectu sunt inanimata; apparent coram Angelis sicut sculptilia ex ligno, et illi qui meritum in suis operibus posuerunt sicut sculptilia illa nuda absque velamine super pudendis; apparent etiam sicut oves absque lana, et qui meritum in illis ponunt, sicut oves illae stercore obsitae; omnia enim opera fiunt a voluntate per intellectum, ac in intellectu accipiunt vitam, et simul vestes; inde est, quod, ut dictum est, appareant coram Angelis ut inanimata et nuda.
108. “Haec dicit habens romphaeam ancipitem acutam,” significat Dominum quoad vera doctrinae ex Verbo, per quae disperguntur mala et falsa. – In praecedente capite, ubi describitur Filius Hominis, Qui est Dominus quoad Verbum, dicitur, quod
     Ex ore Ipsius romphaea anceps acuta visa sit exire (vers. 16);
     quod per id significetur dispersio falsorum per Verbum et per doctrinam inde a Domino, videatur supra (n. 52). Hoc dicitur ad illos et de illis qui omne Ecclesiae ponunt in solis operibus, et non aliquid in veris doctrinae; qui quia vera doctrinae omittunt aut vilipendunt, et usque necessaria sunt, dicitur ad illos in sequentibus,
     “Resipisce; sin minus, veniam tibi cito, et pugnabo cum illis romphaea oris Mei” (vers. 16 hujus capitis).
109. (Vers. 13.) “Novi opera tua.” – Quod significet quod Dominus videat omnia interiora et exteriora illorum simul, videatur supra (n. 76), ubi explicata sunt; hic quod Dominus videat quod in solis operibus sint, et non in doctrinalibus.
110. “Et ubi habitas, ubi thronus satanae est,” significat vitam eorum in caligine. Quod per “satanam” intelligatur infernum ex illis qui in falsis sunt, videatur supra (n. 97); ac in falsis esse, est in caligine spirituali esse; “caligo spiritualis,” “umbra mortis,” ac “tenebrae,” non aliud sunt, quam status illorum in inferno, qui in falsis mali sunt, quare falsa in Verbo per illa describuntur; ex quibus constare potest, quod per “thronum satanae” significetur mera caligo. Sed hic per caliginem non intelligitur quod in meris falsis, sed quod in nullis veris doctrinae sint; vera enim doctrinae, quae ex Verbo sunt, in luce sunt; inde non in veris esse, est non in luce esse, consequenter in caligine: quod vera sint in luce Caeli, videatur in Opere de Caelo et Inferno (n. 126-140), et in Doctrina Novae Hierosolymae de Scriptura Sacra (n. 73, 104-113). In Verbo multis in locis agitur de illis qui in “tenebris,” “umbra mortis,” et in “caligine” sunt, quorum “oculos Dominus aperiturus est,” et per illos intelliguntur Gentes, qui in bonis operibus fuerunt, sed non in aliquibus veris, quia non noverunt Dominum, nec habuerunt Verbum; illis plane similes sunt
     illi in Christiano Orbe, qui in solis operibus et in nullis veris doctrinae sunt, quare non aliter vocandi sunt quam Gentes; norunt quidem Dominum, sed usque Ipsum non adeunt, ac habent Verbum, sed usque non vera ibi inquirunt. Per nosse “ubi habitas” significatur scire qualis est, quoniam in Mundo spirituali quisque habitat secundum quale suae affectionis. Ex his constare potest, quod per quod “habites{1} ubi thronus satanae” significetur vita boni illorum in caligine. Valent etiam spiritus satanici per illos qui in solis operibus sunt, at absque illis nihil, in Mundo spirituali; adjungunt enim illos sibi, modo aliquis ex illis dicat, Sum proximus tuus, et quod ideo praestanda mihi sint bona officia; quibus auditis accedunt, et opitulantur, nec inquirunt quis et qualis est, quia illis vera non sunt, et per vera solum dignoscitur unus ab altero: hoc quoque significatur per “habitas ubi thronus satanae.”
     @1 habites pro “habitas”$
111. “Et tenes Nomen Meum, et non negasti fidem Meam,” significat cum tamen illis est religio, et secundum illam cultus, et quoque agnoscunt Verbum quod sit Divina Veritas. – Quod per “Nomen” Jehovae seu Domini intelligatur omne per quod colitur, ita omne religionis, videatur supra (n. 81); hic itaque quod illis religio sit, et secundum religionem cultus: per “fidem” hic non intelligitur fides quemadmodum fides hodie in Ecclesia, sed Divina veritas, quoniam fides est veri et verum est fidei; non aliud intelligitur per “fidem” in Caelo, nec aliud per “fidem Dei” in Verbo; inde est quod fides et veritas in Lingua Hebraea sint una vox, et dicantur “Amuna:” nunc quia per “fidem Dei” intelligitur Divina Veritas, et Verbum est Ipsum Divinum Verum, patet quod per “non negasti fidem Meam” intelligatur quod agnoscant quod Verbum sit Divina Veritas.
112. “Et in diebus in quibus Antipas martyr Meus fidelis; qui occisus apud vos ubi habitat satanas,” significat quando omnis veritas per falsa in Ecclesia exstincta est. – Per “martyrem” significatur confessio veritatis, simile quod per “testem” (supra n. 6, 16), quia “martyr” et “testis” in Lingua Graeca una vox sunt: quod nominetur “Antipas” est ex lingua spirituali seu angelica. Quoniam per “Antipatem martyrem” significatur confessor veritatis, et abstracte ipsa veritas, patet quod per “In diebus in quibus Antipas martyr Meus fidelis, qui occisus apud vos ubi habitat satanas” significetur quando veritas per falsa in Ecclesia exstincta est. Quod per “satanam” intelligatur Infernum ubi et unde falsa, videatur supra (n. 97).
113. (Vers. 14.) “Sed habeo adversus pauca.” – Quod significet quod contra illos haec quae sequuntur, patet absque explicatione.
114. “Quod habeas ibi tenentes doctrinam Balaam, qui docebat Balacum objicere scandalum coram filiis Israelis edere idolothyta et scortari,” significat quod inter illos sint qui faciunt opera hypocritica, per quae cultus Dei in Ecclesia conspurcatur et adulteratur. – Quod per haec intelligantur illi qui faciunt opera per quae conspurcatur et adulteratur cultus, patet ex Historicis Verbi de Bileamo et Balaco Rege Moabi; Bileamus enim fuit hypocrita et praestigiator, nam locutus est ex Jehovah bene de filiis Israelis, et tamen corde fovit perdere illos, et quoque per consilium datum Balaco perdidit; ex quo patet quod opera illius fuerint hypocritica:
     Quod fuerit praestigiator, legitur (Num. xxii. 7: cap. xxiv. 22): Jos. xiii. 22);
     Quod locutus pro filiis Israelis, benedicendo illis (Num. xxiii. 7-15, 18-24; cap. xxiv. 5-9, 16-19):
     Sed quod hoc locutus sit ex Jehovah (Num. xxiii. 5, 12, 16: cap. xxiv. 13):
     Quod corde foverit perdere illos, et quoque perdiderit per consilium datum Balaco (Num. xxxi. 16);
     Consilium quod dederat (Num. xxv. 1, 9, 18);
     hoc fuit scandalum quod objecit filiis Israelis, de quo ita:
     “In Schittim coepit populus scortari cum filiabus Moabi, et vocarunt populum ad sacrificia deorum suorum; comedit populus, et incurvavit se diis earum{1}, imprimis se adjunxit Baalpeori: ideo occisi sunt ab Israele viginti quatuor millia” (Num. xxv. 1-3{2}, 9, 18):

per “filios Israelis” significatur Ecclesia; per edere ex sacrificiis suis, significatur appropriatio sancti; quare per edere ex sacrificiis deorum aliorum seu idolothyta significatur conspurcatio et prophanatio sancti; per “scortari” significatur adulterare et pervertere cultum; quod per “Moabum,” et inde per Regem ejus, et per Filias ejus, etiam significentur qui conspurcant et adulterant cultum, videatur in Arcanis Coelestibus Londini editis (n. 2468). Ex his nunc patet, quod Sensus spiritualis istorum verborum ille sit.
@1 earum pro “eorum”$
@2 1-3 pro “1”$

115. (Vers. 25.) “Ita habes et tu tenentes doctrinam Nicolaitarum, quod odi,” significat quod inter illos etiam sint qui faciunt opera meritoria. – Quod “opera Nicolaitarum” sint opera meritoria, videatur supra (n. 86). Apud illos qui omne Ecclesiae et salutis ponunt in bonis operibus, et non aliquid in veris doctrinae, qui sunt qui per “Ecclesiam in Pergamo” intelliguntur, dantur qui faciunt opera hypocritica, tum opera meritoria, sed usque non omnes; quare dicitur, quod “habeas ibi tenentes doctrinam Balaam,” tum, “habes et tu tenentes doctrinam Nicolaitarum;” et omnia opera cultus sunt vel bona, vel meritoria, vel hypocritica; quare de his duobus hic dicitur, et de operibus bonis post illa in sequentibus.
116. (Vers. 26.) “Resipisce,” significat ut caveant sibi ab illis operibus, et faciant opera quae bona sunt. – Quod haec significentur per “resipiscere,” est quia de bonis meritoriis et hypocriticis nunc actum est, a quibus sibi cavebunt illi qui omne Ecclesiae et salutis in bonis operibus, et non aliquid in veris doctrinae ponunt; cum tamen vera doctrinae docent, quomodo et quid volendum et cogitandum, seu amandum et credendum est, ut opera sint bona.
117. “Sin minus, veniam tibi cito, et pugnabo cum illis romphaea oris Mei,” significat si non, quod Dominus contendet – cum illis ex Verbo, et convincet quod opera illorum mala sint. – Sed haec explicata videantur supra (n. 108).
118. (Vers. 17.) “Habens aurem audiat quid Spiritus dicit Ecclesiis. “Quod significet quod qui illa intelligit, obediat quae Divinum Verum Verbi docet illos qui e Nova Ecclesia, quae est Nova Hierosolyma, erunt, patet ab explicatis supra (n. 87), ubi similia.
119. “Vincenti.” Quod significet qui pugnat contra mala et falsa sua et reformatur, patet etiam ab explicatis supra (n. 88).
120. “Dabo illi edere de manne abscondito,” significat sapientiam et tunc appropriationem boni amoris caelestis in operibus, et sic conjunctionem Domini cum illis qui operantur. – Per “man absconditum,” quod illis erit qui in bonis operibus sunt et simul operibus adjungunt vera doctrinae, intelligitur sapientia recondita, qualis est illis qui in tertio Caelo sunt; hi enim, quia in bonis operibus et simul in veris doctrinae in Mundo fuerunt, in sapientia sunt prae reliquis Angelis, sed in sapientia abscondita, est enim inscripta vitae illorum, et non ita memoriae; quare tales sunt, ut non loquantur de veris doctrinae sed faciant illa, et faciunt quia sciunt,et quoque videant illa quando alii loquuntur illa. Quod approprietur illis bonum amoris, et Dominus conjungat Se cum illis, qui adjungunt bonis operibus vera doctrinae, et sic det illis sapientiam in bonis illorum, et quod hoc sit dare “edere de manne abscondito,” constare potest ex his Domini verbis:
     “Panis Dei est Qui e Caelo descendit, et dat vitam mundo: Ego sum Panis vitae: patres vestri ederunt Man in deserto, et mortui sunt. Hic est Panis ille Qui e Caelo descendit, ut qui edit de eo non moriatur: Ego sum Panis vivens, qui e Caelo descendi; si quis ederit ex hoc Pane, vivet in aeternum” (Joh. vi. 31-51{1}).
     Ex quibus patet, quod Ipse Dominus sit “Man absconditum,” quod in operibus eorum erit, si Ipsum solum adeunt: sive dicas “Dominum,” sive “Bonum amoris caelestis,” tum “Sapientiam illius amoris,” idem est. Sed hoc est arcanum quod aegre cadit in ideam naturalem alicujus, quamdiu illa obvelata est nube a mundanis, sed cadit cum ei serenum et apricum est, ut de his videri potest in Sapientia Angelica de Divino Amore et Divina Sapientia, a principio ad finem.
     @1 31-51 pro “31 ad 38″$
121. “Et dabo illi calculum album,” significat vera suffragantia et unita bono. – “Calculus albus” id significat, quia in judiciis colligebantur suffragia per calculos, et per albos illa quae confirmabant; quod sint vera confirmantia quae significantur, est quia “album” praedicatur de veris (n. 167, 379); inde est, quod per “calculum album” significentur vera suffragantia bono; quod etiam unita bono, est quia bonum arcessit illa, et unit sibi: omne enim bonum amat verum, ac sibi conjungit tale quod sibi convenit, imprimis bonum amoris caelestis; hoc sibi ita unit verum, ut prorsus unum faciant; inde est quod videant vera ex solo bono: hi intelliguntur per “illos qui habent legem cordibus suis inscriptam,” de quibus apud Jeremiam:
     “Dabo legem Meam in medio eorum, et super cor eorum scribam eam neque docebunt amplius quis socium suum, aut quis fratrem suum dicendo cognoscite Jehovam, omnis enim cognoscet Me” (xxxi. (33,) 34).
     Tales sunt omnes qui in tertio Caelo sunt; illi non ex aliqua memoria loquuntur de veris, sed clare vident illa dum audiunt alios de veris loquentes, imprimis dum legunt Verbum; causa est, quia sunt in ipso conjugio boni et veri: tales fiunt in Mundo, qui adiverunt solum Dominum, et fecerunt bona opera, quia sunt secundum vera Verbi: de quibus videantur aliqua in Opere De Caelo et Inferno (n. 25, 26, 270, 271).
122. “Et in calculo nomen novum scriptum,” significat quod sic illis quale boni quod non prius. – Quod “nomen” significet quale rei, videatur supra (n. 81), hic itaque quale boni; omne quale boni est ex veris ei unitis; bonum enim absque veris est sicut panis et cibus absque vino et aqua, qui non nutriunt; et quoque sicut fructus in quo non succus; apparent etiam sicut arbores nudatae foliis, in quibus pendent poma sicca ex autumno relicta: hoc quoque intelligitur per haec Domini verba:
     “Omnis igne salietur, et omne sacrificium sale salietur: bonum est sal, si autem sal insulsum fiat, quonam illud condietis: habete in vobis salem” (Marc. ix. 49, 50);
     “sal” ibi est desiderium ad verum.
123. “Quod nemo novit nisi qui recipit,” significat quod non apparet alicui, quia vitae eorum inscriptum. Quod vera unita bono, non sint apud illos memoriae, sed vitae eorum inscripta, videatur mox supra (n. 121, 122), et quod soli vitae, et non memoriae, inscriptum est, hoc non apparet alicui, ne quidem illis, nisi ex eo, quod percipiant num verum sit, et quid verum, cum audiunt et legunt; sunt enim interiora mentis eorum aperta usque ad Dominum; et quia Dominus in illis est, et Ipse videt omnia, ideo facit ut illi videant sicut a se; sed usque ex sapientia sua sciunt, quod non videant vera a se, sed a Domino. Ex his nunc constare potest, quid intelligitur per omnia haec, “Dabo illi edere de manne abscondito, et dabo illi calculum album, et in calculo nomen novum scriptum, quod nemo novit nisi qui recipit;” per quae significatur in summa, quod futuri sint Angeli Caeli tertii, si legunt Verbum, hauriunt inde vera doctrinae, et adeunt Dominum.
124. (Vers. 18.) “Et Angelo in Thyatiris Ecclesiae scribe” significat ad illos et de illis, qui in fide ex charitate sunt, et inde in bonis operibus; et quoque ad illis et de illis, qui in fide separata a charitate sunt, et inde in malis operibus. – Quod hi et illi per “Thyatiriensium Ecclesiam” describantur, patet a scriptis ad illam in Sensu spirituali intellectis.
125. “Haec dicit Filius Dei habens oculos sicut flammam ignis,” significat Dominum quoad Divinam Sapientiam Divini Amoris. Quod haec significentur, explicatum videatur supra (n.48).
126. “Et pedes Suos similes chalcolibano.” – Quod significet Divinum Bonum Naturale, constat ex illis quae prius (n. 49) explicata sunt.
127. (Vers. 19.) “Novi tua opera.” – Quod significet quod Dominus videat omnia interiora et exteriora illorum simul, videatur supra (n. 76), ubi explicata sunt.
128. “Et charitatem et ministerium,” significat actionem spiritualem, quae vocatur charitas, et ejus operationem. – Quod charitas sit affectio spiritualis, est quia charitas est amor erga proximum, et amor erga proximum est illa affectio: quod “ministerium” sit operatio ejus, est quia “ministri” in Verbo dicuntur qui operantur illa quae charitatis sunt. Homo cultor Dei nunc vocatur “servus,” nunc “minister;” et “servus Dei” dicitur qui in veris est, ac “minister Dei” qui in bonis; causa est, quia verum inservit bono, ac bonum ministrat vero. Quod “servus” dicatur qui in veris, videatur supra (n. 3); quod autem “minister” dicatur qui in bono, patet ex his locis:
     “Vos sacerdotes Jehovae vocabimini, Ministri Dei nostri{1}” (Esaj. lxi. 6);
     “Foedus Meum irritum{2} fiet cum Levitis Ministris Meis” (Jerem. xxxiii. 21);
     vocantur “ministri,” quia sacerdotes repraesentabant Dominum quoad Divinum bonum.
     “Benedicite Jehovae omnes exercitus Ipsius, Ministri facientes voluntatem Ipsius” (Psalm. ciii. 21, 22)
     Jehovah “facit Angelos Suos Spiritus, Ministros Suos ignem flammantem” (Psalm. civ. 4):
     “angeli spiritus” sunt qui in veris, et “angeli ministri qui in bonis; “ignis flammans” etiam significat bonum amoris.
     Jesus dixit, “Quisquis voluerit esse magnus, esse debet vester Minister, et quisquis voluerit esse primus, esse debet vester Servus” (Matth. xx. 26, 27; cap. xxiii. 11, 12);
     “minister” ibi dicitur de bono, et “servus” de vero.
     (Simile per “ministrare” et per “ministerium” significatur apud Esajam lxi{3}. 6: Joh. xii. 26; Luc. xii. 37; et alibi.)
     Ex his patet, quod per “charitatem” et “ministerium” significetur affectio spiritualis et ejus operatio; bonum enim est charitatis, et verum est fidei.
     @1 nostri pro “vestri”$
     @2 irritum pro “non irritum”$
     @3 lxi. pro “lvi.”$
129. “Et fidem et tolerantiam tuam” significat veritatem, et studium sibi comparandi et docendi illam. – Quod “fides” significet veritatem, videatur supra (n. 111); et quod tunc “tolerantia” significet studium et laborem comparandi et docendi illam, sequitur.
130. “Et (opera tua, et) ultima plura prioribus,” significat incrementa illarum ex affectione veri spirituali, quae est charitatis. – Per “opera ultima plura prioribus,” intelliguntur omnia charitatis et fidei eorum, nam haec sunt interiora, ex quibus opera (n. 73, 76, 94); haec incrementa capiunt cum charitas est primo loco, et fides secundo; nam charitas est affectio spiritualis faciendi bonum, et ex illa est affectio spiritualis sciendi verum, nam bonum amat verum, sicut cibus potum, nutriri enim vult, et nutritur per vera; inde est, quod illis, qui in genuina charitate sunt, sint incrementa veri continua. Haec itaque sunt, quae significantur per “novi tua opera ultima plura prioribus.”
131. (Vers. 20.) “Sed habeo adversus te pauca,” significat quod haec quae sequuntur possint illis scandalum esse. – Sequitur enim nunc de fide separata a charitate, quae illis, qui in fide ex charitate sunt, potest scandalum esse.
132. “Quod permittas mulierem Jesabel,” significat quod in Ecclesia apud illos sint, qui fidem separant a charitate, et illam solam salvificam faciunt. – Quod fides separata a charitate per “mulierem Jesabel” intelligatur, patet a nunc sequentibus dum ea per Sensum spiritualem in serie evolvuntur, et cum fide illa conferuntur: haec enim erant malefacta Jesabelis Uxoris Achabi:
     Quod abiverit et serviverit Baali, et ei erexerit altare in Samaria, et fecerit lucum (1 Reg. xvi. 31-33)
     Quod occiderit prophetas Jehovae (1 Reg. xviii. 4, 13);
     Quod occidere voluerit Eliam (cap. xix. 1, 2)
     Quod per dolum substituendo falsos testes abstulerit vineam Nabotho, et illum occiderit (cap. xxi. 6, 7, seq.);
     Quod propter illa malefacta praedictum ei sit ab Elia, quod canes illam comederent (cap. xxi. 23):
     Quod dejecta sit a fenestra ubi fucata stetit, et quod aspersum sit de sanguine ejus ad parietem, et ad equos qui conculcaverunt illam (2 Reg. ix. 30-33{1}).
     Quoniam omnia Historica aeque ac Prophetica Verbi Significant Spiritualia Ecclesiae, ita quoque haec: quod haec significent fidem separatam a charitate, constat ex Sensu spirituali, et tunc a collatione; nam per “abire et servire Baali,” ac ei “erigere altare,” et “facere lucum,” significatur servire cupiditatibus omnis generis, seu quod idem, diabolo, non cogitando de aliqua mala cupiditate, nec de aliquo peccato, ut faciunt illi quibus nulla doctrina charitatis et vitae est, sed solius fidei: per “occidere prophetas” significatur destruere vera doctrinae ex Verbo: per “velle occidere Eliam” significatur velle ipsum Verbum similiter: per “auferre vineam Nabotho, et illum occidere,” significatur ipsam Ecclesiam, nam “vinea” est Ecclesia: per “canes” qui illam comederent, significantur cupiditates: per “dejectionem e fenestra,” “aspersionem sanguinis ad parietem,” “et proculcationem ab equis,” significatur interitus eorum, nam singula illa etiam significant: “fenestra” verum in luce, “sanguis” falsum, “paries” verum in ultimis, “equus” intellectum Verbi. Inde concludi potest, quod illa collata cum fide separata a charitate coincidant, ut amplius constare potest a sequentibus in Apocalypsi, ubi de fide illa agitur.
     @1 30-33 pro “32, 33, 34″$
133. “Dicentem se prophetissam,” significat et qui illam faciunt ipsam doctrinam Ecclesiae, et super illa condunt omnem Theologiam. Quod per “prophetam “in Verbo significetur doctrina Ecclesiae, videatur supra (n. 8); similiter, itaque per “prophetissam.” Quod in Ecclesia Christiana Reformata acceptata sit sola fides pro unico medio salvationis, et quod inde opera charitatis sicut non salvifica a fide separata sint, notum est; inde est, quod universa Doctrina salvationis hominis, quae vocatur Theologia, hodie sit illa fides, proinde “mulier Jesabel.”
134. “Docere et seducere Meos servos scortari,” significat ex qua fit quod vera Verbi falsificentur. – Per “docere et seducere servos Domini,” est illos qui possunt et volunt instrui in veris ex Verbo; quod “servi Domini” dicantur qui in veris sunt, videatur supra (n. 3, 128); et per “scortari” significatur adulterare et falsificare Verbum; quod hoc per “scortari” significetur, est quia in singulis Verbi est conjugium boni et veri, et hoc conjugium rumpitur cum bonum separatur et aufertur a vero. Quod in singulis Verbi sit conjugium Domini et Ecclesiae, et inde conjugium boni et veri, videatur in Doctrina Novae Hierosolymae de Scriptura Sacra (n. 80-90); ex eo est, quod per “scortari” significetur adulterare bona et falsificare vera Verbi; et quia hoc est spiritualis scortatio, ideo etiam illi qui ex propria ratione falsificaverunt Verbum, post mortem dum in Mundum spiritualem veniunt, fiunt scortatores; et, quod adhuc coram Orbe latuit, quod illi qui confirmaverunt solam fidem usque ad exclusionem operum charitatis, in cupidine adulterii filii cum matre sint; quod illi in cupidine tam nefandi adulterii sint, saepius in Mundo spirituali perceptum est. Memento hujus, et post mortem inquire, et confirmaberis; hoc prius revelare non ausus sum, quia laedit aures. Hoc adulterium significatur per
     Adulterium Rubenis cum Bilha concubina patris sui (Genes. xxxv. 22);
     nam per “Rubenem” illa fides significatur; quamobrem maledictus est ab Israele patre suo, et postea ei primogenitura adempta est; dixit enim Israel pater ejus, prophetans de filiis, de Rubene,
     “Ruben primogenitus meus, tu robur meum, et principium virium mearum; levis sicut aqua, ne excellas, quia ascendisti cubilia patris tui, tunc prophanasti, stratum meum ascendit” (Genes. xlix. 3, 4);
     quod ideo primogenitura ei adempta sit:
     “Ruben primogenitus Israelis; sed quia polluit strata patris sui, data est primogenitura ejus filiis Josephi” (1 Chron. v. 1).
     Quod per “Rubenem” repraesentatum sit verum ex bono seu fides ex charitate, et postea verum separatum a bono seu fides separata a charitate, in Explicatione ad cap. vii. vers. 5, videbitur. Quod per “scortationes” significentur adulterationes boni et falsificationes veri in Verbo, constare potest ex his locis:
     “Cum Jehoramus videret Jehu, dixit, Num pax, Jehu; qui dixit, Quid pax, usque ad Scortationes Isabelis matris tuae, et incantationes multas” (2 Reg. ix. 22);
     per “scortationes Isabelis” non intelliguntur aliquae scortationes, sed facta ejus, de quibus supra (n. 132).
     “Filii vestri erunt pascentes in deserto quadraginta{1} annis, et portabunt Scortationem vestras{2}” (Num. xiv. 33);
     “Exscindam animam, quae respicit pythones et hariolos ad Scortandum post illos” (Levit. xx. 6{3});
     “Non pangendum est foedus cum habitatoribus terrae, ne Scortentur post deos illorum” (Exod. xxxiv. 15{4}):
     “Hierosolyma confisa es pulchritudini tuae, et Scortata es ob famam tuam, adeo ut effuderis Scortationes tuas super omnem transeuntem: Scortata es cum filiis Aegypti vicinis tuis, magnis carne, et multiplicasti Scortationem tuam: Scortata es cum filiis Aschuris cum satietas tibi nulla, cum quibus Scortata es: multiplicasti Scortationem tuam usque ad Chaldaeam. Mulier Adultera sub viro suo accipit alienos. Omnes Meretricibus suis dant mercedem, tu vero dedisti mercedes omnibus, ut veniant ad te in circuitu in Scortati. omnibus tuis: quare Meretrix audi verbum Jehovae” (Sach. xvi. 11, 16, 26, 28, 29, 32, 33, 35. seq.).
     “Hierosolyma” ibi est Ecclesia Israelitica et Judaica; per “scortationes” ejus intelliguntur adulterationes et falsificationes Verbi; et quia in Verbo per “Aegyptum” significatur scientia Naturalis hominis, per “Aschurem” ratiocinatio inde, per “Chaldaeam” prophanatio veri, et per “Babelem” prophanatio boni, ideo dicitur quod cum illis scortata sit.
     “Duae mulieres filiae unius matris Scortatae sunt in Aegypto, in adolescentia sua Scortatae sunt: Scortata est una sub Me, et dilexit amasios Assyrios propinquos, dedit Scortationes suas super illis; attamen Scortationes suas in Aegypto non deseruit. Altera corrupit amorem suum plus quam illa, et Scortationes suas supra Scortationes sororis: addidit ad Scortationes, amavit Chaldaeos; venerunt ad illam filii Babelis ad Concubitum Amorum, et polluerunt eam per Scortationem suam” (Ezech. xxiii. 2, 3, 5, 7, (8,) 11, 14, 16, 17, seq.).
     “Duae filiae ejusdem matris” etiam sunt Ecclesia Israelitica et Judaica, quarum adulterationes et falsificationes Verbi per “scortationes” hic ut supra describuntur. Pariter in his:
     “Scortata es cum sociis multis: prophanasti terram Scortationibus tuis et malitia tua: num vidisti quid fecit aversa Israel abiens super omnem montem altum et Scortabatur: etiam perfida Juda abivit et Scortata est: adeo ut a voce Scortationis suae prophanaverit terram: Moechata est cum lapide et ligno” (Jerem. iii. 1, 2, 6, 8, 9{5};
     et alibi:
     “Discurrite per plateas Hierosolymae, et quaerite si inveniatis virum qui sit faciens judicium et quaerens veritatem: cum saturavi eos, Scortati sunt, et in domum Meretricis turmatim venerunt” (Jerem. v. 1, 7)
     “Adulteria tua, hinnitus tuos, scelus Scortationis tuae, super collibus in agro abominationes tuas vidi: vae tibi Hierosolyma, non mundaberis” (Jerem. xiii. 27)
     “In prophetis Hierosolymae vidi obfirmationem horrendam, Adulterando et eundo in mendacio” (Jerem. xxiii. 14);
     “Fecerunt Stultitiam in Israele, Scortati sunt, et locuti sunt Verbum Meum in Nomine Meo mendaciter” (Jerem. xxix. 23):
     “Peccarunt Mihi, gloriam eorum in ignominiam convertam, Scortabantur quia Jehovam dereliquerunt: Scortatio occupavit cor eorum Scortantur filiae vestrae, et nurus vestrae Adulterantur” (Hosch. iv. 7(, 10, 11, 13)):
     “Ego novi Ephraimum, quod omnino Scortatus sit, et pollutus sit Israel” Hosch. v. 3):
     “In domo Israelis vidi rem foedam, ibi Scortatus est Ephraim, et pollutus est Israel” (Hosch. vi. 10).
     “Israel” ibi est Ecclesia, ac “Ephraim” est intellectu Verbi, ex quo et secundum quem est Ecclesia; quare dicitur “scortatus est Ephraim et pollutus est Israel.” Quoniam Ecclesia falsificaverat Verbum, mandatum est Prophetae Hoscheae ut acciperet sibi Meretricem in uxorem, dicendo,
     “Accipe tibi mulierem Scortationum et liberos Scortationum, quia Scortando Scortatur terra post Jehovam” (Hosch. i. 2{6});
     denuo:
     “Ama mulierem amatam socio, et Adulteram” (Hosch. iii. 1).
     Quoniam Ecclesia Judaica talis fuit, ideo Gens Judaica a Domino vocata est
     “Generatio Adultera” (Matth. xii. 39; cap. xvi. 4; Marc. viii. 38);
     et apud Esajam,
     “Semen Adulteri” (lvii{7}. 3):
     et apud Nahum:
     “Vae urbi sanguinum, tota in mendacio, multitudo confossorum prae multitudine Scortationum Scorti, vendentes gentes per Scortationes suas” (iii. 1, 3, 4).
     Quoniam “Babylon” prae caeteris in Christiano Orbe adulterat et falsificat Verbum, ideo illa vocatur “magna Meretrix,” et haec de illa dicuntur in Apocalypsi:
     “Babylon a vino irae Scortationis suae potavit omnes gentes” (xiv. 8);
     “Babylon a vino furoris Scortationis suae potavit omnes gentes, et reges terrae cum illa Scortati sunt” (xviii. 3);
     Angelus dixit, “Monstrabo tibi judicium Meretricis magnae, cum qua Scortati sunt reges terrae” (xvii. 1, 2);
     “Judicavit Meretricem magnam, quae corrupit terram Scortatione sua” (xix. 2).
     Ex his nunc manifeste patet, quod “adulterari” et “scortari” significent adulterare et falsificare bona et vera Verbi.
     @1 quadraginta pro “70”$
     @2 vestras pro “suas”$
     @3 6 pro “5”$
     @4 15 pro “16”$
     @5 1, 2, 6, 8, 9 pro “6, 8″$
     @6 2 pro “7”$
     @7 lvii. pro “lvi.”$
135. “Ac edene idolothyta.” – Quod significet inde conspurcationem cultus, et prophanationes, patet ab explicatis supra (n. 114); nam qui adulterant bona, appropriant sibi immunda, et per illa conspurcant et prophanant cultum.
136. (Vers. 21.) “Et dedi illi tempus ut resipisceret a scortatione sua, et non resipuit,” significat quod qui confirmarunt se in illa doctrina, non recedant, tametsi vident contraria in Verbo. – Per recedere a scortatione, hic significatur recedere a falsificando Verbum; quod videant contraria doctrinae suae, patet a mille locis in Verbo, ubi dicitur quod mala fugienda sint, et bona facienda, tum quod qui bona faciunt in Caelum veniant, et qui mala in Infernum, ut et quod fides absque operibus mortua et diabolica sit. Sed quaeritur, quid Verbi falsificaverunt, seu ubinam cum Verbo spiritualiter scortati sunt; respondetur, quod falsificaverint totum Verbum; totum enim Verbum non est nisi quam Doctrina amoris in Dominum et amoris erga proximum; nam dicit Dominus, quod
     Ex mandatis de binis illis amoribus “Lex et Prophetae pendeant” (Matth. xxii. 40{1}).
     Est quoque in Verbo doctrina fidei, sed non talis fidei, verum fidei amoris.
     @1 40 pro “38”$
137. (Vers. 22.) “Ecce Ego conjiciam illam in lectum, et moechantes cum illa in afflictionem magnam,” significat quod sic relinquendi sint in sua doctrina cum falsificationibus, et quod graviter infestandi sint a falsis. – Quod per “lectum” significetur doctrina, mox videbitur; quod per “moechantes” significentur falsificationes veri, videatur supra (n. 134, 136); et quod per “afflictionem” significetur infestatio a falsis (n. 33, 95, 101{1}); inde per “afflictionem magnam” gravis infestatio. Quod “lectus” significet doctrinam, est ex correspondentia, nam sicut corpus cubat in suo lecto, ita mens in sua doctrina: sed per “lectum” significatur doctrina quam sibi quisque vel ex Verbo vel ex propria intelligentia comparat, nam in ea mens ejus quiescit et quasi dormit. Lecti in quibus cubatur in mundo spirituali, non ex alia origine sunt; est illi cuivis lectus secundum quale ejus scientiae et intelligentiae, magnifici sapientibus, viles insipientibus, ac sordidi falsariis. Hoc per “lectum” significatur apud Lucam:
     “Dico vobis, in illa nocte erunt duo in Lecto uno: unus acceptabitur, alter relinquetur” (xvii. 34{2});
     hoc de Ultimo Judicio; “duo in uno lecto” sunt duo in una doctrina, sed non in simili vita. Apud Johannem:
     “Jesus dixit aegroto, Surge, tolle Lectum tuum, et ambula; et sustulit Lectum suum, et ambulavit” (v. 8-12):
     et apud Marcum:
     “Jesus dixit paralytico, Fili, remissa sunt tibi peccata: et dixit Scribis, Quid facilius est dicere, remissa sunt tibi peccata, an dicere, tolle tuum Lectum et ambula: tunc dixit, Surge, tolle tuum Lectum et ambula; et sustulit Lectum, et exivit ab illis” (ii. 5, 9, 11, 12);
     quod hic per “lectum” aliquid significetur, patet, quia Jesus dixit, “Quid facilius est dicere, remissa sunt tibi peccata, an dicere tolle tuum lectum et ambula;” per “portare lectum et ambulare” significatur meditari in doctrina; ita intelligitur in Caelo. Per “lectum” etiam significatur doctrina apud Amos:
     “Sicut eripuerit pastor ex ore leonis, ita eripientur filii Israelis habitantes in Samaria in angulo Lecti et in extremitate Spondae” (iii. 12);
     “in angulo lecti” et “in extremitate spondae,” est remotius a veris et bonis doctrinae. Per “lectum” et “spondam,” ac per “cubile,” simile significatur alibi
     (Ut Esaj. xxvii. 20; cap. lvii. 2, 7, 8; Ezech. xxiii. 41; Amos vi. 4; Mich. ii. 1; Psalm. iv. 4; Psalm. xxvi. 4; Psalm. xii. 4 (B.A. 3); Hiob vii. 13; Levit. xv. 4, 5).
     Quoniam per Jacobum in Propheticis Verbi significatur Ecclesia quoad doctrinam, ideo de illo dicitur
     Quod “incurvaverit se super caput Lecti” (Genes. xlvii. 31);
     Quod cum venit Josephus, “sederit super Lecto” (Genes. xlviii. 2);
     Quod “collegerit pedes super Lecto, et exspiraverit” (Genes. xlix. 33).
     Quoniam per “Jacobum” significatur doctrina Ecclesiae, ideo aliquoties, cum de Jacobo cogitavi, apparuit mihi superius antrorsum vir cubans in lecto.
     @1 101 pro “100”$
     @2 34 pro “35, 36″$
138. “Si non resipuerit ab operibus suis.” – Quod significet si non volunt recedere a separando fidem a charitate, et a falsificando Verbum, constare potest absque ulteriore explicatione.
139. (Vers. 23.) “Et filios ejus occidam mortem” significat quod omnia vera ex Verbo apud illos vertentur in falsa. – Per “filio” in Verbo significantur vera, et in opposito sensu falsa, quare “occidere filios” significat vertere vera in falsa, sic enim pereunt; per “occisos et confossos Jehovae” nec aliud intellig